เรามาลงใต้กัน
พวกคุณทุกคนกำลังมุ่งหน้าลงใต้
นี่คือเส้นทางสู่ทิศใต้ ทางนี้
และถ้าคุณเดินทาง 8,000 กิโลเมตร ไปทางด้านหลังของห้องนี้
คุณจะไปถึงทิศใต้ที่ไกลที่สุดบนโลกนี้
นั่นคือขั้วโลกใต้
ผมไม่ได้เป็นนักสำรวจ
ผมไม่ได้เป็นนักสิ่งแวดล้อม
ผมเป็นแค่ผู้รอดชีวิต
รูปถ่ายที่ผมแสดงอยู่ตอนนี้ มันอันตราย
มันคือน้ำแข็งที่กำลังละลาย ที่ขั้วโลกใต้และขั้วโลกเหนือ
ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
พวกเราต้องฟังข้อความที่สถานที่ เหล่านี้กำลังบอกเรา
และถ้าเราไม่รับฟัง พวกเราจะต้องเผชิญ สถานการณ์ระดับความอยู่รอด
ณ ที่นี่ บนดาวโลก
ผมได้เผชิิญหน้ากับสถานที่เหล่านี้โดยตรง
ได้เดินข้ามมหาสมุทรน้ำแข็งที่กำลังละลาย
ซึ่งไม่ต้องสงสัยเลย ว่ามันเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงที่สุด
ที่เคยเกิดขึ้นกับผม
แอนตาร์กติกาเป็นที่ที่มีความหวัง
มันได้รับการคุ้มครองโดยสนธิสัญญา แอนตาร์กติก ซึ่งลงนามในปี 1959
ในปี 1991 ข้อตกลงที่กินเวลา 50 ปี ได้เริ่มต้นขึ้น
มันได้หยุดยั้งการคุกคามต่าง ๆ ในพื้นที่แอนตาร์กติกา
แต่ข้อตกลงนี้สามารถเปลี่ยนแปลง
แก้ไข หรือแม้แต่ล้มเลิกไปได้
เมื่อถึงปี 2041
สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษครับ
ผู้คนทางเหนือสุดของโลก ที่อาร์กติก
กำลังตักตวงผลประโยชน์
จากก้อนน้ำแข็งที่กำลังละลายนี้
กำลังตักตวงทรัพยากรจากพื้นที่ ที่ถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง
มาตลอด 10 20 30,000
100,000 ปี
ผู้คนเหล่านั้นจะหยุดการกระทำ
และฉุกคิดว่า "ทำไมน้ำแข็งถึงกำลังละลาย" หรือไม่
นี่คือสถานที่อันน่าอัศจรรย์
มันคือแอนตาร์คติก และผมทำงานหนัก
มาตลอด 23 ปี ในภารกิจ
สร้างความเชื่อมั่นว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น ทางเหนือ
จะไม่เกิดขึ้นทางใต้
เรื่องราวนี้เริ่มต้นอย่างไร
เรื่องราวนี้เริ่มต้นเมื่อผมอายุ 11
สังเกตทรงผมนี่สิ ค่อนข้างแปลกใช่มั๊ย (เสียงหัวเราะ)
เมื่ออายุได้ 11 ปีผมได้แรงบันดาลใจ จากนักสำรวจตัวจริง
ในการมุ่งมั่นที่จะเป็นคนแรก ที่ได้เดินเหนือขั้วโลกทั้งสอง
ผมพบว่า
การตั้งเป้าหมายจะเป็นนักสำรวจขั้วโลก
ค่อนข้างเป็นที่ฮือฮาสำหรับสาว ๆ ในงานปาร์ตี้ของมหาวิทยาลัย
ซึ่งน่าสนใจมาก
แต่หลายปีหลังจากนั้น 7 ปีของการระดมทุน
7 ปีของการถูกพร่ำบอกให้ล้มเลิก
7 ปีของการถูกพร่ำบอกจากคน ในครอบครัวให้ไปขอคำปรึกษา
หรือแม้แต่ได้รับการบำบัดทางจิต
แต่สุดท้ายพวกเรา 3 คน ก็พาตัวเองไปเดินบนขั้วโลกใต้จนได้
ซึ่งเป็นการเดินทางไกลแบบไร้เครื่องสนับสุน ที่ไม่มีมนุษย์คนใดบนโลกเคยทำได้มาก่อน
ในรูปนี้ พวกเรากำลังยืนอยู่บนอาณาเขต
ที่มีขนาดใหญ่เท่าประเทศสหรัฐอเมริกา
พวกเราอยู่กันตามลำพัง
ไม่มีวิทยุ ไม่มีการสื่อสาร ไม่มีกำลังหนุน
ใต้ฝ่าเท้าของพวกเรา คือ 90% ของน้ำแข็ง ทั้งหมดในโลกใบนี้
70% ของน้ำจืดทั่วโลก
เรากำลังยืนทับมันอยู่
นี่คือพลังของแอนตาร์กติกา
การเดินทางครั้งนี้ เราเผชิญกับอันตรายจาก เหวน้ำแข็ง
ความหนาวเย็นสุดขั้ว
ขนาดที่เหงื่อของเรากลายเป็นน่้ำแข็งภายใต้ เสื้อผ้า
แม้แต่ฟันของคุณก็อาจจะร้าว
ของเหลวในตาอาจกลายเป็นน้ำแข็ง
ถ้าพูดกันขำ ๆ ก็อาจจะบอกว่า มันก็เย็นดี (เสียงหัวเราะ)
เมื่อ 70 วันอันแสนทรหดผ่านไป พวกเราก็ได้มาถึงขั้วโลกใต้
พวกเราทำสำเร็จ
แต่บางสิ่งได้เกิดขึ้นกับผม ระหว่างการเดินทาง 70 วันในปี 1986
มันทำให้ผมมาอยู่ที่นี่ และมันเจ็บปวด
ในช่วง 70 วันนั้น นัยตาของผมเปลี่ยนสี จากการถูกทำลาย
ผิวหน้าของพวกเราหลุดลอก
ผิวหนังแตก และพวกเราก็สงสัยว่าเพราะอะไร
เมื่อพวกเรากลับถึงบ้าน NASA บอกเราว่า
มีการค้นพบหลุมโอโซนในชั้นบรรยากาศ
เหนือขั้วโลกใต้พอดี
ซึ่งพวกเราเดินทางใต้หลุมโอโซนนั้น ในช่วงเวลาเดียวกันพอดี
รังสียอัตราไวโอเล็ตส่องผ่านลงมา สะท้อนน้ำแข็งเข้ามาทำลายตาของพวกเรา
ทำลายผิวหน้าของพวกเรา
พวกผมถึงกับตะลังงัน (เสียงหัวเราะ)
เรื่องเหล่านี้ทำให้ผมฉุกคิดขึ้นมา
ในปี 1989 พวกเรามุ่งหน้าไปทางเหนือ
ตลอด 60 วันที่เราเดินห่างออกจากความเจริญ ไปเรื่อย ๆ
ข้ามมหาสมุทรที่กลายเป็นน้ำแข็ง
ซึ่งเย็นยะเยือกเช่นเคย
นี่ืคือผม เพิ่งกลับเข้ามาจากการอาบน้ำ ณ อุณหภูมิ - 60 องศาเซลเซียส
ถ้ายังไม่มีใครบอกคุณ ผมพูดได้เลยว่า ผมหนาวมาก (เสียงหัวเราะ)
ถ้าเห็นใครในสภาพแบบนี้ เขากำลังหนาวจับใจอยู่ แน่นอน
(เสียงปรบมือ)
ณ จุดที่ห่างไกลเขตปลอดภัยไป 1,000 กิโลเมตร
หายนะก็บังเกิด
มหาสมุทรอาร์คติกเริ่มละลายใต้ฝ่าเท้าเรา เร็วขึ้น 4 เดือนจากสถิติในประวัติศาสตร์ที่เคยเป็นมา
และเราอยู่ห่างออกไป 1,000 กิโลเมตร จากเขตปลอดภัย
น้ำแข็งแตกตัวรอบ ๆ พวกเรา และผมคิดขึ้นว่า เรากำลังจะตายหรือนี่
แต่บางอย่างก็พลันแล่นขึ้นในหัวผม ณ วันนั้น
ผมระลึกได้ว่า พวกเราชาวโลก กำลังอยู่ในสถาวะสุ่มเสี่ยงต่อความอยู่รอด
และความรู้สึกนั้นไม่เคยหายไป ตลอด 25 ปีมานี้
ย้อนกลับไปตอนนั้น พวกเรามีทางเลือกแค่ เดินต่อไป หรือ ตาย
พวกเราไม่ได้อยู่ในเกมส์โชว์
ถ้ามีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นกับเรา มันคือความเป็นความตาย
เพื่อนคนกล้าแอฟริกันอเมริกันของพวกเรา ดารีล
ซึ่งเป็นคนอเมริกันคนแรก ที่ได้เดินบนขั้วโลกเหนือ
เนื้อส้นเท้าของเขาหลุดออก เพราะน้ำแข็งกัด
แต่เขาก็ได้มุ่งมั่นก้าวเดินต่อไป
เมื่อ 60 วันบนแผ่นน้ำแข็งผ่านไป พวกเราก็ได้ไปยืนบนขั้วโลกเหนือ
พวกเราทำสำเร็จ
ถูกต้อง ผมกลายเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์โลก ที่โง่พอที่จะไปถึงขั้วโลกทั้งสองได้
แต่มันก็เป็นความสำเร็จของพวกเรา
กระนั้น การเดินทางกลับบ้าน
ไม่สนุกเหมือนขาไป
ผมหมดพลัง
การที่จะประสบความสำเร็จอะไรสักอย่าง มันยากกว่าแค่ทำให้มันเกิดขึ้นมา
ผมท้อแท้ โดดเดี่ยว และถังแตก
ไร้ความหวัง
แต่แล้วผมก็ได้รับความหวังครั้งใหญ่ จากจาร์ค คูสโต (Jacques Cousteau)
เขาให้แรงบันดาลใจกับผมในการ เริ่มต้นภารกิจ 2041
เขาให้แนวทางที่ชัดเจนกับผมไว้ว่า
ดึงให้ผู้นำโลกมีส่วนร่วม หารือกับภาคอุตสาหกรรมและธุรกิจ
และเหนือสิ่งอื่นใด สร้างแรงบันดาลใจให้คนรุ่นใหม่
เพราะพวกเขาจะเลือกอนาคต แห่งการปกป้องแอนตาร์กติกา
ในด้านการพบปะผู้นำโลก เราได้เข้าร่วมการประชุมสุดยอดโลกทุกครั้ง
และ 3 ครั้งในนั้น เราเดินทางโดยสุดยอด เรือยอร์ชของเราที่ชื่อ 2041
ไปริโอเดอจาเนโรสองครั้งในปี 1992 และ 2012
และอีกครั้งที่โจฮันเนสเบิร์ก
พวกเราใช้เรือยอร์ชเดินทางบนบก เป็นระยะทางไกลที่สุด
กว่า 13,000 กิโลเมตร ทั่วทั้งทวีปแอฟริกาตอนใต้
เพื่อสร้างแรงบันดาลใจ ให้กับคนหนุ่มสาวนับล้าน
เกี่ยวกับภารกิจ 2041 และสิ่งแวดล้อมของพวกเขา
ตลอด 11 ปีที่ผ่านมา พวกเราได้พาคน มากกว่า 1,000 คน
จากหลายธุรกิจ หลายอุตสาหกรรม ทั้งชายและหญิง
รวมถึงนักเรียนจากทั่วโลก ให้ไปเยี่ยมแอนตาร์กติกา
และตลอดภารกิจนั้น
พวกเราได้เก็บขยะโลหะกว่า 1,500 ตัน ออกมา
ทั้งหมดใช้เวลาถึง 8 ปี และผมภูมิใจมาก
เพราะเราได้นำขยะเหล่านั้น กลับมาใช้ซ้ำอีกครั้งที่อเมริกาใต้แห่งนี้
ผมได้รับแรงบันดาลใจทุกครั้ง
ที่นำสิ่งของกลับไปให้แม่นำกลับมาใช้ซ้ำ
นี่คือท่านเอง แม่ของผม
(เสียงปรบมือ)
แม่ผมยังคงนำสิ่งของกลับมาใช้ซ้ำ
และนี่คือท่าน ขณะที่อายุ 100 ปี น่าทึ่งใช่ไหมล่ะ
(เสียงปรบมือ)
ตอนที่ -- ผมรักแม่
(เสียงหัวเราะ)
ตอนที่แม่ผมเกิดมา
ประชากรบนโลกมีเพียง 1,800 ล้านคน
เรากำลังพูดถึงเลขหลักพันล้าน
พวกเราได้พาคนหนุ่มสาวจาก ภาคธุรกิจและอุตสาหกรรม
จากอินเดีย จากจีน
ซึ่งเป็นประเทศที่จะกำหนดชะตาโลก และจะมีบทบาทสำคัญ
ในการตัดสินใจปกป้องแอนตาร์กติกา
เชื่อไหมล่ะ พวกเราได้รับความสนใจ จากสตรีชาวตะวันออกกลาง
หลายคนได้เป็นตัวแทนเยือนแอนตาร์กติกา เป็นครั้งแรกของประเทศ
เป็นผู้คนที่น่าทึ่ง และมีแรงบันดาลใจ
การดูแลแอนตาร์กติกา
คุณต้องเริ่มจากการสร้างความมีส่วนร่วม ระหว่างผู้คนกับสถานที่อันน่าทึ่งแห่งนี้
สร้างความสัมพันธ์ สร้างความผูกพัน
สร้างความรัก
นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่ได้มาเยือนแอนตาร์กติกา
ผมไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้
ผมรู้สึกโชคดีมาก
ตลอดชีวิต ผมได้ไปเยือนมาแล้ว 35 ครั้ง
ผู้คนที่ไปเยือนร่วมกับเรา กลับบ้านไปอย่างผู้ชนะ
ไม่ใช่เพียงสำหรับแอนตาร์กติกา
แต่สำหรับท้องถิ่นของพวกเขา ในประเทศของพวกเขาด้วย
เอาล่ะ เรากลับไปที่เรื่องตั้งต้นของเรา น้ำแข็งกำลังละลายที่ขั้วโลกทั้งสอง
ซึ่งไม่ใช่ข่าวดี
NASA รายงานว่าเมื่อหกเดือนก่อน
แผ่นน้ำแข็งด้านตะวันตกของแอนตาร์กติกา กำลังแยกตัว
ก้อนน้ำแข็งที่มีอาณาเขตไพศาล
ลองเทียบดูว่าแอนตาร์กติกากว้างใหญ่เพียงไหน
อาณาเขตน้ำแข็งขนาดใหญ่ กำลังแยกตัวออก
เท่ากับขนาดของประเทศขนาดเล็ก
และ NASA คำนวณต่อว่า ระดับน่้ำทะเลกำลังสูงขึ้น
ซึ่งจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
น้ำทะเลจะสูงขึ้น 1 เมตร ในอีก 100 ปีข้างหน้า
เป็นระยะเวลาเดียวกันกับที่แม่ของผม มีชีวิตอยู่บนโลก
มันจะต้องเกิดขึ้น
ผมระลึกได้ว่า การปกป้องแอนตาร์กติกา
และความอยู่รอดของพวกเราบนโลกนั้น มีความเกี่ยวพันกัน
และนี่คือทางแก้ปัญหาอย่างง่าย ๆ
ถ้าพวกเราใช้พลังงานหมุนเวียนได้มากขึ้น
ถ้าพวกเราใช้พลังงาน อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น
ใช้พลังงานอย่างสมดุลและสะอาดขึ้น
ก็จะไม่มีความจำเป็นทางการเงิน ที่จะต้องไปตักตวงทรัพยากรจากแอนตาร์กติกา
จะไม่คุ้มประโยชน์ทางการเงินเลย
และถ้าเราบริหารการใช้พลังงานได้ดีขึ้น พวกเราจะชะลอ
หรือแม้แต่หยุดยั้ง
การละลายของก้อนน้ำแข็งมหึมานี้
นี่คือความท้าทายอันยิ่งใหญ่ แล้วทำไมเราต้องรับผิดชอบกับเรื่องนี้
พวกเราจะต้องกลับไปอีกครั้ง
ปลายปีหน้า
กลับไปที่ขั้วโลกใต้
ที่ซึ่งพวกเราเคยเดินเท้าไปถึงมาแล้ว เมื่อ 30 ปีก่อน
เดินย้ำรอยเท้ากว่า 1,600 กิโลเมตร
แต่ครั้งนี้ จะใช้เพียง พลังงานหมุนเวียนเท่านั้น ในการดำรงชีพ
พวกเราจะเดินข้ามแผ่นน้ำแข็ง ที่กำลังละลายอยู่ข้างใต้
โดยหวังว่าจะจุดประกายทางแก้ไขได้บ้าง
นี่คือลูกชายของผม บาร์นนี่
เขาจะร่วมเดินทางไปกับผมด้วย
เขาตั้งใจจะเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ ไปกับพ่อของเขา
สิ่งที่เขาจะทำคือ แปลสารเหล่านี้
และนำส่งแรงบันดาลใจเหล่านี้ ให้ไปถึงคนหนุ่มสาวที่จะเป็นผู้นำในอนาคต
ผมภูมิใจในตัวเขาอย่างที่สุด
เยี่ยมมากลูก
สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษทั้งหลายครับ ผู้อยู่รอด -- ผมโอเค --
ผู้อยู่รอดมองเห็นปัญหาและไม่บอกว่า "ช่างมัน"
ผู้อยู่รอดจะมองเห็นปัญหาและเดินหน้าแก้ไข
ก่อนที่ปัญหานั้นจะลุกลาม
พวกเรามีเวลา 27 ปีนับจากนี้ ที่จะปกป้องแอนตาร์กติกา
ที่ซึ่งพวกเราทุกคนเป็นเจ้าของ
ที่ซึ่งพวกเราทุกคนต้องรับผิดชอบ
บางทีความจริงที่ว่าไม่มีใครเป็นเจ้าของมัน อาจเป็นเหตุให้พวกเราทำสำเร็จก็ได้
แอนตาร์กติกาคือเส้นแบ่งจริยธรรม ที่อยู่บนกองหิมะ
และด้านหนึ่งของเส้นแบ่งนั้น บอกให้เราต้องสู้
สู้อย่างมุ่งนั่นเพื่อดินแดนอันสวยงาม และบริสุทธิ์ ที่เหลืออยู่เพียงแห่งเดียวบนโลกนี้
ผมรู้ว่ามันเป็นไปได้
และทุกคนจะร่วมมือกัน
ผมขอทิ้งท้ายให้กับพวกคุณด้วยคำพูดของเกอเธ่ (Goethe)
ซึ่งผมยึดถือสำหรับชีวิตของผม
"ถ้าคุณทำได้ หรือฝันว่าทำได้
จงเริ่มทำ ณ บัดนี้
เมื่อเรากล้าที่จะทำ ความกล้านั้นจะมีพลัง ความสามารถ และปาฏิหารย์อยู่ข้างใน"
ขอให้ทุกท่านโชคดี
ขอบคุณมากครับ
(เสียงปรบมือ)