Dünya seni olmadığın bir şey yapıyor,
ama sen içten içe, ne olduğunu biliyorsun
ve o soru kalbinde yanıyor:
O içindeki şeyi nasıl olacaksın?
Belki ben bu durumda tekimdir,
ama yalnız değilim,
kesinlikle yalnız değilim.
Manken olduğumda,
sonunda çocukluğumdan beri hayalim
olan bir rüyanın gerçek olduğunu hissetmiştim.
Dış görünüşüm sonunda iç dünyamın gerçeği ile, öz benliğimle
uyuşmuştu.
Daha sonra bahsedeceğim karışık nedenlerden dolayı,
bu resme baktığımda,
o zaman şöyle hissettim: Geena, başardın,
yaptın,
ulaştın.
Ama geçtiğimiz Ekim ayında,
farkettim ki, daha yeni başlıyorum.
Hepimiz ailemiz tarafından kutulara konuluyoruz,
dinimiz tarafından,
toplumumuz tarafından,
şimdiki tarihimiz,
ve hatta kendi bedenlerimiz tarafından.
Bazılarının o zincirleri kırmaya,
onlara tenlerinin rengi veya
onları saran inançlar tarafından
dayatılanlarla kısıtlanmayı reddetmeye cesareti var.
Bu insanlar statükoya,
kabul edilebilir görünene,
her zaman tehdit oluştururlar.
Benim durumumda, son 9 senedir,
bazı komşularım,
birkaç arkadaşım, meslektaşlarım ve hatta menajerim bile,
geçmişim hakkında bir şey bilmiyordu.
Sanırım, bunun adı açığa çıkarmak.
Benimki burada.
Cinsel organımın görünüşünden dolayı
beni doğuşta erkek olarak kaydetmişler.
Hatırlıyorum, beş yaşımdayken
Filipinler'de bizim evde yürüyordum,
bu tişörtü hep kafama geçirirdim.
Ve annem bana sordu,
"Neden bu tişörtü sürekli kafana geçiriyorsun?"
Dedim ki: Anne bu benim saçım. Ben bir kızım.
O zaman kendimi nasıl ifade edeceğimi biliyordum.
Cinsiyet her zaman bir olgu olarak görüldü,
değişmesi imkansız olan,
ama şimdi bunun aslında çok daha değişken, karmaşık ve
gizemli olduğunu biliyoruz.
Başarımdan dolayı,
hikayemi paylaşacak cesaretim hiç olmadı.
Hatalı olduğumu düşündüğümden değil;
dünyanın bizim gibi zincirleri kırmak isteyenlere isteyenlere
davranışı yüzünden.
Her gün,
Kadın olduğum için minnettarım.
Beni olduğum gibi kabul eden
bir annem, babam ve ailem var.
Bir çok insan bu kadar şanslı değil.
Asya kültüründe cinsiyetin değişken gizemini
kutlayan bir gelenek var.
Budist şefkat tanrıçası var.
Bir Hindu tanrıçası var, hijra tanrıçası.
İşte ben 8 yaşındayken,
Filipinlerde bu gizemleri kutlayan
bir festivaldeydim.
Sahnenin önündeydim ve
güzel bir kadının tam karşıma geçtiğini
hatırlıyorum;
ve o anda kafama dank ettiğini hatırlıyorum:
İşte bu olmak istediğim türden bir kadın.
15 yaşında,
hala erkek gibi giyinirken
T.L. adında bir kadınla tanıştım.
Kendisi transseksüel güzellik yarışması yöneticisi.
O akşam bana şöyle sordu:
"Güzellik yarışmasına nasıl oluyor da katılmıyorsun?"
Katılırsam, kayıt ücreti ve kıyafetlerle
ilgili her şeyi halledeceğine
beni ikna etti
ve o akşam
mayo ve
uzun elbisede en iyi seçildim,
40ın üzerinde aday arasında da
üçüncü seçildim.
O an hayatımı değiştirdi.
Birdenbire, güzellik yarışmaları
dünyasına girmiştim.
Çok fazla insan ilk işinin transseksüel güzellik
kraliçesi olduğunu söylemeyecektir
ama bana uyar.
15 yaşımdan 17 yaşıma kadar
en prestijli güzellik yarışmasından
gerçek anlamda bir kamyonun arkasında olanına kadar bir çoğuna katıldım,
ya da bazen bir pirinç tarlasının oralarda bir kaldırımda olurdu
ve yağmur yağdığında--
Filipinler'de çok yağmur yağar--
organizatörler, yarışmayı
birinin evine taşımak zorunda kalırlardı.
Yabancıların iyiliğine de şahit oldum,
özellikle Filipinler'deki
uzak şehirlerde.
Ama en önemlisi,
o toplulukta, en iyi arkadaşlarımla tanıştım.
2001 yılında
San Fransisko'ya taşınmış olan annem
beni aradı ve yeşil kart dilekçemin sonuca ulaştığını,
yani artık ABD'ye taşınabileceğimi söyledi.
Bunu reddettim.
Anneme dedim ki, "Anne, ben eğleniyorum.
Burada arkadaşlarımlayım,
Seyahat etmeye, güzellik kraliçesi olmaya bayılıyorum."
Ama iki hafta sonra beni geri aradı ve
"ABD'ye taşınırsan ismini ve
cinsiyetini değiştirebileceğini biliyor musun?"
Duymam gereken tek şey buydu.
Annem bir de ismimi yazarken
iki E ile yazmamı söyledi.
Tayland'da 19 yaşımda ameliyat
olurken de benimle geldi.
Çok ilginç, Tayland'ın en kırsal şehirlerinde
en prestijli, güvenli ve sofistike
ameliyatlardan bazılarını yapıyorlar.
O zamanlar ABD'de
ismini ve cinsiyetini
değiştirmeden önce ameliyat olmak gerekiyordu.
Böylece 2001'de San Fransisko'ya taşındım,
ve üzerinde Geena ismi ve K cinsiyet işaretiyle
Kaliforniya ehliyetime
baktığımı hatırlıyorum.
Bu çok güçlü bir andı.
Bazı insanlar için
kimlikleri araç kullanma ehliyeti
veya içki alabilme izinleridir,
ama benim için o kimlik, yaşama ve
değerli hissetme izniydi.
Birdenbire korkularım minimuma inmişti.
New York'a taşınıp model olup
hayallerimi gerçekleştirebileceğimi hissettim.
Birçok insan bu kadar şanslı değil.
Islan Nettles adında bir kadın geliyor aklıma.
cesurca kendi gerçeğini yaşayan
New Yorklu, genç bir kadındı,
ama nefret, onun hayatına son verdi.
Benim camiamın çoğu için
içinde yaşadığımız gerçeklik bu.
Bizim intihar oranımız, genel nüfusa
kıyasla 9 kat daha fazla.
Her yıl 20 Kasım'da
Transseksüel Anma Günü için
global bir uyumama eylemi yaparız.
Savaşan ve eşitsizliğe baş
kaldıran bir çok insan sayesinde
şu an bu sahnedeyim.
Bunlar Marsha P. Johnson ve Sylvia Rivera.
Bugün, şu dakika
benim transseksüel olduğumu gerçekten açıkladığım andır.
Artık kendi gerçeğimi kendim için
ve kendi kendime yaşayamazdım.
Başkalarının kendi gerçeklerini utanmadan ve
korkmadan yaşayabilmeleri için elimden gelenin en iyisini yapmak istiyorum.
Ben buradayım, açıkta,
bir gün 20 Kasım uyumama eylemine
gerek kalmaması için.
Benim en derin gerçeğim, olduğum kişiyi kabul etmeme izin verdi.
Siz de verecek misiniz?
Çok teşekkür ederim.
(Alkış)
Teşekkürler. Teşekkürler. Teşekkürler. (Alkış)
Kathyrn Schulz: Geena, sana kısa bir soru.
Ne diyeceğini merak ediyorum,
özellikle ebeveynlere,
ama daha genel olarak arkadaşlara,
aileye, ya da kendilerine tahsis edilen
cinsiyetle sorunlar yaşayan bir çocuk
veya kişiyle karşılaşan
herhangi birine,
bunu yaşayan kişinin aile üyelerine
iyi, ilgili ve nazik
aile bireyleri olmaları için
ne söylerdin?
Geena Rocero: Tabii. İlk olarak, ben çok
şanslıyım. Özellikle annemin ve ailemin
kurduğu destek mekanizması kendi
içinde çok güçlü.
Hatırlıyorum, genç trans kadınlara
koçluk yaparken, onlara akıl hocalığı yapardım
ve bazen beni arayıp
ebeveynlerinin durumu kabullenemediğini söylerlerdi,
ben de telefon açıp annemi arar ve ona
"Anne bu kadını arar mısın?"
derdim. Bazen işe yarar, bazen yaramazdı, yani--
Ama sadece, cinsel kimlik,
var oluşumuzun temelinde, öyle değil mi?
Demek istediğim, hepimize doğumda bir cinsiyet tahsis ediliyor
ve benim yapmaya çalıştığım şey
bazen tahsis edilen cinsiyetin kişiyle uyuşmadığına
ve insanların kendi kendilerini tanımlamalarına
izin verecek bir kapsam olması
gerektiğine dair bir konuşma içerisine girmek.
Ve bu, ebeveynlerle, iş
arkadaşlarıyla yapmamız gereken bir konuşma.
Transseksüel hareketi,
gey başlangıcına kıyasla
daha ilk adımlarında.
Hala yapılması gereken çok şey var.
Anlayış olmalı.
Merak için ve sorular
sorabilmek için bir alan olmalı
ve umarım hepiniz benim müttefiklerim olursunuz.
KS: Teşekkürler. Bu çok hoştu. GR: Teşekkürler.
(Alkış)