De mensen maken iets van je wat je niet bent,
maar van binnen weet je dat wel
en je zit met deze brandende vraag:
hoe word je datgene wat je van binnen weet?
Misschien ben ik een uitzondering,
maar ik ben niet de enige,
verre van zelfs.
Toen ik fotomodel werd,
dacht ik dat de droom uitkwam
die ik van kinds af aan had.
Mijn uiterlijk kwam eindelijk overeen met mijn innerlijke waarheid,
met mijn innerlijke zelf.
Het was gecompliceerd. Ik vertel er straks meer over.
Toen ik naar deze foto van mezelf keek,
dacht ik: "Geena, het is je gelukt,
je bent een succes,
je hebt je doel bereikt."
Maar afgelopen oktober
besefte ik dat ik pas aan het begin stond.
We worden allemaal in een hokje gestopt door onze familie,
door ons geloof,
door de maatschappij,
door het moment waarop we zijn geboren,
zelfs door ons eigen lichaam.
Sommigen hebben de moed om los te breken
van de beperkingen die hen worden opgelegd
door hun huidskleur,
of door wat de mensen om hen heen geloven.
Die mensen zijn altijd een bedreiging voor de status quo,
voor datgene wat als aanvaardbaar wordt beschouwd.
Dit is mijn verhaal. De afgelopen negen jaar
wisten sommige buren,
sommige vrienden en collega's, zelfs m'n impresario,
niets over m'n geschiedenis.
In de mystiek heet dit een openbaring, geloof ik.
Dit is mijn openbaring.
Bij m'n geboorte werd bepaald dat ik een jongetje was
op basis van het uiterlijk van m'n genitaliën.
Ik herinner me dat, toen ik vijf was,
ik in ons huis in de Filippijnen rondliep
met een T-shirt op m'n hoofd.
En dat m'n moeder vroeg:
"Waarom heb je altijd een T-shirt op je hoofd?"
Waarop ik zei: "Dat is m'n haar, ik ben een meisje."
Ik kon toen al mijn eigen identiteit bepalen.
Geslacht wordt altijd gezien als een feit,
als iets dat onveranderlijk is.
Maar nu weten we dat het eigenlijk flexibeler is,
ingewikkelder en geheimzinniger.
Omdat ik zo succesvol ben, had ik nooit de moed
om m'n verhaal te vertellen,
niet omdat ik dacht dat het verkeerd was, wat ik ben,
maar om de manier waarop de wereld de mensen behandelt
die zich willen bevrijden.
Iedere dag opnieuw
ben ik dankbaar dat ik een vrouw ben.
M'n vader en moeder, m'n hele familie
hebben me geaccepteerd zoals ik ben.
Velen hebben minder geluk.
De Aziatische cultuur kent een lange traditie
waarbij het mysterie van het flexibele geslacht wordt gevierd.
We hebben een boeddhistische godin van compassie
en een hindoe- of hijira-godin.
Toen ik acht jaar oud was
was ik eens bij een Filippijns feest
waarop dit mysterie wordt gevierd.
Ik stond voor het podium.
Opeens kwam er een prachtige vrouw te voorschijn,
recht voor m'n neus.
Op dat moment was het me opeens duidelijk
dat ik zo'n soort vrouw wilde zijn.
Toen ik vijftien jaar was,
en nog jongenskleren droeg,
kwam ik een vrouw tegen die TL heet.
Ze organiseert schoonheidswedstrijden voor transgenders.
Op een avond vroeg ze me:
"Waarom doe jij niet aan de wedstrijden mee?"
Als ik meedeed, zei ze,
zou ze de registratiekosten voor haar rekening nemen,
en ook m'n kleding.
Die avond
won ik de eerste prijs met badkleding
en met avondkleding.
En ik eindigde als tweede
van meer dan 40 kandidaten.
Dat ogenblik heeft m'n leven veranderd.
Opeens werd ik geïntroduceerd
in de wereld van schoonheidswedstrijden.
Niet veel mensen kunnen zeggen dat hun eerste baan
'transgender schoonheidskoningin' is,
maar ik vond het best.
Tussen m'n vijftiende en zeventiende deed ik mee
aan de meest prestigieuze wedstrijden,
maar ook aan wedstrijden die achter in een vrachtwagen plaatsvonden,
of soms op de weg naast een rijstveld.
En als het regende,
het regent heel vaak in de Filippijnen,
vonden ze soms plaats
binnen bij iemand thuis.
Ik maakte ook de goedheid van vreemdelingen mee,
vooral wanneer we reisden
in afgelegen provincies van de Filippijnen.
Maar het belangrijkste is
dat ik in de transgender gemeenschap m'n beste vrienden heb gemaakt.
In 2001
belde m'n moeder me vanuit San Francisco
en vertelde me dat m'n aanvraag voor een 'green card' was goedgekeurd
en dat ik naar de Verenigde Staten kon verhuizen.
Maar ik weigerde.
Ik zei tegen haar: "Ik heb het naar mijn zin,
ik heb vrienden
ik vind het heerlijk om schoonheidskoningin te zijn."
Twee weken later belde ze me weer op en zei:
"Wist je dat, als je naar de Verenigde Staten verhuist,
je je naam en de registratie van je geslacht kunt laten veranderen?"
Meer hoefde ik niet te horen.
Ik moest ook mijn naam veranderen
en 'Geena' met twee e's schrijven.
Ze was ook bij me toen ik werd geopereerd
in Thailand. Ik was toen negentien.
In de meest afgelegen steden van Thailand
worden de meest prestigueuze,
veilige en complexe operaties uitgevoerd.
In die tijd in de Verenigde Staten
moest je je eerst laten opereren
voor je je naam en geslacht officieel kon laten veranderen.
In 2001 ben ik naar San Francisco verhuisd.
Ik herinner me dat ik naar m'n Californische rijbewijs keek.
Bij 'naam' was "Geena" ingevuld
en bij geslacht 'vrouw'.
Dat was een heftig moment.
Voor sommige mensen dient een identiteitsbewijs
om te mogen rijden,
of om alcohol te kunnen kopen,
maar voor mij was het een bewijs om te mogen leven,
om respect voor mezelf te mogen voelen.
Opeens waren m'n angsten vrijwel verdwenen.
Ik voelde dat ik m'n droom kon waarmaken
en naar New York kon verhuizen om fotomodel te worden.
Velen hebben niet zoveel geluk als ik.
Ik moet denken aan een vrouw. Ayla Nettles, heet ze.
Ze kwam uit New York, een jonge vrouw
die de moed had om haar eigen waarheid te leven.
Maar haat maakte een eind aan haar leven.
Voor de meeste transgender mensen
is dat de realiteit waarmee we leven.
Het zelfmoordpercentage bij ons is negen keer hoger
dan bij de bevolking in het algemeen.
Ieder jaar op 20 november
houden we wereldwijd een wake
op Wereld Transgender Dag.
Ik sta hier op het podium
ter ere van alle mensen die hebben gevochten,
en zijn opgekomen voor hun rechten.
Dit zijn Marsha Johnson en Sylvia Rivera.
Vandaag, op dit ogenblik
kom ik echt uit de kast.
Ik kon m'n waarheid niet langer leven.
Niet voor mezelf, niet alleen.
Ik wil m'n best doen en anderen helpen
om waarheidsgetrouw te leven, zonder schaamte of angst.
Hier sta ik en ik stel me kwetsbaar op
zodat er op een dag geen behoefte meer zal zijn
aan een transgender wake op 20 november.
Dankzij de waarheid kan ik mezelf nu accepteren zoals ik werkelijk ben.
Kunnen jullie dat ook?
Reuze bedankt.
(Applaus)
Dank u, dank u, dank u. (Applaus)
Kathryn Schulz: Ik heb een korte vraag.
Wat zou je willen zeggen
vooral tegen de ouders,
en in bredere zin tegen de vrienden,
tegen de familie en iedereen die te maken krijgt
met kinderen of personen
die zich ongemakkelijk voelen
met het geslacht dat hen is toebedeeld.
Wat zou je kunnen zeggen
tegen de familie van die mensen,
zodat ze goede, zorgzame en lieve
familieleden kunnen worden?
Geena Rocero: Ik heb het enorm getroffen.
Ik krijg alle steun van m'n familie, vooral van m'n moeder.
M'n familie alleen al
geeft me heel veel kracht.
Ik coach transgender vrouwen,
ik ben een mentor voor ze.
Soms bellen ze me op
en zeggen ze dat hun ouders hen niet accepteren.
Dan bel ik naar m'n moeder en zeg ik:
"Kun je die vrouw opbellen?"
De ene keer werkt het, de andere keer niet.
De identiteit die je aan je geslacht ontleent,
is de kern van ons wezen, toch?
Bij onze geboorte krijgen we allemaal een geslacht toegewezen.
Wat ik probeer te doen,
is bespreekbaar te maken
dat het geslacht dat je bij je geboorte krijgt, niet altijd klopt.
Dat mensen de ruimte zouden moeten hebben
om hun eigen identiteit te kiezen.
Dat moeten we bespreken
met ouders en met collega's.
De transgender beweging
staat in de kinderschoenen.
Vergeleken met de homobeweging
moet er nog heel wat werk worden verzet.
Er moet begrip worden gekweekt.
Er moet ruimte zijn voor nieuwsgierigheid,
voor het stellen van vragen.
Ik hoop dat jullie m'n bondgenoten willen zijn.
KS: Dank je, het was geweldig. GR: Bedankt.
(Applaus)