Iyan ay Wala, Wala, Wala!
Nais kong ipaalam sa inyo kahit konti,
sa lahat ng mga kaganapang
dinanas ng katawang ito sa mga
nakalipas na panahon.
Pati na rin iyon sa iba’t ibang dimension.
Kung paano sila lumitaw,
gaano sila katotoo kung maghayag,
at ang lahat pa na gaya nila.
At bawat isa sa kanila ay malampasan lamang ng ganun.
Kaya kung aalalahanin ninyo
at madinig ko ang mga bagay na gaya nito,
masasabi ko, na iyan ay wala.
Ganito at ganun, iyan ay wala.
‘Subalit itong bagay na ito?’ Wala.
‘Yeah, pero kagabi isang anghel...’ Wala.
‘Kahapon muntik na akong mamatay.’ Yeah, iyan ay wala.
‘Meron akong dinanas. Ito’y pawang... wala
‘Nais kong lumaya... wala.
Wala, wala,
wala, wala, wala, wala.
Ngayon may nais akong sabihin,
dahil pakiramdam ko ay nasasakal ako.
Masasabi ko,
Wala, wala, wala, wala.
Wala!
Nakaupo ako sa isang kuweba at ito’y... Wala! Wala.
Anuman ang sabihin ninyo... Wala, wala, wala, wala.
Tanging ikaw lang na inaaliw ang sarili mo.
Iyan ay wala.
Ilang ulit mo na bang naisip, Oh! Ito na ang katapusan ko.’ Haa hmm
Wala!
wala,
wala
Isang araw itong katawan, ‘plop’
wala
Iyan ay wala.
Sinuman dito ay hindi ako madadalang
ito’y meron.
Huwag ninyong asahan.
Huh? At ito’y talagang ganun, dahil hindi ko matatanggap ang pagkilala ninyo sa inyong sarili,
at hindi ako naniniwala sa inyo.
Oo. Ito lamang ang tanging paraan para matulungan ko kayo.
Dahil hindi ko matatanggap ang mga sinasabi ninyo
ukol sa inyong sarili.
Sila’y pawang hindi totoo.
Kilala ko kayo
Kilala ko ang bawat pagiging.
Kapag tumingin ako sa inyong mga mata, makikilala ko kung sino ang nananahan dito.
At makikilala ko ang pagiging nito,
na walang kulang at banal.
Kaya lahat ng sinasabi ninyo,
pansamantala... ‘Ah, okay, oh... okay’
Naghihintay sa inyo na sabihin ninyo,
At kung tutuusin ang lahat ng aking nakita ay wala!’
At masabi ko na, ‘Aha!!’
Ngunit pinipilit pa rin ninyo at nagpapatuloy na, ‘At itong bagay na ito na dumating kagabi,
at ito’y napakalaki, at ako’y nanaginip,
at sa panaginip ko nakita ko. Nakita ko...
Ito’y wala.
‘At ano ba ang mangyayari, pagkamatay ko?’
Wala!
Hindi, wala, wala, wala!
Naunawaan ninyo.
Kaya minsan sinasabi ko na parang
dati ko nang nasabi sa inyo isang samurai (mangdirigmang tsino) ang lumapit sa iyo
Isang banal na samurai.
At sinabi niyang, ‘Nandito ako upang kunin ang hindi mapapasaakin.’
‘Ibigay mo na.’
At iyong sinabi, ‘Nandito ako para sa iyong, Dumating ako.'
At sinabi mong, ‘Okay, okay. Kunin mo na ang lahat ng aking pag-aari.’
‘Hindi ko kailangan iyan. Sa akin na talaga iyan.’
‘Kunin mo na ang lahat ng aking kaalaman.
Hindi iyan.’
‘Kunin mo na ang aking mga karanasan.
Hindi iyan.’
‘Kunin mo na ang aking pananalig.
Kunin mo na ang aking pamilya.’
‘Kunin mo na ang aking hinanarap,
Ang nakalipas,
Ang kasalukuyan,
‘Kunin mo na ako.
Ano na ang natira sa iyo?
Dahil ang lahat ay inihahayag sa akin
kung saan ka nangaling.
Ngunit kung gayon, nasaan ka na ngayon?
Saan ka na?
Kung titigil kang magsalita kung saan ka nangaling, kung ano ang iyong iniisip,
kung ano ang gusto mong maging,
ano...ang kuwento.
At itong bagay na ito na sasabihin ko ng ganito,
sa lahat
Ito’y kuwento na inilahad sa akin ni Papaji,
Ito’y ganito.
Ito’y tungkol sa isang babae,
at siya ay ikakasal na, di ba?
At siya ay,
sa susunod na araw ikakasal na.
At pinagplaplanuhan niya talaga ang kasal na ito,
dahil ang kanilang lugar ay sumusunod sa nakaugalian.
At sa kanilang lugar, hindi mo puwedeng makanaig ng lubusan ang iyong minamahal
hangga’t hindi kayo kasal.
Kaya bukas ay kasal na niya, di ba, bukas ay ang kasalan.
At kaya ngayon, ginagawa niya na ang lahat ng dapat tapusin sa mga paghahanda
at ang babaeng ito ay nakatira sa gubat.
Siya ay nakatira sa gubat at ngayon araw, ay ang huling pagkukumpleto ng paghahanda,
meron siyang mga ilang gagawin. ‘Una kailangang pumunta sa gumagawa ng cake.
At pagkatapos sa gumagawa ng cake, kailangang kong pumunta sa mananahi.
Pagkatapos ng mananahi kailangan kong puntahan at makausap ang pari. Upang sambitin ang aking panunumpa.
At sa wakas sa pagtatapos ng araw, makikita ko na ang aking minamahal.
At kami ay magkasamang mag-tsatsaa, at magkasamang haharapin ang bukas.
“At bukas, Ako’y nasa, kami’y magkakapiling na!
Oh napakagaling!
At siya’y punong puno ng kaligayahan ng tagsibol.
At siya’y naglalakad palabas ng gubat
upang pumunta sa tagagawa ng cake.
Unang gagawin niya sa listahan.
At pagkatapos ng ilang hakbang,
sa kanyang harapan, tumambad ang isang leon.
Harap harapan gaya nito.
At ang leon ay gutom pa.
At nararamdaman niya ang hininga nito. Gaya nito.
Sa sandaling iyan ganito,
ang pakikipagkita sa tagagawa ng cake ay wala na.
At ang pakikipagkita sa mananahi.
Ito’y wala na rin.
Ang pari.
Ito’y wala na rin.
Tanging ang minamahal.
Ito ay wala na rin.
Sa sandaling ito, sa sukdulang pag-iisa.
Walang oras,
walang hinaharap,
walang hinahangad,
walang nakaraan,
walang pagkakilala.
Kaya ang Maestro (Papaji) ay nagsabing,
Pasalamatan mo ang leon sa iyong daraanan.’
Dahil kung hindi dito,
pinaghahandaan mo ang bukas na hindi mo makakamtan.
Ang susunod na linggo na kailanman ay hindi ipinangako sa iyo.
Ang lahat ng ito
at ang lahat ng ating isip ay puno ng ingay ng lahat ng mga kung ‘ano anong bagay’.
Ano ang madadala mo sa sandaling ito, itong sandaling ito?
Kailan mo bibigyan ng sandali ang sarili mo na manatili ka lang na ako?
Hindi nagdadala ng kung anumang mensahe para sa hinaharap o kung anuman,
nauunawaan ninyo.
At itong gawi na ito, lahat tayo ginagawa natin ito.
At kung kaya tayo ay puno ng ingay.
Claustrophobic(matinding takot sa pagkakakulong). Sa ingay.
Ano ang maglalantad sa iyo pabalik sa kung ano ka?
Lagpas sa oras at mga hinahangad. Nauunawaan ninyo.
Gaano ka kalayo kung ano ka?
Ano ang dapat gawin?
Anong hindi tapos na gawain ang dapat gawin?
Para ikaw lang ay manatili sa iyong Pagiging.
Manatili ka lang sa Ako.
Dahil ang isip ay hindi kusang tatahimik.
Meron anuman ang laging hindi naririyan sa susunod na sandali.
Wala rin ito sa nakaraang sandali.
Huwag mo nang hanapin ito kung saan man.
Kahit na ang paghahanap mo dito, mismo ay pagtataboy na dito.
Hindi natin nakikita ang nakalantad.
Huwag mong gamitin ang isip mo para makita ito.
Ano ang maglalantad sa iyo pabalik sa kung ano ka na lagpas sa oras at hinahangad?
Anong hindi tapos na gawain ang hindi pa nagagawa bago ka lang manatiling sa iyong Pagiging?