მე მაქვს შეკითხვა
ამ დარბაზში მყოფთაგან ვინმეს თუ ახსოვს როდესაც მან გაანალიზა, რომ
კვდებოდა?
მე მახსოვს.. მე ვიყავი პატრა ბიჭი,
ბაბუჩემი ახალი გარდაცვლილი იყო
და ღამით ლოგინში ვიწექი
,ვცდილობდი გამეგო თუ რა მოხდა.
რას ნიშნავდა ის, რომ იგი გარდაიცვალა?
სად წავიდა?
ეს გავდა ხვრელს, რომელიც გაჩნდა რეალობაში
და იგი გადაყლაპა,
მაგრამ შემდეგ მართლაც, რომ შოკისმომგვრელი შეკითხვა გამიჩნდა:
თუ ის მოკვდა, შესაძლებელია რომ იგივე მეც დამემართოს?
შეუძლია ამ ხვრელს, რომ მეც გადამყლაპოს?
გაიხსნება ის ჩემი ლოგინის ქვეშ
და გადამყლაპავს როდესაც მძინავს?
ასე თუ ისე , რაღაც მომენტში, ყველა ბავშვს ეშინია სიკვდილის.
რა თქმა უნდა, ეს შეიძლება მოხდეს სხვადასხვა გზით
და სინამდვილეში მიდის ეტაპობრივად.
ჩვენი იდეები სიკვდილზე იცვლება, როდესაც ვიზრდებით
და თუ თქვენ გაჩხრიკავთ შავ კუთხეებს
თქვენი მეხსიერებისა
თქვენ შესაძლოა გაგახსენდეთ რაღაც იმდაგვარი რაც მე ვიგრძენი,
როდესაც ბაბუაჩემი გარდაიცვალა და გავაანალიზე, რომ
ეს შესაძლოა მეც დამმართნოდა,
ეს გვაგრძნობინებს, რომ ყველაფერ ამის უკან
სიცარიელე იცდის..
და ეს გამოვლინება ბავშვობაში
ისახება ჩვენი ტიპის გამოვლინებაში.
ხოლო სწორედ მაშინ როდესაც იყო მომენტი თქვენს გამოვლინებაში
როგორც ბავშვისაში, როდესაც თქვენი შეგრძნება საკუთარი თავისა და დროის
გახდა საკმაოდ დამახინჯებული,
რამეთუ თქვენ გაანალიზეთ რომ იყავით მომაკვდავი,
ასე რომ ჩვენი ტიპის ევოლუციის რაღაც მომენტში,
ზოგიერთი ადრეული ადამიანური გრძნობები საკუთარი თავისა და დროის
გახდა საკმაოდ დამახინჯებული
რათა განგვეანალიზებინა და გვეთქვა :
"მე მოვკვდები"
ეს არის, ასე ვთქვათ , ჩვენი წყევლა.
ეს არის ის ფასი რასაც ვიხდით, რომ ვიყოთ ძალიან ჭკვიანები.
ჩვენ უნდა ვიცხოვროთ ცოდნაში
ეს არის ყველაზე ცუდი რამ რაც შეიძლება მოხდეს,
ერთ დღეს რათქმაუნდა მოხდება კიდეც,
დასასრული ყველა ჩვენი პროექტის,
იმედების, ჩვენი ინდივიდუალური სამყაროს ოცნებების.
თითოეული ჩვენგანი ცხოვრობს პერსონალური აპოკალიფსის
ჩრდილში.
ეს არის შემაძრწუნებელი და შემაშინებელი.
ასე რომ ჩვენ ვეძებთ გზებს , რომ გავნთავისუფლდეთ .
ხოლო ჩემ შემთხვევაში, როდესაც მე ვიყავი 5 წლის
ეს იგივე იყო, რაც მეკითხა დედაჩემისთვის სიკვდილის შესახებ.
პირველად, როდესაც დავიწყე გამოკითხვა,
თუ რა მოხდება როდესაც მოვკვდები,
უფროსებმა ჩემს გარშემო
მიპასუხეს ტიპიური ინგლისური უხერხულობით
და ნახევრად ქრისტიანული მოტივებით,
და ის ფრაზა , რომელიც ხსნიდა ბაბუაჩემის
ადგილსამყოფელს , ხშირ შემთხვევაში იყო:
"ის არის ზევით, ცაში და იქიდან გვიყურებს ჩვენ,"
და თუ მე მოვკვდებოდი აგრეთვე , რაც რა თქმა უნდა, მათი თქმით არ მოხდებოდა,
მეც იქ (ზემოთ წავიდოდი),
რამაც სიკვდილი ჩემთვის მიამგვანა რაღაც უფრო
ეგსისტენციალურ ლიფტს.
ახლა უკვე ჩემი სიკვდილი აღარ იყო მოსალონდელი.
ამ დროისთვის მე ვუყურებდი საბავშვო ახალი ამბების გადაცემას,
სადაც გადმოსცემდნენ, რომ ეს იყო კოსმოსური აღმოჩენების ერა.
ამ გადაცემაში ყოველთვის აჩვენებდნენ რაკეტებს ცაში,
ზევით კოსმოსში მიმავალს დედამიწიდან,
მაგრამ არცერთი ასტრონავტი რომელიც ბრუნდებოდა
ექსპედიციიდან, არ აღნიშნავდა , რომ სადმე ბაბუაჩემი ენახა
ან სულაც სხვა გარდაცვლილი ადამიანი.
მე შევშინდი.. იდეა, რომ მენახა ბაბუაჩემი
ეგზისტენციალური
ლიფტით
უფრო კარგად ჟღერდა ვიდრე ჩავეთრიე
ორმოს, როდესაც მეძინა,
სწორედ ამიტომ დავიჯერე ეს
მიუხედავად იმისა რომ კარგად ვერ აღვიქვი ის.
ეს პროცესი, რომელიც განვიცადე
როდესაც ვიყავი ბავშვი და მას შემდეგაც ბევრჯერ
თუნდაც მოზარდ ასაკში
არის პროდუქტი იმისა რასაც ფსიქოლოგები ეძახიან
მრუდს.
ეს დაღმავლობა არის შედეგი იმისი, რომ
ჩვენ სისტემატიურად არასწორად გვესმის საგნები,
გზები რომლებსაც ჩვენ ვერ ვთვლით, ვერ ვსჯით
ამახინჯებს რეალობას ან გვიჩვენებს იმას რისი დანახვაც გვინდა
და ეს მრუდები რომლებზედაც მე ვსაუბრობ
დაახლოებით ასე მუშაობს:
შეეწინააღმდეგეთ ვინმეს იმ ფაქტის შესახებ,
რომ იგი მოკვდება
და ისინი დაიჯერებენ ნებისმიერ ამბავს
რაც ეტყვის მათ რომ ეს სიმართლე არ არის
და ამის ნაცვლად მათ შეუძლიათ იცხოვრონ სამუდამოთ,
თუნდაც ეს იყოს ეგზისტენციალური ლიფტის ამბავი.
ახლა ჩვენ შეგვიძლია ვნახოთ, რომ ეს ყველაზე დიდი დაღმართია.
მისი დემონსტრაცია მოხდა 400
ემპირიული სწავლებისას.
ახლა ეს სწავლება "არაგენიოსურია", მაგრამ მარტივია.
ისინი დაახლოებით ასე მუშაობს
თქვენ იყვანთ ადამიანების 2 ჯგუფს,
რომლებიც ერთნაირები არიან ყველა შესაბამისი შეფასებით
და თქვენ შთააგონებთ, ახსენებთ პირველ ჯგუფს, რომ ისინი მოკვდებიან
მაგრამ არა მეორე ჯგუფს, შემდეგ თქვენ ადარებთ მათ ქცევებს.
ახლა თქვენ ნათლად აკვირდებით როგორ შეუძლია დაღმა დაეშვას ქმედება, ქცევა
როდესაც ადამიანები შეშფოთებულნი არიან მათი მოკვდავობით.
ყოველ ჯერზე , თქვენ იღებთ მსგავს შედეგს:
ადამიანები რომლებიც შეშინებულნი არიან მათივე მოკვდაობით
უფრო სჯერათ ამბების,
რომლებიც ეტყვით მათ ,რომ შეუძლიათ გაექცნენ სიკვდილს
და იცხოვრონ სამუდამოდ.
აი მაგალითიც : ერთ - ერთმა ახლანდელმა სწავლებამ
შეარჩია აგნოსტიკოსების 2 ჯგუფი
ესენი არიან ადამიანები , რომლებსაც
არ გადაუწყვეტიათ, დარწმუნებულნი არ არიან თავიანთ რელიგიურ რწმენაში.
ახლა , 1 ჯგუფის წევრებს სთხოვეს , ეფიქრათ, რომ გარდაიცვალნენ.
მეორე ჯგუფის წევრებს კი მარტოობაზე
ფიქრი სთხოვეს.
ამის შემდეგ მათ ისევ შეეკითხნენ რწმენის შესახებ.
მათ ვისაც თხოვეს, ეფიქრათ იმაზე , რომ მოკვდნენ
ორჯერ მეტი რწმენა გამოავლინეს
ღვთის მიმართ და ქრისტეს მიმართ ვიდრე მანამდე.
2 ჯერ უფრო...
მიუხედავად იმისა, რომ ისინი მანამდე ერთნაირად აგნოსტიკურები იყვნენ.
მიეცით მას შიში სიკვდილისა და
ისინი მაშინვე ქრისტესკენ გაიქცნენ.
ეს გვიჩვენებს , რომ ადამიანებს თუ გავახსენებთ სიკვდილის შესახებ
დაღმა დაუშვებს მათ რათა დაიჯერონ უყურადღებო სიაშკარავე
და ეს მუშაობს არა მარტო რელიგიაზე,
არამედ ნებისმიერ რწმენის სისტემაზე
რაც პირდება მას უკვდავებას, რაღაცა ფორმით
მაგალითად , რომ გახდება ცნობილი
ან ეყოლება შვილი
ან ნაციონალიზმი
რაც პირდება მას რომ შეუძლია იცხოვროს როგორც ნაწილმა ყველა დიდებულის.
ეს არის დაღმართი , რომელმაც ფორმა მისცა
ადამიანის ისტორიის მსვლელობას.
ახლა , ეს თეორია ამ დაღმართების უკან,
გამოყენებული 400 სწავლებაში,
მოიხსენიება როგორც "შიშის დაგეგმარების თეორია"
და იდეა ძალიან უბრალოა. ეს უბრალოდ არის ეს ( შიშის დაგემარება).
ჩვენ შევიმუშავებთ ჩვენს მსოფლმხედველობას
ეს არის ამბები, რასაც ჩვენ საკუთარ თავს ვუყვებით
მსოფლიოსა და ჩვენი ადგილის შესახებ მასში
იმისათვის, რომ დაგვეხმაროს დავგეგმოთ
სიკვდილის შიში.
ამ უკვდავების ამბებს
გააჩნია ათასობით განსხვავებული მანიფესტიციები,
მაგრამ მე მჯერა , რომ აშკარა მრავალფეროვნების უკან
არის სინამდვილეში 4 მთავარი ფორმა,
რომელებმაც შეიძლება ეს უკვდავების ამბები დაიტიოს.
ამის შემდეგ ჩვენ ვიხილავთ თუ როგორ იმეორებენ ისინი ერთმანეთს
მთელი ისტორიის მანძილზე, მხოლოდ მცირე ვარიაციებით
რომ ასახოს დღის ლექსიკონი.
ახლა მე ვაპირებ მოკლედ გაგაცნოთ ეს ოთხი
ძირითადი ფორმა უკვდავების ამბებისა
და მე მინდა შევეცადო რომ აღგაქმევინოთ
ის გზები, რომლითაც ისინი იქნა ხელახლა მოყოლილი თითოეული კულტურის
ან თაობის მიერ
მათი დღეების ლექსიკონით.
ასე, პირველი ამბავი ძალიან მარტივია.
ჩვენ გვინდა , რომ ავერიდოთ სიკვდილს
და ამის კეთება ამ სხეულში
ამ სამყაროში სამუდამოდ
არის პირველი უმარტივესი სახე უკვდავობის ამბისა
და ეს შესაძლოა პირველად არადამაჯერებლად ჟღერდეს,
მაგრამ სინამდვილეში, თითქმის ყველა კულტურას ადამიანთა ისტორიაში
ქონია რაიმე მითი ან ლეგენდა
უკვდავების ელექსირზე ან ახალგაზრდობის ფანტანზე
ან თუნდაც რაღაცაზე რაც გვპირდება ჩვენ რომ ვიცოცხლებთ
სამუდამოდ.
ძველ ეგვიპტელებს ქონდათ ასეთი მითი,
ძველ ბაბილონელებსაც და ძველ ინდოელებს.
მთელი ევროპული ისტორიის მანძილზე, ჩვენ გვხვდება ისინი ალქიმიკოსების ნაშრომებში
და რა თქმა უნდა ჩვენ დღემდე გვჯერა უკვდავების ამბებისა,
მაგრამ ჩვენ ვყვებით ამ ამბებს სამეცნიერო
ენით
ასე 100 წლის წინათ,
ჰორმონები ახალი აღმოჩენილი იყო
და ხალხს იმედი ქონდა, რომ ჰორმონებთან დამოკიდებულება
ხელს შეუწყობდა ბევრი დაავადების განკურნვას
და ახლა ჩვენ ასეთივე იმედებს ვამყარებთ უჯრედების წარმოშობაზე,
გენურ ინჟინერიაზე და ნანოტექნოლოგიებზე,
მაგრამ ის იდეა, რომ მეცნიერებს ძალუძთ სიკვდილის განკურნება
არის კიდევ ერთი თავი ამ ამბისა,
მაგიურ ელექსირზე,
ამბავი , რომელიც ცივილიზაციის ასაკისაა.
თუმცა სანიძლაოს ჩამოვდივარ, რომ იდეა ელექსირის პოვნისა
და უკვდავებისა
არის რისკიანი სტრატეგია.
ჩვენ თუ ისტორიას გადავხედავთ
ყველას ვისაც უფიქრია ელექსირზე წარსულში,
ერთადერთი საერთო რაც მათ ახლა აქვთ
არის ის რომ ყველა მათგანი გარდაიცვალა.
ასე, რომ ჩვენ გვჭირდება სათადარიგო გეგმა და ზუსტად ასეთი გეგმა "ბ"
არის ის რას მეორე სახის უკვდავების ამბავი გვთავაზობს
და ეს არის მკვდრეთით აღდგენა.
და ის რჩება იმ იდეასთან ერთად, რომ მე ვარ ეს სხეული,
მე ვარ ეს ფიზიკური ორგანიზმი.
ის უშვებს, რომ მე მოვკვდები
მაგრამ ამბობს , იქიდან გამომდინარე, რომ
მე შემიძლია აღვდგე და კვლავ ვიცოცხლო.
სხვა სამყაროში, მე შემიძლია გავაკეთო ის რაც ქრისტემ გააკეთა.
ქრისტე გარდაიცვალა, ის 3 დღის განმავლობაში გამოქვაბულში იყო
შემდეგ იგი აღდგა და კვლავ ცოცხლობდა
და იდეა , რომ ჩვენ აღვდგებით და კვლავ ვიცოცხლებთ
არის ორთოდოქსული რწმენა და არა მხოლოდ ქრისტიანული,
მაგრამ ასევე ებრაელების და მუსლიმების.
თუმცა ჩვენი სურვილი, დავიჯეროთ ეს ისტორია
არის ძალიან ღრმად გამაგებული
იმით, რომ ჩვენ თავიდან აღმოვაჩენთ მას
მეცნიერულ ხანაში,
მაგალითად, "cryonics" იდეით.
ეს არის იდეა იმის შესახებ , რომ როდესაც შენ მოკვდები
შენ შეგიძლია შენი სხეული გააყინინო
და როდესაც, რაღაც დონეზე ტექნოლოგიას
ექნება საჭირო მეთოდები
შენ დაგადნობენ და "შეგაკეთებენ"
და ფაქტობრივად აღდგები.
ზოგ ადამიანს ჯერა, რომ ყოვლისშემძლე ღმერთი
აღადგენს მათ, რათა ისევ იცოცხლონ
და ზოგს კი ჯერათ, რომ ყოვლისშემძლე მეცნიერები გააკეთებენ ამას.
თუმცა სხვებისთვის, მთლიანი იდეა აღდგენისა არის
საფლავიდან ამოძვრომა,
ეს ძალიან გავს ცუდ "ზომბი" კინოს.
ისინი აღმოაჩენენ სხეულს ძალიან უსუფთაოს , არასასიამოვნოს
სამუდამო სიცოცხლისათვის
და ასე , რომ ისინი თავიანთ იმედებს ამყარებენ მესამეზე,
მეტად სულიერ უკვდავების ამბავზე,
იდეაზე , რომლის მიხედვითაც ჩვენ შეგვიძლია დავტოვოთ ჩვენი სხეული
და ვიცხოვროთ როგორც მოჩვენება - სულმა.
ახლა, უმრავლეს ადამიანებს დედამიწაზე
სჯერათ, რომ მათ აქვთ სული
და ეს იდეა არის მთავარი ბევრ რელიგიაშიც.
ასევე , ეს არის მიმდინარე ფორმა,
ტრადიციული ფორმა,
ეს იდეა კვლავ უდავოდ პოპულარულია
მიუხედავად იმისა, რომ
ჩვენ ხელახლა აღმოვაჩენთ მას ახალ საუკუნეში.
მაგალითად იმ იდეით, რომ
თქვენ შეგიძლიათ დატოვოთ თქვენი სხეული
თქვენი გონების, გრძნობების,
თქვენი ნამდვილი თავის, კომპიუტერში!
და იცხოვროთ როგორც ჰაეროვანმა გამოსახულებამ, სიმბოლომ.
ასევე , რა თქმა უნდა , არიან სკეპტიკოსები , რომლებიც ამბობენ, რომ
თუ ჩვენ გადავხედავთ მეცნიერულ მიღწევებს,
კერძოდ ნეირომეცნიერებაში,
გვიჩვენებს, რომ შენი გონება
შენი გრძნობები, ნამდვილი "შენ",
პირდაპირ დამოკიდებულებაშია შენი სხეულის კონკრეტულ
ნაწილთან, ეს გახლავთ თქვენი ტვინი.
ასეთ სკეპტიკოსებს შეუძლიათ თავი კარგად იგრძნონ
მეოთხე სახის უკვდავ ისტორიაში
და ეს გახლავთ მემკვიდრეობა
ის იდეა, რომ თქვენ შეგიძლიათ განაგრძნოთ ცხოვრება
იმ ექოთ, რომელსაც დატოვებთ სამყაროში,
როგორც დიდებულმა ბერძენმა მებრძოლმა აქილევსმა,
რომელმაც თავის სიცოცხლე ტროასთან ბრძოლას შესწირა
ამისთვის მან კი სამუდამო დიდება მოიპოვა.
ასეთი დევნა დიდებისა არის ფართოდ გავრცელებული
და პოპულარული ახლა ვიდრე ოდესმე
და ჩვენს ციფრულ ხანაში
უფრო ადვილია, რომ მიაღწიო.
თვენ არ გჭირდებათ იყოთ ისეთი დიდებული მეომარი, როგორც აქილევსი
ან დიდებული მეფე ან გმირი.
ყველაფერი რაც გჭირდება არის ინტერნეტ-კავშირი და სასაცილო კატა ( სიცილი),
მაგრამ ზოგიერთი ადამიანი ამჯობინებს დატოვოს უფრო საგრძნობი,
ბიოლოგიური მემკვიდრეობა - მაგალითად ბავშვი.
მათ მოსწონთ, ისინი იმედოვნებენ, რომ იცოცხლონ
როგორც რაიმე დიდებული ერთიანობის ნაწილმა,
ნაციის ან ოჯახის ან თუნდაც ნათესაობის,
მათი გენეტიკური ერთიანობის.
თუმცა ისევ ჩნდებიან სკეპტიკოსები,
რომელებიც დაობენ მემკვიდრეობის
უკვდავობაზე.
ვუდი ალენი, მაგალითისთვის, რომელმაც თქვა
" მე არ მინდა რომ ვიცოცხლო ჩემი თანამემამულეების გულებში.
მე მინდა ვიცხოვრო აპარტამენტში"
ასე რომ გვაქვს ძირითადი
4 სახის ისტორია უკვდავობაზე
და მე შევეცადე, რომ უბრალოდ ცოტა გაგებაში მომეყვანეთ
თუ როგორ მეორდება ისინი თითოეულ თაობაში,
მხოლოდ და მხოლოდ მცირე განსხვავებებით
რათა მოერგოს დღევანდელ გეგმას.
და ის ფაქტი, რომ ისინი მეორდებიან ამ გზით,
არის ნაცნობი ფორმა, მაგრამ განსხვავებულ რწმენით სისტემებში.
მე ვფიქრობ
ჩვენ უნდა ვიყოთ სკეპტიკურები
ნებისმიერი ასეთი ამბის ვერსიის მიმართ.
ის ფაქტი, რომ ზოგი ადამიანს სჯერა, რომ
ყოვლისშემძლე ღმერთი მკვდრეთით აღადგენს მათ და
ზოგს კი სჯერა, რომ ყოვლისშემძლე მეცნიერები გააკეთებენ ამას
ფაქტია, რომ არცერთს არ სჯერათ ამის რეალურად
სიცხადის ძალით.
ჩვენ გვჯერა ამ ამბების,
რადგან ჩვენ იძულებულები ვართ დავიჯეროთ
და დაღმა მივემართებით,
რადგან ჩვენ ძალიან გვეშინია სიკვდილის.
ასე რომ შეკითხვა შემდეგში მდგომარეობს,
ვართ ჩვენ განწირულები, რომ გვქონდეს ერთი სიცოცხლე,
რომელიც ფორმირებულია შიშით და ძრწოლით,
თუ კვლავ შეგვიძლია დავძლიოთ ეს დაღმასვლა?
ბერძენ ფილისოფოსი ეპიკურუსი თვლიდა, რომ
ჩვენ შეგვიძლია.
ის ამტკიცებდა, რომ სიკვდილის შიში ბუნებრივია,
მაგრამ არა ჭკვიანური.
"სიკვდილი" , თქვან მან , "არაფერია ჩვენთვის,
რადგან როდესაც ჩვენ აქ ვართ, სიკვდილი არარის
და როცა სიკვდილია აქ, ჩვენ აღარ ვართ".
ეს ბევრჯერ იყო ციტირებული, მაგრამ რთულია
რეალურად შეითვისო, გაითავისო,
რადგან ზუსტად ეს იდეა - არ ყოფნისა
ძალიან რთულია წარმოსადგენად.
ასე, 2000 წლის წინ, სხვა ფილოსოფოსმა,
ლუდვიგ წიტგენშტეინმა, ასე ჩამოაყალიბა ის:
" სიკვდილი არარის შემთხვევა სიცოხლეში:
ჩვენ არე ვცხოვრობთ, რომ გამოვცადოთ სიკვდილი,"
მან დასძინა,
" ამ გაგებით, სიცოცხლეს არ გააჩნი დასასრული."
ასე , რომ ჩემთვის როდესაც მე ბავშვი ვიყავი ბუნებრივი იყო,
რომ მეშინოდა, ხვრელს ჩავეთრიე,
მაგრამ ეს არ იყო ჭკვიანური,
რადგან ხვრელმა რომ ჩაგითრიოს,
არ არის ისეთი შემთხვევა, რომელსაც
ნებისმიერი ჩვენგანი ოდესმე გამოცდის ცხოვრებაში ან თავს დაატყდება.
ამ შიშების დაძლევა არ არის ადვილი
შიში სიკვდილისა ძალიან ღრმად სუფევს ჩვენში,
მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ ვხედავთ, რომ ეს შიში ჭკვიანური არ გახლავთ.
ჩვენ, როდესაც გავალთ ნათელ წერტილზე,
იმ გზებზე, რომლებიც ჩვენ შეუგნებლად გვთრგუნავენ და გვაშინებენ,
შემდგომ ჩვენ შეგვეძლება დავიწყოთ
ცდა, რომ შევამციროთ ის გავლენა, რომელიც ამ შიშებს აქვთ
ჩვენს ცხოვრებაზე.
მე აღმოვაჩინე, რომ რეალურად გშველით თუ შეხედავთ თქვენს ცხოვრებას
როგორც წიგნს
ისევე როგორც წიგნია შემოსაზღვრული ყდით,
დასაწყისით და დასასრულით,
ჩვენი ცხოვრებაც ასეა შემოსაზღვრული დაბადებით და სიკვდილით
და მიუხედავად იმისა რომ წიგნი ლიმიტირებულია დასაწყისით და დასასრულით,
მას შეუძლია გარს შემოირტყას შორეული პეიზაჟები,
ეგზოტიკური ფიგურები, ფანტასტიური თავგადასავლები.
მიუხედავად იმისა, რომ წიგნი ლიმიტირებულია დასაწყისით და დასასრულით
მასში მყოფმა პერსონაჟებმა
ჰორიზონტი არ იციან.
მათ მხოლოდ იციან მომენტები, რომლებიც ქმნაინ მათ ისტორიას,
მაშინაც კი თუ წიგნი დახურულია.
ასე, რომ წიგნის პერსონაჟებს
არ ეშინიათ მიაღწიონ ბოლო გვერდს.
ლონგ ჯონ სილვერს არ ეშინია თქვენი,
თუ დაასრულებთ მისი "განძთა კუნძულის" წაკითხვას , რადგან
ის მუდამ ჩვენთან რჩება, ჩვენში..
წარმოიდგინეთ თქვენი ცხოვრების წიგნი
ის დაფარულია ყდით, დასაწყისით და დასასრულით , თქვენი დაბადებით და სიკვდილით.
თქვენ საჭიროა მხოლოდ იცოდეთ მომენტები მათ შორის,
ის მომენტები, რომლებმაც შექმნეს თქვენი ცხოვრება.
არანაირი აზრი არ აქვს, რომ გეშინოდეთ
იმისა რაც ამ ყდის გარეთ არის,
თქვენს დაბადებამდე
ან თქვენი გარდაცვალების შემდეგ.
ასევე არ გჭირდებათ იდარდოთ რამხელა იქნება ეს წიგნი,
იქნება ის კომიკური თუ ეპიკური.
ერთადერთი რამ რაც მნიშვნელოვანია
არის ის რომ თქვენ აქციოთ ის კარგ ამბად.
გმადლობთ.
(ტაში)