از "جلو بیرفار" ، فعال اجتماعی و نوازنده پاپ راک نقل قولی شده که من عاشقش هستم.
گفته،"از رسانهها متنفر نباشید. خودتان رسانه باشید".
من یک هنرمندم.
دوست دارم با رسانهها و تکنولوژی کار کنم زیرا الف، با آنها آشنا هستم
و قدرتی که در دست دارند را دوست دارم.
ب، از آنها متنفرم واز قدرتی که دارند وحشتزده هستم.
( خنده)
به خاطر دارم که در سال ۲۰۰۳ مصاحبهای تونی اسنو مجری فاکس نیوز با
وزیر دفاع آمریکا دانلد رامزفلد داشت که آن را می دیدم.
آنها درباره حمله اخیر به عراق صحبت می کردند،
واز رامزفلد سوالی شد،
"خوب، ما درباره تعداد کشته شدگان خودمان میشنویم
ولی هرگز درباره کشته شدگان آنها نمیشنویم، چرا"
رامزفلد پاسخ داد،
"خُب، ما کشته شدگان از دیگر مردم را نمیشماریم."
درسته؟
برآورد میشود بین ۱۵۰٫۰۰۰ تا یک میلیون نفر از شهروندان عادی عراقی،
به دلیل حمله ای که آمریکا در سال ۲۰۰۳ رهبری کرد مُرده اند.
و این تعداد با ۴٫۴۸۶ نفر از ارتش آمریکا که در طی
همان زمان مرده اند تضاد کاملی دارد.
می خواستم کاری بیش از اینکه فقط را عدد وحشتناک را به آگاهی برسانم انجام دهم.
میخواستم یادواره را برای تک تک شهروندانی که به دلیل این
حمله مُرده اند ایجاد کنم.
میخواستم یادواره ای برای جنگ مانند بنای تاریخی مایا أینز در ویتنام
که در مقیاس بسیار بزرگ هستند.
بسیار قدرتمند و یک وجهی باشد.
میخواستم یادواره من در جهان زندگی کند و بچرخد.
به خاطر دارم هنگامی که پسر بچهای در مدرسه بودم،
آموزگار به ما تکلیف تعلیمات مدنی داد
که یک در آن برگه کاغذ بر میداری و نام اعضا دولت را روی آن می نویسی.
و به ما گفته شد، اگر نامه خیلی خوبی بنویسیم،
و اگر واقعا در مورد آن خوب فکر کنیم،
ما چیزی بیشتر از یک پاسخ ساده دریافت خواهیم کرد.
این "دفتر یادداشت" من است.
آن چیز شبیه یک برگه کاغذ برچسب دار زرد
درواقع یک یادآواره از هر شهروند عراقی هست
که در نتیجه جمله آمریکا درگذشته است.
"دفتر یاداشت" یک رفتار اعتراضی و یک رفتار برای بزرگداشت
به عنوان یک بدل تبلت روزمره کاغذی هست.
خطوط روی کاغذ، هنگامی که بزرگ می شوند،
نوشته های بسیار ریز نمایان می شوند
که شامل نام افراد، تاریخ مرگ و محل مرگ
هر شهروند عراقی که درگذشته است می باشد.
خب، در طی پنج سال گذشته، من این کاغذها را، هزاران هزار از این کاغذها را،
به مغازه های لوازم تحریر در آمریکا
و دولتهای ائتلافی قاچاق کرده ام.
( خنده تماشاگران)
( تشویق)
لازم نیست که در اینجا به شما بگویم که چگونه اینکار را کردم.
( خنده تماشاگران)
اما، با تک تک اعضا گروه ائتلاقی سابق و حاضر
که در این حمله شرکت کردند ملاقات کردم.
و هرگاه که بتوانم، یکی از آنها را می بینم،
و پروژه ام را با آنها درمیان میگذارم.
تابستان گدشته، شانس این را داشتم که
دادستان کل ایالات متحده آمریکا و نویسنده کتاب یادداشتهای شکنجه، آلبرتو گونزالس ملاقاتی داشته باشم.
(ویدئو) مت کنیون: می توانم این را به شما بدهم؟
این یک تبلت قانونی ویژه هست.
این بخشی از پروژه در دست اجر است.
آلبرتو گونزالس: این یک تبلت قانونی ویژه هست؟
مت کنیون: بله، باور نمی کنی،
اما این در کلکسیون موزه هنرهای مدرن هست و من یک هنرمندم.
مت کنیون: و تمامی خطوط این کاعذعا در واقع--
آلبرتو گونزالس: ایا اینها ناپدید خواهند شد؟
مت کنیون: نه، اینها چاپهای میکرویی هستند
که شامل نام هر شهروند عراقی
که از زمانی که به عراق حمله شده مرده اند.
آلبرتو گونزالس: بله، بسیار خوب.
آلبرتو گونزالس: سپاسگزارم، مت کنیون: سپاسگزارم
( خنده)
طوری که او گفت "سپاسگزارم " واقعا احساس ناراحتی کردم.
( خنده تماشاگران)
بسیار خوب، میخواهم هریک از شما نگاهی به زیر صندلیهایتان بیاندازید
یک پاکت در آن هست.
لطفا آن را باز کنید.
کاغذی که در دست دارید
شامل جزئیاتی در مورد شهروندان عراقی که به دلیل تهاجم مرده اند است.
دوست دارم که روی این کاغذ نام یکی از اعضا دولت را بنویسید.
شما می توانید به من کمک کنید و این لیست افراد غیر نظامی کشته شده را
به آرشیو دولت قاچاق کنید.
زیرا هر نامه ای که به دولت رسال می شود،
و البته در تمامی جهان
هر نامه ای که به دولت فرستاده می شود بایگانی و ثبت می شود.
همه با هم، میتوانیم برای افرادی که در قدرت هستند آن را به صندوق پست بی اندازیم.
هر چیزی که فرستاده شود
در نهایت تبدیل به بخشی از بایگانی دائمی دولتمان خواهد شد،
ثبت تاریخی اشتراکی ما خواهد بود.
سپاسگزارم.
( تشویق تماشاگران)
تام ریلی: خُب، مت به من بگو،
چطور این ایده ؛دفترچه یاداشت؛ به ذهنت رسید؟
مت کنیون: من به تازگی پروژهای را تمام کرده بودم
درمورد متحدان ایالات متحده در جنگ
این یک بازوبند سیاه به نام "شعار نوای همدلانه" بود
که در زمان واقعی جمع آوری شده بود،
نام، درجه، علت مرگ و محل مرگ
اعضا ارتش آمریکا که خارج از کشور مُرده بودند،
و هربار که وزارت دفاع یا مرکز فرماندهی اطلاعاتی را منتشر می کرد،
این خنجری بر بازوی من بود.
و خُب، من متوجه شدم که نمایشی در
ارتباط با مردم خودمان بود که در خارج از کشور در حال مرگ بودند،
اما میزان تلفات ارتشی ها
با تلفات شهروندان بسیار نامتناسب بود.
تام ریلی: بسیار سپاسگزارم.
مت گنیون: سپاسگزارم.
( تشویق تماشاشگران)