Merhaba.
Bu benim ilk gezim,
hayatımda ilk defa Gazze duvarları dışına çıktım.
Burada olduğum için çok mutluyum.
(Alkışlar)
Hayalim hep pilot olup, bir uçak uçurmak,
gökyüzünde özgürce uçmak, gökyüzüne dokunmaktı.
Ama bu olmadı.
Gazze'de yaşıyorum, havaalanı yok.
Tüm sınırlar her yönden kapalı.
Dünya'nın en büyük hapishanelerinden birinde yaşıyoruz.
Yapabildiğim tek şey sadece gökyüzüne bakmak.
Bazı günler, dört veya beş saat elektriğimiz olursa şanslıyız.
Soğuk olduğunda, evlerimizin önünde veya çatısında ateş yakarız.
Bazen yemek de yaparız.
Gazze'deki işim, Gazze'de olan biteni anlatmak için
yurduma gelen gazetecilerin işlerini tertip etmek.
Birçok sabah, sınır bölgesine gidip gazetecileri
almak zorunda kalıyorum.
Eğer gazeteciye bir şey olursa
veya bir gazeteci hükümetin yazmamızı istemediği
bir hikaye yazmaya karar verirse
kötü şeyler olabilir.
Benim işim, ülkemi dolaşarak gazetecilere, film yapımcılarına,
haber ekiplerine yardım etmek.
Başarımın sadece gazeteci ve haber ekipleriyle ilişki kurmamdan değil,
Gazze Şeridi'ndeki toplumlarla da
bir ilişki kurmamdan kaynaklandığına inanıyorum.
Hikayelerinin anlatılmasını istemeyen bu toplumlara
hiçbir zaman hikaye veya rakam olarak bakmadım.
Onlar da benim gibi insan.
10 yıl boyunca birçok ilişki kurdum.
Bilin bakalım ne oldu?
Bu diğerlerinin ulaşamadığı
insan ve hikayelere erişmemi sağladı.
Bazı durumlarda, bir kadın olarak daha güçlü olduğumu hissediyorum.
Toplumumdaki birçok erkek gazeteci
ülkemdeki uyuşturucu bağımlılığı hakkında bir hikayeyi işlemek istiyor.
Bu sorun Gazze tünelinin inşa edilmesiyle başladı.
Gazze ablukası nedeniyle
tüneller insanların temel ihtiyaçlarını sağlama aracıydı.
Besin, inşaat malzemeleri ve ihtiyacımız olan diğer şeyler.
Ama artık yok çünkü Mısır tarafı tünelleri suyla doldurdu
ve artık kullanılamaz haldeler.
Uyuşturucu da kaçırıldı
ve birçok genç bağımlı oldu.
Filistin toplumu geleneğinde
erkeklerin haneye girmesi yasaktır.
Bu yüzden erkek gazeteciler hikayeye ulaşamadılar.
Ama ben ulaştım.
Harika bir kocam var.
Toplumun eleştirilerine rağmen
beni destekleyen harika bir koca.
Şimdi iki çocuğumla birlikte evde
ve bir tanesi de karnımda.
(Alkışlar)
Çalışıyorken, onu iki saatte bir ararım
ve benden haber alamazsa
kendisi sayesinde hikayeye ulaştığım
ve güvendiğim bir kişi olan
bağlantımı araması gerektiğini bilir.
Gazze'de bir keresinde
İngiliz gazeteci Alan Johnston'un kaçırılması sırasında
bir Amerikan dergisi benden
Gazze'de adam kaçıranlarla bir buluşma ayarlamamı istedi ve ben de ayarladım.
Haberi yapacak olan gazeteciyle birlikte
otelin dışında beklememiz istendi.
Geldiler, siyah camlı, siyah bir minibüsle bizi aldılar,
o gün maske takıyorlardı.
Bizi çok uzaktaki bir alanın ortasına götürdüler.
Cep telefonlarımızı aldılar
ve adam kaçıranlarla o alanda röportajı yaptık.
O gün çok korkmuştum,
unutamayacağım bir gün.
Peki, yaptığım bu işi neden yapıyorum?
Yapıyorum çünkü inanıyorum ki ben yapmazsam
Gazze hakkındaki hikayenin büyük bir kısmı eksik kalacak.
Ülkem hakkında anlatabileceğim başka hikayeler de var.
Hepsi kötü değil.
İçinde bulunduğumuz kötü duruma rağmen ülkemi seviyorum.
Kuşatma, fakirlik ve işsizlik var
ama hayat devam ediyor.
Hayalperest ve müthiş enerjisi olan insanlar var.
Muhteşem bir müziğimiz ve harika bir müzik okulumuz var.
Evlerinin enkazında dans eden parkur dansçılarımız var.
Gazze, Arap dünyası içinde Müslüman ve Hıristiyanların
kardeşçe yaşadığı tek yer.
(Alkışlar)
Savaş sırasında,
benim için en zor kısım evden sabah erkenden,
çocuklarımı bırakarak çıkmak.
Her gün resimlerini çekiyorum
çünkü geri döneceğimin garantisi yok.
Gazze'de iş bitirici ve gazeteci olmak zor ve tehlikelidir.
Ama top atışı ve bomba seslerini duyduğumda,
direk oraya yöneliyorum,
çünkü ilk giden olmak istiyorum,
çünkü bu hikayelerin anlatılması lazım.
Çocuklarım küçükken savaşın sesini duyduğumuzda,
havai fişek olduğunu söylerdim.
Artık büyüdüler, anlıyorlar.
Savaş zamanı sırasında gördüklerim yüzünden
berbat kabuslar görüyorum,
özellikle de cansız küçük çocuk bedenleri.
Adı Hala olan küçük bir kızı hatırlıyorum.
Ailesinden tek kurtulan oydu.
Resmi daima benimle olacak.
Onu asla unutmayacağım.
Bugün burada sizlerle olduğumdan dolayı gururluyum.
Sizlere dünyanın küçük bir köşesi olan Gazze'den
üzgün ve neşeli hikayeler anlattığım için gururluyum.
Gazze'deki ilk iş bitirici kadın olduğumdan dolayı gururluyum.
İşin komik tarafı Gazze'de bana Bay Rambo diyorlar.
(Gülüşmeler)
Umarım bir gün, ülkemdeki diğer harika kadınların hikayesini
anlatma şansını da elde ederim.
Umarım bir gün, ülkemdeki diğer kadınlara benim gibi işbirlikçi olmayı öğrenmelerine
yardım edebilirim.
Tabii ki bazen, bu işi artık yapamayacağımı düşünüyorum,
bu benim için çok fazla.
Ama şu sözleri hatırlıyorum:
"Meydan okumanı sınırlandırma, sınırlarına meydan oku.
Başkalarının hayallerinin önünde dikilmesine izin verme."
Teşekkür ederim.
(Alkışlar)