Hallo.
Dit is mijn eerste reis,
de eerste keer in mijn leven dat ik buiten de muren van Gaza ben.
Ik ben zo blij om hier te zijn.
(Applaus)
Mijn ambitie was altijd om piloot te worden, een vliegtuig te vliegen,
me vrij te voelen, door de lucht vliegend, en de hemel te kunnen aanraken.
Maar dat is niet gebeurd.
Simpelweg omdat ik in Gaza woon, waar geen vliegveld is.
Aan alle kanten zijn de grenzen gesloten.
We wonen in één van de grootste gevangenissen ter wereld.
Het enige dat ik kan doen is omhoog kijken naar de hemel.
Op sommige dagen hebben we geluk,
dan hebben we vier of vijf uur elektriciteit.
Als het koud is maken we een vuurtje, voor het huis, of op het dak.
Soms maken we ook eten klaar.
Mijn taak in Gaza is om alles te regelen voor de journalisten
die hierheen komen om te vertellen wat er in Gaza aan de hand is.
Vaak moest ik 's ochtends naar de grensgebieden
om een journalist op te halen.
Als er iets met de journalist gebeurde
of als de journalist besloot een verhaal te vertellen
waarvan de regering niet wilde dat het verteld zou worden,
konden er erge dingen gebeuren.
Door mijn land rijden
en journalisten, filmmakers en mensen van het nieuws helpen,
is mijn werk.
Ik geloof dat ik hier succesvol in ben, omdat ik een relatie heb opgebouwd,
niet alleen met journalisten en medewerkers van het nieuws,
maar ook met de verschillende gemeenschappen in de Gazastrook.
Deze gemeenschappen, die niet willen dat hun verhaal wordt verteld,
heb ik nooit als verhalen of nummers beschouwd.
Het zijn mensen, net zoals ikzelf.
Ik heb de afgelopen tien jaar veel relaties opgebouwd.
En wat denk je?
Het geeft me de mogelijkheid
om dichter bij de mensen en hun verhalen te komen,
wat anderen niet lukt.
In sommige situaties voelt het alsof ik als vrouw meer macht heb.
Veel mannelijke journalisten in mijn gemeenschap
willen een verhaal vertellen over drugsverslaving in mijn land.
Dat probleem ontstond toen de Gazatunnel werd gebouwd.
Tijdens de Gaza-blokkade
werden door de tunnels alle basisbehoeften aangevoerd,
zoals eten, bouwmaterialen en andere dingen die we nodig hadden.
Maar nu niet meer, want aan de Egyptische kant hebben ze ze vol water laten lopen
en nu werken ze niet meer.
Er werden ook drugs gesmokkeld
en veel jonge mensen raakten verslaafd.
In de traditie van de Palestijnse samenleving
is het verboden voor een man om andermans huis te betreden.
Dus mannelijke journalisten kregen dit verhaal niet te horen,
maar ik wel.
Ik heb een geweldige echtgenoot,
een geweldige echtgenoot, die me aanmoedigt
ondanks alle kritiek die hij uit de gemeenschap krijgt.
Hij is nu thuis samen met mijn twee kinderen
en er is er nog eentje op komst.
(Applaus)
Als ik aan het werk ben, bel ik hem elke twee uur
en hij weet dat als hij niets van me hoort,
hij mijn contact moet bellen;
degene die mij het verhaal heeft gegeven,
dat is degene die ik vertrouw.
Een van de keren in Gaza,
tijdens de ontvoering van de Britse journalist Alan Johnston,
werd ik door een Amerikaans tijdschrift gevraagd
een bijeenkomst in Gaza te regelen met de ontvoerders en dat deed ik.
De journalist en ik moesten voor zijn hotel wachten.
Ze kwamen ons ophalen in een zwart busje met geblindeerde ramen,
ze droegen die dag maskers,
en ze namen ons mee, ver weg naar het midden van een veld.
Ze namen onze telefoons af
en we deden het interview met de ontvoerder, buiten in dat veld.
Ik was die dag zo bang,
ik zal die dag nooit vergeten.
Dus, waarom doe ik wat ik doe?
Ik doe het omdat ik geloof dat als ik het niet zou doen,
een groot deel van het verhaal over Gaza zou ontbreken.
Er zijn meer verhalen die ik je kan vertellen over mijn land
en ze zijn niet allemaal slecht.
Ik hou van mijn land, ondanks de vreselijke situatie waarin we leven --
belegering, armoede, werkloosheid --
maar er is leven.
Er zijn mensen die dromen en er zijn geweldige mensen vol energie.
We hebben prachtige muziek en een fantastische muziekschool.
We hebben parkourdansers die tussen het puin van hun huizen dansen.
En Gaza is de enige plaats in de Arabische wereld
waar moslims en christenen eensgezind samenleven.
(Applaus)
In de oorlog
is het moeilijkste voor mij om 's ochtends van huis te gaan
en mijn kinderen achter te laten.
Ik neem elke dag een foto van ze
omdat ik nooit weet of ik weer naar ze zal terugkeren.
Bemiddelaar en journalist zijn in Gaza is moeilijk en gevaarlijk,
maar als ik het geluid hoor van beschietingen of bombardementen,
ga ik er recht op af.
Ik wil er als eerste zijn,
want deze verhalen moeten worden verteld.
Toen mijn kinderen klein waren en we het geluid van de oorlog hoorden,
vertelde ik ze dat het vuurwerk was.
Nu ze ouder zijn, begrijpen ze het.
Ik heb vreselijke nachtmerries
door alles waarvan ik tijdens de oorlog getuige ben geweest.
Vooral de levenloze lichamen van jonge kinderen.
Ik herinner me nog steeds een klein meisje dat Hala heet.
Ze is de enige overlevende van haar familie.
Haar beeld zal me altijd bijblijven.
Ik zal haar nooit vergeten.
Ik ben trots dat ik hier bij jullie kan zijn vandaag.
Ik ben trots dat ik mijn verhalen kan vertellen, verdrietige en blije,
verhalen over mijn kleine uithoek van de wereld, Gaza.
Ik ben er trots op de eerste vrouwelijke bemiddelaar in Gaza te zijn
en het grappige is, ze noemen me 'Mr. Rambo' in Gaza.
(Gelach)
Ik hoop dat ik op een dag de kans krijg verhalen van andere vrouwen te vertellen,
van alle andere geweldige vrouwen die ik ken in mijn land.
Ik hoop dat ik op een dag andere vrouwen in mijn land kan helpen
om bemiddelaar te worden, net als ik.
Natuurlijk voelt het soms alsof ik dit werk niet meer aankan,
alsof het gewoon teveel voor me is.
Maar ik vergeet nooit deze woorden:
"Beperk niet je uitdagingen, maar daag je beperkingen uit.
Sta anderen niet toe je dromen in de weg te staan."
Dank je wel.
(Applaus)