สำหรับหนอนตัวเล็ก ๆ อย่าง C. elegans ที่ถูกใช้ในห้องทดลอง
ช่วงชีวิตนั้นก็ยาวนาน เพียงสองสามสัปดาห์บนโลก
เมื่อเทียบกับเต่าบก ซึ่งมีอายุได้ยืนยาวกว่า 100 ปี
หนูขาวและหนูถึงแก่อายุขัย เมื่อย่างเข้าสี่ปี
ในขณะที่ วาฬหัวธนู สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่อายุยืนที่สุดในโลก
ความตายจะมาเยือน ก็ต่อเมื่อมันใช้ชีวิตผ่านไป 200 ปี
เช่นเดียวกับสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่
ร่ายกายของสัตว์ส่วนใหญ่ค่อย ๆ เสื่อมลง เมื่อพ้นวัยเจริญพันธุ์
ในกระบวนการที่เรียกว่า การแก่ตัว
แต่การแก่ตัวมากขึ้นนั้น หมายความว่าอย่างไรกันแน่
ตัวขับที่อยู่เบื้องหลังกระบวนการนี้ แตกต่างกันไปและมีความซับซ้อน
แต่การแก่ตัวนั้นสุดท้ายแล้วจะก่อให้เกิด การตายของเซลล์และการเสื่อมการทำงาน
เมื่อเรายังเป็นหนุ่มสาว เราสร้างเซลล์ขึ้นใหม่เรื่อย ๆ
เพื่อที่จะทดแทนเซลล์ที่ตายและกำลังจะตาย
แต่เมื่อเราแก่ตัวมากขึ้น กระบวนการดังกล่าวนี้ก็ช้าลง
นอกจากนี้ เซลล์ที่แก่ก็ไม่ได้ทำหน้าที่ ได้ดีเท่ากับเซลล์ที่เด็กกว่า
นั่นทำให้ร่างกายของเรา เข้าสู่ช่วงการเสื่อมถอย
ซึ่งท้ายที่สุดแล้ว ส่งผลให้เกิด โรคภัยไข้เจ็บและความตาย
แต่ถ้านั่นเป็นความจริง
ทำไมจึงมีความแตกต่างอย่างมาก ในรูปแบบการแก่ตัวและอายุขัยของสัตว์ต่าง ๆ
คำตอบนั้น อยู่ที่ปัจจัยสองสามประการ
ที่รวมถึงสิ่งแวดล้อม
และขนาดของร่ายกาย
สิ่งเหล่านี้เป็นแรงกดดันทางวิวัฒนาการ ที่ผลักดันให้สัตว์ปรับตัว
ซึ่งในที่สุดจะทำให้กระบวนการการแก่ตัว แตกต่างกันไปแล้วแต่สายพันธุ์
ลองพิจารณามหาสมุทรแอตแลนติก และอาร์คติกที่ลึกและหนาวเย็น
ที่ซึ่งฉลามกรีนแลนด์ สามารถมีอายุได้กว่า 400 ปี
และหอยกาบเปลือกหนาที่อาร์คติก สามารถมีอายุได้มากถึง 500 ปี
บางที สัตว์ดึกดำบรรพ์ ในมหาสมุทรที่น่าทึ่งที่สุด
ก็คือ ฟองน้ำแก้วแอนตาร์คติก
ซึ่งสามารถมีชีวิตอยู่ได้ยาวนาน 10,000 ปี ในน้ำเย็นเยือก
ในสิ่งแวดล้อมที่หนาวเย็นเช่นนี้ อัตราการเต้นของหัวใจและเมตาบอลิซึมต่ำลง
นักวิจัยตั้งทฤษฎีว่า นี่ก็เป็นสาเหตุหนึ่ง ที่ทำให้กระบวนการแก่ตัวช้าลง
เช่นนี้เอง สิ่งแวดล้อมจึงเป็นตัวกำหนดอายุขัย
ถ้าพิจารณาเรื่องของขนาด สายพันธุ์ที่มีขนาดใหญ่กว่า
มักจะมีอายุที่ยืนยาวกว่า แต่ก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป
ยกตัวอย่างเช่น ช้างหรือวาฬ จะมีอายุยืนยาวกว่า
หนูขาว หนู หรือหนูนา
ซึ่งมีอายุยืนยาวกว่าแมลงและหนอน
สัตว์ตัวเล็ก ๆ บางชนิด เช่น หนอนหรือแมลง
ยังถูกจำกัดด้วยกลไกการแบ่งเซลล์ของพวกมัน
พวกมันประกอบด้วยเซลล์ที่ส่วนใหญ่ ไม่สามารถแบ่งตัวหรือสร้างทดแทนได้เมื่อเสียหาย
ฉะนั้น ร่ายกายของพวกมัน จึงเสื่อมอย่างรวดเร็ว
และขนาดก็เป็นตัวขับทางวิวัฒนาการ ที่ทรงพลังในสัตว์ต่าง ๆ
สัตว์ที่มีขนาดเล็ก จะตกเป็นเป้าของผู้ล่าได้ง่ายกว่า
ยกตัวอย่างเช่น หนูแทบจะไม่สามารถ มีชีวิตรอดได้มากกว่าปีตามธรรมชาติ
ฉะนั้น มันจะต้องมีวิวัฒนาการ ที่จะเติบโตและสืบพันธุ์อย่างรวดเร็ว
เป็นดังกลไลการตั้งรับทางวิวัฒนาการ ต่ออายุขัยที่ไม่ยืนยาวของมัน
ตรงข้าม สัตว์ที่ขนาดใหญ่กว่า สามารถสู้กับผู้ล่าได้ดีกว่า
ฉะนั้นพวกมันจึงมีเวลามากมาย ในการเติบโตจนมีขนาดใหญ่
และสืบพันธุ์ได้หลายครั้งในช่วงชีวิตของมัน
ค้างคาว นก ตุ่น และเต่า เป็นตัวอย่างข้อยกเว้นเรื่องกฎของขนาด
แต่สัตว์แต่ละชนิดเหล่านี้ มีการปรับตัว
ที่ทำให้พวกมันหลบหลีกผู้ล่าได้
แต่ก็ยังมีสัตว์ที่มีลักษณะคล้าย ๆ กัน
เช่น มีขนาดและแหล่งที่อยู่คล้ายกัน
ที่มีอัตราการแก่ตัวที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ในกรณีเหล่านี้ ความแตกต่างทางพันธุกรรม
เช่น การตอบสนองของเซลล์ต่อภัยคุกคาม ของสัตว์ชนิดนั้น ๆ
มักเป็นส่วนที่ทำให้เกิดความแตกต่าง ในเรื่องของอายุขัย
ฉะนั้น มันเป็นผลรวม ของปัจจัยทั้งหมดเหล่านี้
ที่ส่งผลในระดับที่แตกต่างกันในสัตว์ต่าง ๆ
ที่อธิบายถึงความแตกต่าง ที่เราสังเกตได้ในอาณาจักรสัตว์
แล้วมนุษย์เราล่ะ
มนุษย์มีอายุขับเฉลี่ยประมาณ 71 ปี
นั่นหมายความว่า มันเทียบไม่ได้เลยว่า เราเป็นสัตว์ที่มีอายุยืนยาวที่สุดบนโลก
แต่เรานั่นเก่งในเรื่องการยืดอายุขัยของเรา
ในยุค 1900 ตอนต้น มนุษย์มีอายุขับเฉลี่ยเพียง 50 ปี
ตั้งแต่นั้นเป็นตันมา เราเรียนรู้ที่จะปรับตัว โดยการจัดการกับหลาย ๆ ปัจจัย
ที่เป็นสาเหตุการตาย
เช่น การสัมผัสกับสิ่งแวดล้อมและสารอาหาร
สิ่งเหล่านี้ และการเพิ่มขึ้นของอายุขัย
ทำให้เราอาจเป็นสายพันธุ์เดียวบนโลก
ที่สามารถควบคุม ชะตาชีวิตตามธรรมชาติของตัวเองได้