11 Eylül'ün üzerinden bir yıl geçmemişti,
Chicago Tribune gazetesinde
silahlı saldırılar ve cinayetlerle ilgili yazıyordum ve
bu beni oldukça üzüntülü
ve bunalımda hissettiriyordu.
Üniversitedeyken bazı aktivist etkinliklere katılmıştım,
bundan dolayı hayvan deneylerine karşı olan
bazı yerel gruplara yardım etmeye karar verdim.
Bunun olumlu bir şey yapmak için
güvenli bir yol olacağını düşünmüştüm
ama tabii ki olabilecek en kötü şansa sahiptim
ve hepimiz tutuklandık.
Polis kanıt olarak
elimde bildiri olan bu bulanık fotoğrafı çekti.
Tüm suçlamalarım düştü,
fakat iki hafta sonra
iki FBI ajanı kapımı çaldı
ve bana eğer diğer protestocu gruplarla ilgili
casusluk yapmazsam
beni yerel terörist listesine koyacaklarını söylediler.
Size şunu söylemek isterim ki, geri çekilmemiştim
ama dehşete kapılmıştım
ve korkum dindiğinde
kafama bu olayın
nasıl olduğu takıldı,
nasıl hiç kimseyi incitmemiş bir
hayvan hakları ve çevre aktivisti
FBI'ın bir numaralı
terörizm tehtidi olabilirdi.
Birkaç yıl sonra, benim rapor vermemle ilgili toplantıdan önce
beni tanıklık etmem için davet ettiler
ve meclis üyelerine
herkes çevreyle ilgili konuşurken,
bazı insanların, ormanları korumak ve petrol boru hatlarını durdurmak için
kendi hayatlarını feda ettiklerini anlattım.
Bedenlerini fiziksel olarak
zıpkınlar ile balinalar arasına koyuyorlar.
Bu insanlar, İtalya'da
tazıları hayvan deneylerinden kurtarmak için
anında dikenli tel örgülerin üzerinden
tırmanan eylemciler gibi
sıradan insanlar.
Böylece bu eylemler inanılmaz derece etkileyici oldu
ve tanındı,
böylece muhalifler 1985'te onlara karşı bakış açımızı değiştirmek için
çevre teröristleri
adında yeni bir kelime çıkardılar.
Sadece uydurdular.
Bu şirketler, kârlarında kayba neden olduğu zaman
aktivizmi terörizme çeviren
Hayvansal Girişimcilik Terörizmi Yasası
gibi yasalara arka çıktılar.
Kongre üyeleri dahil birçok insan
bu yasayı duymadı bile.
Yasa Beyaz Saray'dan geçerken
yüzde birden daha az bir çoğunluk vardı.
Gerisi önerge dışındaydı.
Hayvanlar veya çevre adına yapılması halinde
terörizmle damgalanmış olduğu halde Martin Luther King'in
aktivizm stilini överlerdi.
Destekçiler böyle yasalara aşırı uçtaki insanlar
için ihtiyaç olduğunu söylediler:
vandallar, kundakçılar ve radikaller.
Şu anda TransCanada gibi şirketler
polisin şiddet içermeyen eylemleri nasıl terörist gibi
gösterdiği hakkında kısa bilgilendirmeler
veriyor.
FBI'ın çevre terörizmi belgeleri
şiddet hakkında değil,
halkla ilişkiler hakkındadır.
Bugün birçok ülkede,
şirketler çifliklerindeki hayvanlara işkencenin
fotoğraflanmasının yasadışı hale gelmesi için
yeni kanunlara baskı uyguluyor.
Sonuncusu yalnızca 2 hafta önce Idaho'daydı
ve bugün, biz de gazetecilerin anayasaya aykırı şekilde
tehdit edilişiyle mücadele etmek için
dava açtık.
Bunlardan ilki, Amy Meyer adındaki
genç bir kadının hasta bir ineği
buldozer aracılığıyla dışarıdan
kesimevine getirilişini
sokaktayken gördüğü,
"ag-gag" dedikleri uygulamaydı.
Amy herhangi birimizin yapacağı şeyi yaptı:
Bunu kameraya kaydetti.
Onun bu hikayesini duyduğumda hakkında yazı yazdım
ve 24 saat içerisinde ayaklanma etkisi
yaratarak savcıların suçlamaları düşürmesini sağladı.
Fakat görünüşe göre bu şeylere maruz kalmak bile
bir tehlike.
Bilgiye Erişim Özgürlüğü Yasası yoluyla
yazılarımın ve bunun gibi konuşmalarımın izlendiği
birimlerde terörizme karşı koymayı
öğrendim.
Buna kitabıma için yazılan iyi eleştiriler bile dahildir.
Onu "inandırıcı ve iyi yazılmış" olarak tanımladılar.
(Alkış)
Bir sonraki kitabı tanıtıcı yazı, olabilir mi?
Asıl nokta şu ki, bu bizi korkutuyor
ama gazeteciler gibi kişilere, bu zor eğitimde
benim sarsılmaz bir inancım var.
Bizim en büyük silahımız güneş ışığıdır.
Dostoyevski adamın bütün işinin bir adam olmak ve
bir piyano tuşu olmadığını kanıtlamak olduğunu yazdı.
Tarih boyunca defalarca,
insanlar güçle korkutularak
gerçeklik ve muhalefet susturuldu.
Yeni bir mesaj vermenin zamanı geldi.
Teşekkürler.
(Alkış)