Het was minder dan een jaar na 11 september 2001.
Ik schreef voor de Chicago Tribune over schietpartijen en moorden
en daar werd ik behoorlijk depressief van.
Als student was ik al een beetje activist
en ik besloot een lokale groep te helpen met een actie tegen dierproeven.
Het leek me een veilige manier om iets positiefs te doen
maar ik had weer eens mooi pech:
we werden allemaal gearresteerd.
De politie nam een wazige foto van mij
met de pamfletten in handen als bewijs.
Ze lieten de beschuldigingen vallen
maar een paar weken later klopten er twee FBI-agenten aan.
Ik moest protestgroepen voor ze bespioneren
of ze zouden me op een lijst van nationale terroristen plaatsen.
Ik zou graag zeggen dat het me niets deed
maar ik was doodsbang.
Na de angst kwam de obsessie om er achter te komen
hoe dit kon gebeuren.
Hoe konden dierenrechten- en milieuactivisten
die nooit iemand iets hebben aangedaan
door de FBI worden bestempeld als belangrijke terroristische bedreiging?
Enkele jaren later werd ik door het Congres uitgenodigd
om te getuigen over mijn verslaggeving.
Ik vertelde de politici dat terwijl er wordt gepraat over vergroening,
anderen hun leven riskeren
om bossen te beschermen en oliepijpen te stoppen.
Ze riskeren lijf en leden
door zich tussen de walvis en de harpoen te plaatsen.
Het zijn alledaagse mensen,
zoals deze demonstranten in Italië
die spontaan over prikkeldraad klommen
om Beagles te redden van dierproeven.
Deze bewegingen werden zó effectief en populair
dat hun tegenstanders in 1985 een nieuw woord uitvonden:
"ecoterrorist".
Alleen om hun imago te veranderen.
Ze verzonnen het gewoon.
Nu verlenen deze bedrijven steun aan nieuw geïntroduceerde wetten,
zoals de Dieren Bedrijfsterrorisme Wet,
dat van activisme, terrorisme maakt als het de winsten aantast.
De meeste mensen hebben geen idee dat deze wet bestaat,
ook de Congresleden niet.
Minder dan 1% van hen was aanwezig toen de wet werd aangenomen.
De rest was bij een nieuwe gedenkplaats.
Ze brachten hulde aan Dr. King,
al zou zijn stijl van activisme net zo goed als terrorisme zijn bestempeld
als hij voor dieren of het milieu had gestreden.
Voorstanders vinden deze wetten nodig om extremisten aan te kunnen pakken:
vandalen, brandstichters en radicalen.
Maar bedrijven zoals TransCanada leggen de politie in presentaties uit
hoe ze vreedzame demonstranten
kunnen vervolgen als terroristen.
De trainingsdocumenten van de FBI over ecoterrorisme
gaan niet over geweld maar over public relations.
In meerdere landen ijveren bedrijven momenteel voor nieuwe wetten
die het illegaal maken om foto's te maken
van wreedheden tegen dieren op hun boerderijen.
De laatste was in Idaho, slechts twee weken terug.
Vandaag spannen we een rechtszaak aan.
We vechten het aan als ongrondwettelijk,
als een gevaar voor de journalistiek.
De eerste van dergelijke klokkenluider-vervolgingen
werd gevoerd tegen ene Amy Meyer.
Amy zag hoe een zieke koe werd verplaatst door een bulldozer
toen ze over straat langs een slachthuis liep.
Amy deed wat ieder van ons zou doen: ze filmde het.
Toen ik ervan hoorde schreef ik er een stukje over.
Binnen 24 uur ontstond er zoveel commotie dat men alle klachten liet vallen.
Maar alleen al het berichten hierover is schijnbaar al bedreigend.
Via de 'Freedom of Information Act' kwam ik er namelijk achter
dat de antiterrorisme-eenheid
mijn artikelen en spreekbeurten in de gaten houdt.
Ik vond zelfs een samenvatting van mijn boek.
Ze noemden het 'meeslepend' en 'goed geschreven'.
(Applaus)
Dat is een goede flaptekst voor mijn volgende boek, niet?
Het doel van dit alles is om ons bang te maken
maar als journalist geloof ik heilig in de kracht van educatie.
Ons beste wapen is het daglicht.
Dostoevsky schreef dat een mens doet wat hij doet
om maar te bewijzen dat hij mens is en geen pianotoets.
Sinds jaar en dag hebben mensen met macht
angst gebruikt om de waarheid te verdoezelen
en andersdenkenden het zwijgen op te leggen.
Het is tijd voor verandering.
Dank je wel.
(Applaus)