چند سالی از آخرین باری که تست مربوط به زنان بکدل را روی فیلمها آزمایش کردم می گذرد
پس فکر کردم حالا وقت خوبی است که به سراغ هالیوود بروم
و ببینم که آیا در وضع زنان روی پرده سینما، تفاوتی حاصل شده یا نه
یک راه برای اینکار، بررسی فیلمهای منتخب جایزه اسکار ۲۰۱۱ با آزمایش بکدل است
چرا که اسکار به شکل گسترده ای به عنوان «بهترین بهترینها» شناخته می شود
حداقل در خود صنعت سینما که اینطور است.
اما قبل از اینکه سراغ اینکار برویم، بگذارید یکبار به سرعت تست بکدل را مرور کنیم و بگوییم که چطور کار می کند.
تست بکدل یک معیار بسیار ابتدایی برای شناخت موضوعیت زنان در داستان یک فیلم است
و به شکل عمومی برای ارزیابی حضور زنان در فیلمهای هالیوودی استفاده میشود.
این تست در یک قسمت از کمیک دایکس تو واچ آوت خانم آلیسون بکدل در ۱۹۸۵ معرفی و مشهور شد.
یک فیلم برای قبول شدن در این تست تنها باید این سه شرط ساده را دارا باشد:
فیلم باید حداقل دو زن با اسمهای مشخص داشته باشد،
که با یکدیگر حرف بزنند،
در مورد چیزی به جز مردها.
به نظر ساده است، نه؟
منظورم این است که این حداقل ممکنی است که میشود
برای حضور معنادار زنان در یک فیلم انتظار داشت.
فراموش نکنیم که این تست در ابتدا به عنوان یک شوخی مطرح شد
تا کمبود فیلمهایی که زنان حضور پررنگی در آنان دارند را دست بیاندازد.
دلیلی که این تست در سالهای اخیر اینقدر مهم شده
این است که واقعا مشکلی جدی و رایح در صنعت سرگرمی را عمده میکند.
حالا که متوجه موضوع هستیم، بگذارید نگاهی به کاندیداهای جایزه بهترین فیلمهای اسکار
سال ۲۰۱۱ بیاندازیم و ببینیم تا چه حد از تست بکدل سربلند بیرون میآیند.
اول از همه فیلم فرزندان.
این داستان پدری است که سعی می کند خانواده اش را از میان بحران عبور دهد.
مادر تقریبا حتی پیش از پایان تیتراژ اول فیلم راهی سردخانه شده
تا بتواند عاملی باشد برای ساخت شخصیت پدر.
این فیلم تست را به خاطر چند تراکنش کوتاه بین کاراکترهای زن
از جمله بین دو دختر یعنی الکس و اسکاتی، قبول میشود.
مانیبال داستان یک تیم بیسبال است که حول مدیر آن بیلی بین شکل می گیرد.
این فیلم در تست به شکلی جدی مردود میشود چرا که حتی دو شخصیت زن که در داستان اسمگذاری شده باشند هم ندارد.
هرچند که این فیلم، فیلمی جالب و درگیرکننده است.
درخت زندگی بیشتر فیلمی تجربی درباره یک پسر و خانواده اش است.
این فیلم در تست مردود می شود چرا که بحث کوتاه دو زن در آن
مربوط به مرگ پسر خانواده است.
هرچند که دیالوگ های این فیلم در مجموع کم هستند
پدر و پسر در چندین موقعیت مختلف با یکدیگر صحبت می کنند.
هوگو یک فیلم خیالبافانه است درباره پسر یتیمی که تلاش دارد معمای به جا مانده از پدرش را حل کند.
هرچند که در این فیلم دو زن مشخص وجود دارند که با هم صحبت میکنند،
اما صحبت آنها همیشه در مورد یک مرد است
به جز در این تراکنش پنج ثانیه ای که شاید بعضیها مدعی شوند دلیلی برای قبول شدن فیلم است.
ایزابل: تو واقعا هنرپیشه بودی؟ یک هنرپیشه واقعی سینما؟ این غیرقابل باور رمانتیک است ماما.
ماما: نه اینطور هم نبود. ما مثل چیزی که الان هست ستاره سینما نبودیم.
اگر در سینما فیلمی را ببینید و فقط به این خاطر که یک لحظه بسته تنقلاتتان افتاده و خم شده اید که آن را بردارید
تنها صحنه ای که دو زن با هم در فیلم صحبت می کنند را از دست بدهید
حتما یک جای کار مشکل دارد.
به شدت بلند و شگفت آور نزدیک هم در تست رد می شود.
این داستان پسری است که با ضربه روحی از دست دادن پدرش در یازده سپتامبر درگیر است.
در این فیلم هیچگاه دو زن درباره چیزی به جز این پسر با هم حرف نمی زنند.
وودی آلن در سبک کلاسیک خودش یعنی نیمه شب در پاریس مردی را معرفی می کند که در تلاش برای پیدا کردن خودش است
و با اینکه تعداد زیادی زن در فیلم هست،
آن ها هیچ وقت در مورد چیزی به جز مردها و تاثیر مردها در زندگی شان صحبت نمی کنند.
بعضی ها می گویند که این صحنه بین اینز و مادرش باید معیار قبولی تست باشد.
هلن: بیا اینها را ببین اینز. اینها در خانه ساحلی مالیبو خیلی دلچسب نخواهند بود؟
اینز: اوه
هلن: [فرانسه] چند موسیو؟
صاحب مغازه: [فرانسه] هجده هزار
هلن: مرسی
اینز: این چیه؟
هلن: استیل هستن و هجده هزار دلار
گیل: هجده هزار دلار برای این؟
هلن: اوه صبر کن. یورو.
و البته متوجه شده اید که شخصیت اوون ویلسون مغازه دار هم در این گفتگو سهیم هستند
پس من این فیلم را رد شده می دانم.
البته بعدا در ویدئو به این سوال تک خطی بر می گردم.
چیزی که در مورد این فیلم بیشتر شرم آور است
این است که یکی از شخصیت های مهم تاریخی که گیل با او تراکنش دارد گشترود شتین است.
برای کسانی که با او آشنا نیستند باید بگویم که
شتین یکی از مشهورترین نویسندگان و لزبینهای تاریخ آمریکا است،
و وودی آلن جرات کرده باعث شود که این شخصیت در کل فیلم حتی با یک زن دیگر هم حرف نزند.
اسب جنگی داستان یک پسر و اسبش است.
رد می شود.
ادامه می دهیم.
فیلم کمک، داستانی است با تعداد زیادی هنرپیشه زن
و شکی نیست که این فیلم تست را قبول می شود.
با اینکه فیلم در بحث نمایش مشکلات نژادی در آمریکا شدیدا مشکل دارد،
هم ویولا دیویس و هم اکتاویا سپنسر اجراهای فوق العاده ای ارائه داده اند.
در نهایت فیلم آرتیست را داریم که یک فیلم بی کلام است.
پس شاید بپرسید که چطور می شود تست بکدل را به یک فیلم بی کلام تعمیم داد.
خب در سبک کلاسیک سینمای صامت، کاراکترها کماکان با یکدیگر تراکنش دارند
از طریق نوشته ها
لب خوانی،
حالات چهره، وضعیت بدن و پانتومیم.
پس برای محک زدن این یکی هر ارتباط غیرکلامی بین هنرپیشه های زن را قبول می کنم
که تاثیری در فیلم داشته باشد و در مورد یک مرد هم نباشد.
و حتی با این تعریف... فیلم رد می شود.
به نظر می رسد که از نه فیلم کاندیدای بهترین فیلم اسکار دوهزار و یازده تنها دو فیلم به شکلی واضح تست را قبول می شوند.
در حالی که دو فیلم دیگر هنوز مورد مناقشه هستند.
و این هم مهم است که تنها یک فیلم از بین کاندیداها، در مورد یک زن است.
بر می گردیم به هوگو و نیمه شب در پاریس،
در مورد تست بکدل دائما این بحث مطرح می شود که آیا یک پرسش یا
یک تک جمله خطاب به یک زن دیگر باعث قبول شدن تست می شود یا نه
واقعا لازم نیست در این دام بیافتیم یا ساعت دستمان بگیریم که
آیا یک صحنه ده ثانیه ای را باید «حرف زدن با یکدیگر» حساب کنیم یا نه.
اگر واقعا لازم است اینقدر بحث کنیم که فلان فیلم قبول می شود یا رد
خودش نشانه ای است برای اینکه مشکلی جدی درباره حضور زنان در فیلم ها وجود دارد.
پس با توجه به روح تست بکدل
من می خوام با احترام یک تبصره جدید به آن اضافه کنم:
فیلم باید دارای دو شخصیت دارای نام زن باشد که با هم
برای زمانی بیشتر از شصت ثانیه در مورد چیزی به جز مردها صحبت کنند.
این قانون شصت ثانیه جدید به شفافیت تست کمک می کند
و مباحثه بر سر رد و بدل یکی دو جمله را از بین می برد
و اگر دو زن با همدیگر برای مدتی بیش از شصت ثانیه صحبت کنند
احتمالا شانس بیشتری داریم که این مکالمه به داستان اصلی فیلم ارتباط بیشتری پیدا کند،
البته شاید.
منظورم این است که فقط یک دقیقه از یک فیلم نود یا صد و بیست دقیقه ای که اینجا مورد بحث هم هنوز معیار خیلی کوچکی است.
حتی فیلم هایی که در این معیار پذیره بشوند هم هنوز الزاما دارای نقش پر رنگی برای زنان نخواهند بود
ولی این معیار باعث حذف فیلم هایی می شود که به خاطر یک لحظه صحبت، در تست استاندارد قبول می شدند.
برای مثال اگر کاندیداهای بهترین فیلم اسکار دوهزار و ده را در نظر بگیریم،
شش فیلم از ده فیلم ممکن است به زحمت قبول می شوند
اما اگر این معیار شصت ثانیه جدید را اعمال کنیم، نیمی از آنها، رد خواهند شد.
سه فیلم دوهزار و ده که در آنها زنان واقعا با هم بیشتر از شصت ثانیه صحبت می کنند
همه فیلم هایی با محوریت یک شخصیت زن هستند.
و اگر هنوز فیلم زمستان استخوان سوز را ندیده اید، آن را بالای فهرست خود اضافه کنید.
علاوه بر فیلم برداری خوب و بازی های مناسب،
این فیلم را به خاطر نمایش پیچیده اش از جنسیت و فقر در مناطق حاشیه ای آمریکا سفارش می کنم.
جالب است که حتی فیلم بی باک که با محوریت یک شخصیت زن ساخته شده
و در باره تلاش های متی رز برای موفقیت در یک دنیای مردانه است هم
در صورت استفاده از قانون شصت ثانیه، در تست بکدل مردود می شود.
در واقع تنها تراکنش او با یک زن دیگر، صحبت هایش با خانم فلوید
مهمانخانه دار است که در کل کمتر از شصت ثانیه طول می کشد.
این شیوه از فیلم که در آن یک زن ساکن دنیای کاملا مردانه می شود
من را به یاد اصل اسمارفت می اندازه که آن را در سری ویدئوهای تروپ علیه زنان تشریح کرده ام.
بازهم تصریح می کنم که این تست نشان دهنده کیفیت یک فیلم نیست
این تست مشخص نمی کند که آیا یک فیلم دیدگاه فمنیستی دارد یا نه و حتی نمی گوید که آیا یک فیلم زن محور است یا نه.
بعضی فیلم های بسیار بد از جمله آن هایی که
دیدگاه کلیشه ای جنسیتی به زنان دارند ممکن است با آمار خوبی این تست را قبول شوند
در حالی که شاید برخی فیلم هایی که من هم آن ها را توصیه می کنم، رد شوند.
تست بکدل وقتی کارا است که بخواهیم از طریق آن هالیوود را به عنوان یک موسسه ارزیابی کنیم
این تست را می شود در مورد هر مجموعه ای فیلم های مین استریم هم بکار برد
از جمله کاندیداهای گولدن گلوب یا فیلم های مطرح هر سال بخصوص و همیشه هم به جوابی مشابه رسید.
این تست کمک می کند ما عدم حضور زنان با نقش های معنادار در فیلم و
در نگاهی کلی تر در صنعت سینما را شاهد باشیم.
این مشکل منحصر به یک فیلم، کارگردان یا ژانر خاص هم نیست.
هرچند وقت یکبار هم فیلمی مانند ساقدوش ها داریم
که با وجود حضور زن ها و موضوعیت آنان در داستان، کمتر از بقیه فیلم های مشابه «لوس و پر ناز و ادا» به نظر می رسند
و البته این همانقدر اتفاق می افتد که زنان کاندیدای بهترین فیلم اسکار می شوند.
در پاسخ به تست بکدل معمولا از من پرسیده می شود که که برعکسش چطور است؟
«چرا یک تست نیست که وقتی مردها با هم در مورد چیزی به جز زن ها صحبت می کنند به آن ها گواهی قبولی بدهد؟»
جواب ساده است. تست ها درست می شوند تا یک مشکل را بررسی کنند
کسی تا به حال کمبود مردها و کم بودن ارتباط آن ها با یکدیگر را به عنوان یک مشکل حس نکرده.
تست بکدل مفید است چرا که یک الگوی سازمان یافته را نشان می دهد
و چون در مورد مردان و حضور کم آنان مشکلی وجود نداشته
تست معکوس بکدل هرگز مطرح نشده.
البته زنان تنها گروه به حاشیه رانده شده در فیلم های هالیوودی نیستند
و در نتیجه انواع دیگری از تست بکدل هم می تواند مفید باشد
مثلا اعمال آن در مورد شخصیت های رنگین پوست و پرداخت آنان در فیلم.
آلیا داون جانسون از این تست استفاده کرده تا ببیند که آیا فیلم دو شخصیت رنگین پوست دارد
که با هم در مورد چیزی به جز یک نفر سفید پوست صحبت کنند.
درصد فیلم هایی که این تست را پاس کرده اند هم بسیار کم است،
حتی فیلمی مانند کمک که چنین شخصیت رنگین پوست در نقش های مهم دارد
به سختی این تست را قبول شده چون تقریبا تمام صحبت های شخصیت های رنگین پوست در مورد سفید پوست ها است.
این شکل از تست، نمایشگر این واقعیت است که هالیوود هنوز از ساخت
فیلمی برای عموم مردم که تاکید روی زندگی مردمان رنگین پوست داشته باشد سرباز می زند
مگر اینکه یک شخصیت سفید پوست که همه به او توجه دارند هم حضور داشته باشد.
همانطور که مارتا ساوتگیت اشاره کرده
«اشاره تلویحی فیلم کمک و چندین فیلم دیگر مشابه این است که در زمان مبارزات حقوق مدنی
به شکلی نیازمند یا حتی وابسته یک شخصیت سفید بوده ایم تا جریان آزادی بخش سیاه پوستان اتفاق بیافتد»
پس با توجه به این و همانطور که در صفحه فیسبوک جورج تاکی دیدم
این شاید عنوان مناسب تری برای فیلم باشد.
پس هرچند که فکر کردن به اینکه تعداد نقش های مهم زنان در فیلم های هالیوود به آرامی در حال افزایش است،
این موضوع با واقعیت انطباق نارد.
هنوز مردها اکثریت قریب به اتفاق صاحبان استودیوها، نویسندگان، کارگردانان و تصمیم گیرندگان اصلی این صنعت را تشکیل می دهند
و آن ها هستند که داستانی که دوست دارند را روایت می کنند.
جای تعجب نیست که نتیجه این وضعیت فیلم هایی است که اکثرا روی مردها و داستانهایشان تمرکز دارند.
پس با اینکه قابل درک است که یک فیلم بخصوص مانند مانیبال در مورد مردها باشد و تمرکز آن هم روی همین موضوع باشد
و زنان نقش مهمی در آن نگیرند یا اصولا نتوانند نقش مهمی در آن داشته باشند،
مشکل اصلی اینجاست که اکثریت فیلم های دیگری هم که در هالیوود ساخته میشوند همین وضعیت مرد محور و سلطه مردانه را دارند.
به شکل افسرده کننده ای واضح است که هالیوود اولویتی به نقش زنان نمی دهد
و علاقه ای به گفتن داستان زنان ندارد.و
راه حل هم این است که فیلمسازان و نویسندگان فیلمنامه بیشتری روی فیلمها و زندگی زنان تمرکز کنند
تا این مشکل حل شود.
واقعا هزارها داستان جذاب، مهم و شجاعانه در مورد زنان وجود دارد که
منتظر روایت شدن روی پرده سینما است.
وقتی همانقدر داستان زنانه داشته باشیم که داستان مردانه داریم،
تست بکدل هم دیگر کاربرد چندانی نخواهد داشت
اما متاسفانه به نظر میرسد که هنوز با آن روز فاصله زیادی داریم.
ویدئوهای فمنیست فرکوئنسی همیشه خالی از تبلیغ هستند پس روی کمک های مالی شما حساب می کنم.
لطفا برای کمک مالی به www.feministfrequency.com/donate سر بزنید