Ben bir şef
ve gıda politikacısıyım.
Fakat tamamı öğretmen olan bir aileden geliyorum.
Kız kardeşim Şikago'da özel eğitim öğretmeni.
Babam 25 yıllık beşinci sınıf öğretmenliği hayatından yeni emekli oldu.
Halam ve amcam profesör.
Kuzenlerimin hepsi eğitimci.
Ben hariç, ailemdeki herkes öğretmen.
Bana doğru cevapları almanın tek yolunun
doğru sorular sormak olduğunu öğrettiler.
Peki konu çocuklarımızın
eğitimsel sonuçlarını geliştirmek olduğunda, doğru sorular nelerdir?
Çok fazla önemli soru olduğu ortada,
fakat bence şu şekilde güzel bir başlangıç yapılabilir:
Bir çocuğun gelişen zihni ile
gelişen bedeni arasındaki ilişkinin
ne olduğunu düşünüyoruz?
Çocuklarımızın tüm yedikleri şeker dolu
ve besleyicilikten uzaksa ne öğrenmelerini umuyoruz?
Bedenleri gerçekten aç kalıyorsa
ne öğrenebilirler?
Ve okullara akıttığımız tüm kaynaklarla
durup kendimize şunu sormalıyız:
Çocuklarımızı gerçekten başarı için mi hazırlıyoruz?
Şimdi, birkaç yıl önce,
"Chopped" adlı bir yemek yarışmasında jüriydim.
Dört şef gizemli malzemeler kullanarak
en iyi yemeği hazırlamak için yarışıyor.
Bir bölüm hariç -- çok özel bir bölümdü.
İlgi odağı olmaya çalışan çok istekli dört şef yerine
- bunlar hiç anlamadığım işler -
(Gülüşmeler)
okul şefleri katılmıştı;
"Bayan Öğle Yemeği" dediğiniz kadınlar,
ama ben "okul şefi" denmesinde ısrarcıyım.
Şimdi bu kadınlar - Allah bu kadınlardan razı olsun -
günlerini binlerce çocuk için kahvaltı ve öğle yemeği
hazırlayarak geçiriyor ve yemek başına sadece 2,68 dolara.
Bunun sadece bir doları yemeğe gidiyor.
Bu bölümde,
ana yemeğin gizemli malzemesi kinoa.
Birçoğunuzun okul yemeği yemesinin üzerinden
epey bir zaman geçtiğini biliyorum.
Ayrıca beslenme konusunda epey ilerleme katettik
fakat kinoa hâlâ birçok okul yemekhanesinde temel gıda değil.
(Gülüşmeler)
Yani bu zor bir görev.
Fakat Cheryl Barbara isimli bir bayanın pişirdiği yemeği
hiç unutmayacağım.
Cheryl,
Connecticut High School in the Community lisesinin beslenme müdürü.
Lezzetli bir makarna pişirdi.
İnanılmazdı.
İtalyan soslu, lahanalı, Parmesan peynirli
bir pappardelleydi.
Lezzetliydi, restorant kalitesindeydi,
ama kinoayı tabağa neredeyse
çiğ koydu.
Garip bir seçimdi
ve süper gevrekti.
(Gülüşmeler)
Ben de TV'de yapmanız gereken suçlayıcı jüri tavrımı takındım
ve bunu neden yaptığını sordum.
Cheryl şöyle dedi: "Öncelikle, kinoanın ne olduğunu bilmiyorum."
(Gülüşmeler)
"Lakin bugünün Pazartesi olduğunu biliyorum
ve okulum High School in the Community'de
daima makarna yaparım."
Cheryl birçok çocuğunun hafta sonu
hiç yemek yemediğini söyledi.
Cumartesi yemek yok.
Pazar günü de yemek yok.
Bu yüzden çocuklarının yiyeceğini bildiğinden
emin olduğu bir şey pişirmek istediği için makarna pişirdi.
Onları tıka basa doyuracak bir şey, dedi.
Depolarını dolduracak bir şey.
Cheryl'in anlattığına göre, Pazartesi günü geldiğinde
çocukların açlık sancıları o kadar şiddetleniyormuş ki,
öğrenmeye bile başlayamıyorlarmış.
Akıllarındaki tek şey yemek oluyormuş.
Tek şey.
Ve ne yazık ki ders notları da aynı hikâyeyi anlatıyor.
Buna bir çocuğun penceresinden bakalım.
Günün en önemli öğününe odaklanacağız,
yani kahvaltıya.
Allison'la tanışın.
Kendisi 12 yaşında,
tam bir akıl küpü
ve büyüdüğünde fizikçi olmak istiyor.
Eğer Allison, tüm çocuklarına besleyici bir kahvaltı sunan
bir okula giderse,
işte şunlar olacak:
Besleyici bir yemek yeme şansı
- meyve ve süt olan, şekeri ve tuzu az olan -
dramatik bir şekilde artıyor.
Allison'un obez olma ihtimali ortalama bir çocuğa göre daha az olacak.
Hemşireyi daha az görmesi gerekecek.
Endişe ve depresyon düzeyleri daha düşük olacak.
Daha iyi bir davranışı olacak.
Derse katılımı daha iyi olacak ve okula daha çok zamanında gelecek.
Neden?
Çünkü okulda onu iyi bir yemek bekliyor.
Genel olarak, Allison ortalama bir öğrenciden
daha sağlıklı olacak.
Peki ya,
besleyici bir kahvaltısı olmayan çocuktan ne haber?
Tommy ile tanışın.
O da 12 yaşında. Harika bir çocuk.
Doktor olmak istiyor.
Tommy anaokulundayken bile
matematik performansı düşük.
Üçüncü sınıftayken
matematik ve okuma notları daha düşük.
11 yaşına geldiğinde
Tommy'nin sınıf tekrarı yapması daha muhtemel.
Araştırmalar düzenli beslenmeyen çocukların
- özellikle de kahvaltı -
genel bilişsel fonksiyonlarının zayıf olduğunu gösteriyor.
Peki bu sorun ne kadar yaygın?
Ne yazık ki çok yaygın.
Size sorunun
iki farklı ucu gibi gözüken ama aslında aynı paranın
iki yüzü olan iki istatistik sunayım.
Bir tarafta
altı Amerikalı'dan biri açlık tehdidi altında.
Bu sayıya 16 milyon çocuk - neredeyse yüzde 20 -
açlık tehdidi altında.
Sadece New York Şehri'nde
18 yaşın altındaki 474 bin çocuk her yıl açlıkla yüz yüze.
Bu çılgınca.
Diğer tarafta
gıda ve beslenme bu ülkedeki önlenebilir ölüm ve hastalıkların
açık ara bir numaralı sebebi.
Bu akşam konuştuğumuz çocukların tam üçte biri
şeker hastası olma yolunda ilerliyor.
Toparlaması zor ama doğru olan şey
çoğu zaman bunların aynı çocuklar olması.
Çevrelerinde olan ve ailelerinin karşılayabildiği
sağlıksız ve az kalorili şeylerle kendilerini doyuruyorlar.
Ama sonra, ayın sonunda
yardımla alınan gıdalar bitiyor veya işteki saatleri kesiliyor
ve temel besin ihtiyaçlarını giderecek paraları olmuyor.
Ama bu problemi çözebilmemiz gerekiyor, değil mi?
Cevapların ne olduğunu biliyoruz.
Beyaz Saray'daki işimin bir kısmı olarak, yüzde 40 daha fazla
dar gelirli çocukların bulunduğu tüm okullarda bir program başlattık
ve bu okuldaki her çocuğa kahvaltı ve öğle yemeği servisi yaptık.
Ücretsiz.
Bu program inanılmaz şekilde başarılı oldu,
çünkü çocukların besleyici bir kahvaltı yapabilmesi
engelini aşmamıza yardımcı oldu.
Ve bu damgalanma engeliydi.
Okullar dersten önce kahvaltı veriyor
ve bu sadece fakir çocuklar için yapılıyor.
Kimin fakir ve devlet yardımına ihtiyacı olduğunu herkes biliyor.
Tüm çocuklar, ne kadar veya ne kadar az kazandıklarına bakılmaksızın
çok gururlular.
Peki ne oldu?
Bu programı uygulayan okullar
matematik ve okuma puanlarında yüzde 17,5 artış gözlediler.
Yüzde 17,5.
Araştırmalar çocukların sürekli, besleyici kahvaltı yaptıklarında
mezun olma şanslarının yüzde 20 arttığını gösteriyor.
Yüzde 20.
Çocuklarımıza ihtiyaçları olan beslenmeyi sağlamak
onlara hem sınıflarında,
hem de ötesinde başarı şansı veriyor.
Şimdi, bana bu konuda güvenmek zorunda değilsiniz
fakat Donna Martin'le konuşmalısınız.
Donna Martin'i seviyorum.
Donna Martin Waynesboro, Georgia'nın Burke İlçesi'nde
okul beslenme müdürü.
Burke İlçesi ülkenin en fakir beş eyaletinin
en yoksul bölgelerinden biri
ve Donna'nın öğrencilerinin yüzde 100'ü yoksulluk sınırında veya altında yaşıyor.
Birkaç yıl önce,
Donna gelen yeni standartları en önce uygulamaya karar verdi
ve beslenme standartlarını revize etti.
Geliştirerek meyve, sebze ve tam tahıl ekledi.
Tüm çocuklarına sınıfta kahvaltı sundu.
Ve akşam yemeği programı başlattı.
Neden?
Çünkü çocuklarının çoğu eve gittiğinde akşam yemeği yemiyordu.
Peki nasıl karşılık verdiler?
Çocuklar yemeğe bayıldı.
Daha iyi beslenmeyi
ve aç olmamayı sevdi.
Ama Donna'nın en büyük destekçisi umulmadık bir yerden geldi.
Adı Eric Parker,
Burke County Bears futbol takımının baş antrenörü.
Antrenör Parker yıllardır vasat takımları yönetiyor.
Bears genelde grubun ortalarında kalan bir takım --
birlikteki en hırslı futbol eyaletlerinden birinin büyük bir
hayal kırıklığı.
Fakat Donna'nın menüyü değiştirdiği yıl
Bears kendi kümesini kazanmakla kalmadı,
Peach County Trojans takımını
28-14 yenerek eyalet şampiyonasını da
kazandı.
(Gülüşmeler)
Ve antrenör Parker,
bu şampiyonluğun Donna Martin'in eseri olduğunu söyledi.
Çocuklarımıza temel beslenmeyi sağladığımızda
başarılı olacaklar.
Ve bu sadece dünya üzerindeki Cheryl Barbara'ların
ve Donna Martin'lerin görevi değil.
Hepimizin görevi.
Ve çocuklarımıza temel beslenmeyi sağlamak işin sadece başlangıç noktası.
Tasarladığım şey, yüzleştiğimiz
en baskıcı sıkıntılarımızın çoğu için gerçek bir model.
Eğer kendimizi düzgün beslenme amacına odaklarsak
daha tutarlı ve güvenli bir dünya görebiliriz;
ekonomik üretimimizi önemli ölçüde geliştirebiliriz;
sağlık hizmetlerimizi dönüştürebilir
ve Dünya'nın gelecek nesillerin ihtiyacını karşılamasını temin etmede
uzun bir yol alabiliriz.
Gıda, müşterek çabalarımızın
en büyük etkiyi yapabileceği yerdir.
Kendimize sormalıyız: Doğru soru nedir?
Kendimizi daha besleyici,
daha sürdürülebilir yetişen gıda ile beslesek ne olurdu?
Etkisi ne olurdu?
Cheryl Barbara,
Donna Martin,
Koç Parker ve Burke County Bears --
Bence cevabı biliyorlar.
Herkese çok teşekkür ederim.
(Alkışlar)