Καλημέρα σε όλους.
Χαίρομαι πολύ που βρίσκομαι εδώ μαζί σας αυτό το μεσημέρι,
για να παρουσιάσω την ιστορία μου και το πρότζεκτ μου.
Ποιος από εσάς δεν είχε ποτέ την ιδέα να κάνει μια εφεύρεση,
μια ιδέα που θα μπορούσε ίσως μια μέρα να αλλάξει τον κόσμο,
αλλά δεν είχατε τα μέσα για να την υλοποιήσετε;
Οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν κάποια στιγμή αυτή τη φιλοδοξία.
Εγώ, από πέντε χρονών κιόλας, είχα αυτή τη φιλοδοξία, χάρη στα εργαλεία.
Όταν έβλεπα τον μπαμπά μου να μαστορεύει, φαινόταν τόσο απλό.
Με κάτι πλαστικά κατσαβίδια,
νόμιζα ότι μια μέρα θα μπορούσα να αλλάξω τον κόσμο,
φαινόταν πολύ απλό, στον κήπο μου.
Αλλά ήμουν μόλις πέντε ετών, κι ήταν μόνο η αρχή.
Μετά, έφτασε η περίοδος του λυκείου, όπου έχουμε άλλες προτεραιότητες,
πρώτα να κάνουμε τα μαθήματα, την επανάληψη στη βιολογία.
Ψυχραιμία λοιπόν, κάνε τις εργασίες σου, μη σκέφτεσαι άλλα,
έτσι, χωρίς ερωτήσεις.
Ωστόσο, ευτυχώς για μένα,
ή μάλλον, δυστυχώς για τους γονείς μου, μου άρεσε να μαστορεύω.
Έτσι, αποσυναρμολογούσα το σεσουάρ της μαμάς μου,
την ξυριστική του μπαμπά μου, ενώ δεν ήξερα να τη συναρμολογήσω ξανά.
Αυτό ήταν το πάθος μου, και στο τέλος διαπίστωσα ότι, αν και μικρός,
μπορούσα να φτιάχνω πράγματα εγώ ο ίδιος με τα χέρια μου.
Και αυτό ήταν μια ανακάλυψη πολύ σημαντική για μένα.
Εν τέλει, όλα αυτά τα προβλήματα που έχουν οι μεγάλοι
όταν δημιουργούν την κοινωνία τους, τα θέματα της διαχείρισης,
εγώ όλα αυτά τα αγνοούσα, κι έτσι ήμουν λίγο αφελής,
κάτι που με έκανε να προχωρήσω πάρα πολύ γρήγορα στην πορεία μου,
Έτσι, στα 13 μου χρόνια, κατέθεσα την πρώτη μου πατέντα,
ήταν μια πραγματική περιπέτεια.
Πρώτη πατέντα στο Ινστιτούτο Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας
για μια μηχανή παρασκευής τσαγιού.
Ακούγεται σαν κάτι ασήμαντο,
αλλά ήταν ένα ρομποτικό χέρι που μπορούσε να τοποθετήσει ένα φακελάκι τσάι,
υπολογίζοντας τον τύπο και τη θερμότητα του τσαγιού,
και ακριβώς την κατάλληλη στιγμή,
έβγαζε το φακελάκι του τσαγιού
ώστε να έχουμε ένα ρόφημα με τέλειο άρωμα.
Τότε λοιπόν ήμουν 13 ετών.
Και τότε ήταν που πίστεψα ακόμη περισσότερο
ότι, ακόμη και ως παιδιά, μπορούμε να φτιάξουμε ωραία πράγματα.
Παράλληλα με τις εφευρέσεις μου και τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας,
προχωρούσα και στο σχολείο:
αυτό δεν με εμπόδισε να πάω στο λύκειο, να πάρω απολυτήριο όπως όλοι.
Ήρθε ο καιρός που έκανα μια φοβερή ανακάλυψη,
μια ανακάλυψη που όλοι κάναμε πολύ νωρίς: το πρωινό ξύπνημα.
Πρέπει να ξυπνάμε το πρωί, μια απελπισία.
Δεν καταφέρνουμε εύκολα να βγούμε από το πάπλωμα.
Μία από τις δύσκολες αποφάσεις, είναι να βγεις από το πάπλωμα,
είναι εντελώς τρελό.
Αυτή την απόφαση δυσκολευόμουν να την πάρω,
άλλοτε την έπαιρνα, άλλοτε όχι, ανάλογα τη μέρα.
Σκεφτόμουν: «Γιατί να μην προσπαθήσω να βρω ένα νέο τρόπο;»
Υπήρχε ο ήχος, το ραδιόφωνο, το φως,
γιατί να μην ξυπνάμε μόνο με ένα άρωμα;
Και γιατί όχι με ένα άρωμα της αρεσκείας μας και της επιλογής μας;
Όπως οι κάψουλες.
Γι' αυτό δημιούργησα το ξυπνητήρι Sensorwake με αισθητήρα όσφρησης.
Είναι αρκετά απλό. Είναι αυτό το κουτί.
Βλέπετε, μοιάζει πραγματικά με ένα κλασικό ξυπνητήρι,
εκτός από το ότι εδώ έχουμε μια υποδοχή
και μπορούμε να εισάγουμε την κάψουλα της αρεσκείας μας.
Υπάρχει το άρωμα του ξύλου για κάποιον που αγαπά τη φύση.
Θα ξυπνά με μοναδικό τρόπο, μέσα σε δύο λεπτά, με το άρωμα του ξύλου.
Έχουμε άρωμα κόκα-κόλα, άρωμα θάλασσας.
Υπάρχει για τους επιχειρηματίες ακόμη και άρωμα δολαρίου.
Οι επιλογές μας αγγίζουν σχεδόν το άπειρο.
Μπορούμε να έχουμε πολλά είδη από τέτοιες κάψουλες για το ξυπνητήρι.
Μια κάψουλα αρκεί για 60 ξυπνήματα,
και, σε αντίθεση με τις καφετιέρες, όλα είναι ανακυκλώσιμα,
οπότε κανένα πρόβλημα μ' αυτό.
Τα αρώματα δεν περιέχουν διαλύτες, ούτε πτητικές οργανικές ενώσεις,
επομένως είναι 100% υγιεινά,
κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα.
Όλο αυτό στην αρχή έγινε στο γκαράζ, με τις περίφημες πλακέτες Arduino
και λίγο λίγο λειτούργησε, καθώς αφοσιώθηκα σ' αυτό.
Όταν ήμουν 17 χρονών και διάβαζα για το απολυτήριο,
συμμετείχα σ' έναν διαγωνισμό της Google, το Google Science Fair,
και είχα την τύχη να είμαι ο πρώτος Γάλλος που επιλέχθηκε
για το Google Science Fair που σύντομα θα δείτε εδώ.
Είναι ένας διεθνής διαγωνισμός επιστήμης
που συγκεντρώνει όλους τους νέους ερευνητές
και η Google επιλέγει κάθε χρόνο 15 πρότζεκτ
για να πάνε στη Σίλικον Βάλεϊ.
Είχα λοιπόν την τύχη να είμαι ο πρώτος Γάλλος που επιλέχθηκε.
Αυτό μου έδωσε μεγάλη χαρά και ήταν μια ωραία εμπειρία,
να εξασκηθώ στα αγγλικά, κι αυτό δεν ήταν άσχημο,
αλλά πάνω απ' όλα, ήταν μια αναγνώριση αυτής της εφεύρεσης,
που δεν είναι πάντα εύκολο να πετύχουμε.
Όταν κάνεις μια εφεύρεση είναι ωραίο να τη μοιράζεσαι και την κοινοποιείς.
Έτσι, κέρδισα ένα δείπνο με την Ανν-Σοφί Λαπίξ,
πήρα συνέντευξη από τη Ναζάτ στο Petit Journal,
συνάντησα τον Στεφάν Σομιέ,
ήταν λοιπόν μια αληθινή εκτόξευση και μια τεράστια ανάπτυξη και έκθεση,
όλα χάρη σ' αυτό τον διαγωνισμό επιστήμης, μια κυριολεκτικά τρελή εμπειρία,
κι επίσης, όλο αυτό με έκανε να μπορώ να πω ότι ακόμη και όταν είμαστε νέοι,
μπορούμε να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα,
μπορούμε να υπερβούμε το δυνατό,
μια απλή ιδέα μπορεί να γίνει ένα σοβαρό πρότζεκτ, ακόμη και σέξι,
που μπορεί να γίνει γνωστή,
που θα μπορούσε ίσως μια μέρα, στο μέτρο πάντα του δυνατού,
να αλλάξει την καθημερινότητα των ανθρώπων και να τη βελτιώσει.
Προς αυτή την κατεύθυνση, καλώ σήμερα τους νέους,
Ζώντας στον 21ο αιώνα, οι νέοι μπορούν να δείξουν ότι έχουν τα μέσα να πετύχουν.
Παλαιότερα, ήταν πιο δύσκολο.
Στη ροή της ιστορίας, δεν είδαμε και πολλούς νέους
που μπόρεσαν να επιβάλλουν τις ιδέες τους.
Τώρα, έχουμε πολλά εργαλεία, όπως τις πλακέτες Arduino.
Τώρα με το ίντερνετ, μια απλή ιδέα μπορεί να κάνει μεγάλο ντόρο,
το βλέπουμε στα βίντεο στο YouTube,
Για να κλείσω με αυτό, θα ήθελα να κρατήσω μια φράση που με σημάδεψε,
που ήταν περίπου το μότο του Google Science Fair,
μια φράση που έπρεπε να πω πολλές φορές μπροστά στην κάμερα:
«Είναι η σειρά σου να αλλάξεις τον κόσμο».
Νομίζω ότι στον 21o αιώνα είναι μια φράση που ταιριάζει,
ειδικά για αυτό το TEDx με τίτλο «Πέρα από το δυνατό»,
είναι μια φράση με όλο αυτό το νόημα.
Σας ευχαριστώ πολύ.
(Χειροκρότημα)