Gökbilimciler, Güneş'in dışında yıldızların etrafında dolanan,
yıldızlarından farklı yörünge uzaklığında, her türlü boyuttan oluşan
binlerce gezegen keşfettiler.
Bu gezegenlerin en yakın olanları trilyonlarca kilometre uzaklıkta
ve hatta en büyükleri en güçlü teleskoplarda bile
uçuşan toprak parçası olarak görünen gezegenler.
Ama eğer bu gezegenlerden biri dünyanın boyutuna yakın
ve yörüngeleri de yıldızına ne çok yakın ne de çok uzak olursa,
okyanuslar barındırabilecek kadar sert ve sıcak olabilir
ve muhtemelen yaşam olabilir.
Gökbilimciler, bu potansiyel yaşanabilir gezegenleri keşfetti
ve gözleri büyüdü.
Bu mesafedeki dünyalar yaşam yapıtaşları barındırabilir mi?
Veya hatta bir canlı, solunum, uygarlık?
"Bu evrende yalnız mıyız?" sorusu cevaplanmak üzere mi?
Ama durun.
Belki önce farklı bir soru sormalıyız?
Bu evrende yalnız olup olmadığımızı bulmaya çalışmalı mıyız?
Şayet bu yakın mesafedeki dünyaların birinde
atmosferik yaşamın izlerini bulursak, oradaki varlıklarla
iletişime geçmeye çalışmalı mıyız?
Bu akıllıca olur mu?
30 yıl önce NASA'nın verdiği cevap evetti.
1977 yılında, Voyager 1 ve 2 uzay araçları,
samanyolundaki dev gezegenleri keşfetmek için uzaya fırlatıldı.
Her uzay aracı, insan uygarlığının hikayesini anlatan ipucu
ve mesajlar içeren bir tür zaman kapsülü,
altın bir fonograf kayıt cihazı taşıyordu.
Bu altın-kaplama bakır disklerin içeriği, Amerikalı gökbilimciler
ve yazar Carl Sagan'dan oluşan bir komite tarafından seçilmişti.
Bu diskler, 100'den fazla resim,
ve doğadan bir takım sesler içeriyordu:
Okyanus dalga sesleri,
gök gürültüsü sesi,
kuş
ve balina sesleriydi.
Kayıtlar aynı zamanda farklı dönem ve kültürden müzikler,
55 dilde selamlama,
Amerika Birleşik Devletleri Başkanı
ve BM Genel Sekreteri'nden verilen mesajlar içeriyordu.
Aynı zamanda harita da içeriyordu.
Her altın kayıt, 14 titreşen yıldızın kapsadığı
samanyolumuzun konumunu gösteriyordu.
Dünya dışı zeki canlıların
onların net, eşşiz frekanslarını kullanarak
Dünya'yı bulabilmeleri için.
Yıllar sonra, ünlü fizikçi Stephan Hawking,
bir uzaylı türüne gezegenimizin yol haritasını vermenin hata olduğunu söyledi.
Hawking, bu dünya dışı varlıkların
muhtemelen bir virüsten daha kompleks bir yapıda olamayacağını,
öyle olsalar bile dünyayı ziyaret etmelerinin,
Christopher Columbus'un Amerika'yı keşfettiği zaman, yerlilerin başına gelen
felaketle aynı olacağını söyledi.
Bu arada, altın-kayıtlar yolculuklarına devam etti.
1990'da her iki Voyager uzay aracı da Pluto'nun yörüngesinin ötesine ulaştı.
Voyager 1, 2012 yılında yıldızlar arası uzaya girdi
ve 40.000 yıl içinde en yakın yıldız sistemine ulaşacak.
Eğer bu iki uzay aracından biri dünya dışı varlıklar
tarafından keşfedilirse, altın-kayıt'tan ipuçlarını deşifre edip
bir gün gezegenimize ulaşma ihtimali var.
Eğer daha gelişmiş,
teknolojik bir uygarlık iseler, bu kısmen doğru.
Umduğumuz gibi insanlar bir gün
yıldızlar arası yolculuk yapabilirse, hayat daha iyi olabilir.
Ya da tam tersi.
Yaşam formu barındıran gezegenleri aramak, bizi büyük uçuruma sürükleyebilir.
Muhtemelen evrimsel süreç, duyarlılık, kişilik ya da
keşfetiğimiz
ilk yaşam biçimi amaçları hakkında
kesin bilgimiz olmayacak.
Yani, gözlerimizi dışarıya çevirmek bir risktir.
Yaşam tarzımızı tehlikeye atıyoruz.
Ama kendi türümüzü şekillendirmeye yardımcı olacak
öncü ruhları inkar etmek için bakmamak daha büyük bir risk olabilir.
Tüm dünya ve evren hakkında meraklı doğarız.
İnsanoğlunun en büyük başarılarından biri, bu merakın peşinden koşması.
Belki de bilimin sınırlarını zorlayan bir oda var,
bizim şevkimizin yanında beşikte yatmamızı sağlayan,
insanoğlunun en büyük varlıklarından biri:
Umut.