ستاره شناسان هزاران سیاره در مدار ستاره ها به غیر از خورشید کشف کرده اند.
انها در همه اندازه ها هستند،
در فاصله های مداری متفاوت از ستاره هایشان.
نزدیک ترین آنها تریلیون ها سال دور است،
و حتی بزرگ ترین آنها تنها یک تکه تیره رنگ
از دریچه ی قوی ترین تلسکوپ ها می باشد.
اما اگر یکی از آن سیاره ها اندازه ای نزدیک به زمین داشته باشد،
و مدارها زیاد نزدیک و خیلی هم دور از ستاره مادرشان نباشند،
آن سیاره میتواند بقدری سنگی و گرم باشد که دارای اقیانوس ها
و شاید زندگی باشد.
ستاره شناسان این سیاره های با قابلیت زندگی را کشف کرده اند
و بسیار تعجب کرده اند.
آیا یکی از این دنیاهای دوردست میتواند محلی برای زندگی
یا حتی معاش، تنفس و یا تمدن باشد؟
آیا این سوال که ما در این جهان تنها هستیم، در حال رسیدن به جوابش است؟
اما صبر کنید.
شاید ما باید اول یک سوال دیگر بپرسیم.
آیا ما باید تلاش کنیم که بفهمیم آیا ما در جهان هستی تنها هستیم؟
اگر ما بتوانیم یک نشانه ستاره شناسانه از زندگی بیابیم
در یکی از این دنیاهای دور کوچک،
آیا ما باید تلاش کنیم تا با موجودی که در آنجا زندگی میکند تماس بگیریم؟
آیا این عاقلانه است؟
سه دهه پیش ناسا گفت که جواب "بله" است.
ویجرهای یک و دو در سال ۱۹۷۷به فضا پرتاب شدند
برای پیدا کردن سیاره های غول پیکر منظومه شمسی.
هر سفینه فضایی یک فنوگراف طلایی،
و یک کپسول زمان شامل شواهد و پیام ها به همراه برد.
به منظور انتقال تمدن بشریت.
موضوعات این دیسک های مسی با طلا محافظت شده توسط یک کمیته انتخاب شدند
به ریاست ستاره شناس و نویسنده آمریکایی کارل ساگان.
آنها شامل صد تصویر هستند،
و تعداد متفاوتی از صداهای طبیعی جهان:
امواج اقیانوس ها،
تندبادها،
صدای پرندگان،
و نهنگ ها.
و آنها همچنین شامل موسیقی های دوره ها و قرن های گوناگون بودند،
خوش آمدگویی به۵۵زبان،
و پیامهایی از رییس جمهور آمریکا،
و دبیرخانه سازمان ملل.
آنها همچنین یک نقشه به همراه داشتند،
هر رکورد طلایی یک مکان از منظومه شمسی را
با توجه به ۱۴ اختر آن نشان میدهد.
تناوب تک و کامل آنها به گونه ای تنظیم شده بود که
هر موجودی که در ماورای عالم خاکی وجود دارد
بتواند از آنها برای شناخت زمین استفاده کند
سالها بعد، فیزیکدان مشهور استفان هاوکینگ گفت که
اشتباه بود که به موجودات فضایی نقشه راه های سیاره خود را بدهیم
هاوکینگ خاطرنشان کرد که هر موجود ماورای کره خاکی
احتمالا از میکروب ها پیچیده تر نیست،
اما او هشدار داد که اگر یک موجود فضایی پیشرفته به زمین بیاید،
میتواند همانقدر فاجعه آمیز باشد که رسیدن کریستف کلمب
برای بومیان آمریکایی بود.
در همان زمان رکوردهای طلایی به سفر خود ادامه میدادند
در۱۹۹۰، هر دو ویه جر فضایی از مدار پولوتون گذشتند
ویه جر یک در سال ۲۰۱۲ به خلاء بین ستاره ای وارد شد،
و چهل هزار سال دیگر به نزدیک ترین صورت فلکی خواهد رسید.
اگر هر کدام از سفینه ها توسط یک موجود فضایی کشف شوند،
این احتمال میرود که آنها شواهد موجود در رکورد طلایی را رمزگشایی کرده
و روزی به سیاره ما بیایند.
این عملا درست است
اگر تکنولوژی تمدن آنها پیشرفته از ما باشد.
آن موجودات میتواند مهربان باشند،
همانطور که ما امیدواریم باشیم اگر بتوانیم به چگونگی سفر در خلاء دست پیدا کنیم.
یا میتوانند بی رحم باشند.
جستجوی سیاره ای که در آن زندگی باشد به معنای خیره شدن به اعماق چاهی بی پایان است.
ما احتمالا دانش کاملی از مرحله تکامل نخواهیم داشت،
دریافت حسی،
شخصیت،
یا تصوری از اولین گونه حیاتی که کشف خواهیم کرد.
بنابراین نادیده گرفتن آن خطرناک است.
خیلی از راه های زندگی را به خطر انداختیم.
اما توجه نکردن میتواند خیلی خطرناکتر باشد،
نادیده گرفتن افکار تازه ای که به شکل گیری گونه ما کمک می کنند.
همه ما با حس کنجکاوی درباره دنیا و جهان هستی به دنیا می آییم.
پیگیری ان حس کنجکاوی یکی از بزرگترین دستآوردهای بشریت می باشد.
شاید فضایی برای به جلو راندن مرزهای علوم باشد،
اگر ما در راستای یکی دیگر از
بزرگترین سرمایه های بشریت حرکت کنیم:
امید.