Herhangi bir zamanda sokakta yürürken
bunun gibi garip bir şekilde uzanan bir görüntüye rastlarsanız
olağanüstü bir şey görme fırsatını bulacaksınız,
ancak tam olarak doğru yerde durmanız gerek.
Bu, anamorfoz adı verilen bir teknikle gerçekleşir.
Anamorfoz, sanatçıların iki boyutlu yüzeylerde
gerçekçi üç boyutlu görüntüleri temsil ettiği
perspektif sanatının özel bir örneğidir.
Bugün yaygın olmasına rağmen,
bu tür bir perspektif çizimi, İtalyan Rönesansı'ndan bu yana bulunmaktadır.
Antik sanat genellikle tüm figürleri, sembolik önemine göre
değişen boyutlarda aynı düzlemde gösterdi.
Klasik Yunan ve Roma ressamları, nesneleri daha küçük çizerek daha da uzak
gösterebileceklerini fark ettiler,
ancak perspektifteki ilk girişimler tutarsız veya yanlıştı.
15. yüzyılda Floransa'da sanatçılar,
matematiksel ilkeler kullanarak
perspektif yanılsamaların daha gelişmiş derecelerde
yapılabileceğini fark ettiler.
1485'de Leonardo da Vinci,
bilinen ilk anamorfik çizimi yaratmak için matematiği kullandı.
Birkaç diğer sanatçı daha sonra bu tekniği aldı,
"The Ambassadors" (Elçiler)'deki Hans Holbein gibi.
Bu resim, görüntüleyen yandan yaklaştıkça kafatasına dönüşen
çarpık bir şekil özelliği gösterir.
Sanatçıların bu etkiyi nasıl elde ettiklerini anlamak için
öncelikle perspektif çizimlerin genelde nasıl çalıştığını anlamamız gerekir.
Pencereden dışarı baktığınızı düşünün.
Işık nesnelerden yansıyarak gözünüze ulaşır
ve bu arada pencereden geçer.
Şimdi pencerede gördüğünüz görüntüyü boyayabileceğinizi varsayın,
hareketsiz ve sadece tek gözünüz açık hâlde.
Sonuç gerçek görüntünün neredeyse aynısı olacaktır,
beyninizin 2-B resme katacağı derinlikle birlikte,
ancak sadece o tek noktadan.
Birazcık yana kayarsanız
çizimdeki bu 3-B etkisi kaybolacaktır.
Sanatçılar bir perspektif çizimin
2-B düzleme sadece bir izdüşüm olduğunu anlıyorlar.
Böylelikle perspektifin temel kurallarını ortaya koyan matematiği kullanarak
pencere olmadan çizebilmektedirler.
Mesela şu paralel çizgiler
tuval düzlemine paralel olmaları durumunda paralel olarak çizilebilirler.
Aksi hâlde ufuk noktası olarak bilinen ortak bir noktaya
yakınsayarak çizilmelidirler.
Bu durumda standart bir perspektif çizim olur.
"The Ambassadors" (Elçiler) gibi anamorfik bir çizimde
tuvale doğrudan bir bakış görüntüyü uzamış ve bozulmuş gösterir,
ancak yandan tam doğru noktadan bakışla
kafatası ortaya çıkar.
Pencere örneğine dönersek,
sanki sanatçı dümdüz değil de belli bir açıyla konumlandırılmış
bir pencere üzerine boyamış gibi,
gerçi Rönesans sanatçıları anamorf çizimleri bu şekilde oluşturmamışlardı.
Genellikle bir yüzey üzerine normal bir resim çizerler,
sonra bir ışık
ve bir ızgara
veya bunu tuval üzerine belli bir açıda yansıtmak için ipler kullanırlardı.
Şimdi diyelim ki anamorfik bir kaldırım çizimi yapmak istiyorsunuz.
Bu durumda, 3 boyutlu bir görüntünün
mevcut bir sahneye pürüzsüz bir şekilde eklendiği yanılsamasını vermek istersiniz.
Önce kaldırım önüne bir pencere koyabilir
ve pencere üzerine eklemek istediğinizi çizebilirsiniz.
Bu, sahnenin geri kalanıyla aynı bakış açısında olmalıdır,
ki temel perspektif kurallarının kullanımını gerekebilir.
Çizim biter bitmez
çiziminizi kaldırıma yansıtıp üzerinden geçmek için
gözünüzün bulunduğu noktaya konmuş
bir projektör kullanabilirsiniz.
Kaldırım çizimi ve penceredeki çizim
bakış açısından neredeyse aynı olacaklardır,
böylece izleyicilerin beyinleri,
zemindeki çizimin üç boyutlu olduğuna inanacak şekilde tekrar kandırılacaktır.
Ayrıca bu illüzyonu oluşturmak için düz bir zemine yansıtmanız gerekmez.
Birden çok zemine yansıtabilir
veya doğru bakış noktasından tamamen farklı bir şey gibi görünen
bir nesneler topluluğunu bir araya getirebilirsiniz.
Gezegenin her yerinde ilginç, harika
veya dehşet verici görünümlere yol açan katı yüzeyler bulabilirsiniz.
Kaldırımınızdan bilgisayar ekranınıza bunlar,
matematik ve perspektifin yepyeni dünyalarını açabilmenin
yollarından sadece birkaçı.