Poznajcie Jane.
Jest w ciąży wysokiego ryzyka.
W 24. tygodniu ciąży
musi pozostać w szpitalnym łóżku,
żeby monitorowano przedwczesne skurcze.
Nie wygląda na najszczęśliwszą.
Wynika to częściowo z tego, że to technicy i eksperci
muszą zakładać nieporęczne pasy do monitorowania skurczów macicy.
Poza tym Jane się martwi.
Martwi się o to, co się stanie
po 10-dniowym pobycie w szpitalu.
Co będzie, gdy wróci do domu?
Gdyby urodziła tak wcześnie, miałoby to katastrofalne skutki.
Jako Afroamerykanka
jest dwukrotnie bardziej narażona na przedwczesny poród
lub obumarcie płodu.
Jane ma właściwie dwie możliwości:
pozostać w szpitalnym łóżku,
uzależniona od technologii aż do porodu,
a potem całe życie spłacać rachunek,
lub wrócić do domu po 10 dniach i trzymać kciuki.
Nie podoba jej się żadna z tych opcji.
Kiedy zacząłem myśleć o takich historiach
i słuchać podobnych historii,
zacząłem się zastanawiać,
czy istnieje alternatywa.
Czy można korzystać z monitorowania o dużej dokładności,
które otrzymujemy od zaufanych partnerów w szpitalu,
będąc w domu i prowadząc zwyczajne życie?
Myśląc o tym,
zachęciłem ludzi z mojej grupy badawczej
do współpracy ze zdolnymi materiałoznawcami,
z którymi zrobiliśmy burzę mózgów.
Po długim procesie
wpadliśmy na pomysł
systemu nadającego się do noszenia, który można nosić jak biżuterię
lub zakładać jak plaster.
Po wielu trudach i latach prób
wymyśliliśmy elastyczny, elektroniczny plaster,
którą wytwarza się tak samo,
jak układ scalony do komputerów,
za wyjątkiem tego, że układy elektroniczne są przekazywane z płytki półprzewodnika
na elastyczny materiał przylegający do ciała.
Układy są grubości ludzkiego włosa.
Potrafią zmierzyć potrzebne informacje,
takie jak:
ruch ciała,
temperatura ciała,
elektryczne rytmy ciała
i tak dalej.
Potrafimy zbudować układy tak,
żeby zawierały źródła energii
i przekazywały informacje bezprzewodowo.
Kiedy zaczęliśmy budować te układy,
to testowaliśmy je na sobie w grupie badawczej.
Poza tym skontaktowaliśmy się z niektórymi klinikami
w San Diego
i testowaliśmy je na pacjentach cierpiących na różne choroby,
łącznie z przyszłymi mamami, jak Jane.
To zdjęcie kobiety w trakcie porodu w naszym uniwersyteckim szpitalu,
której skurcze macicy są monitorowane za pomocą zwykłych pasów.
Dodatkowo
są tam elastyczne, elektroniczne plastry.
Wykres pokazuje tempo bicia serca płodu,
w którym czerwień odpowiada temu,
co uzyskano dzięki zwykłym pasom,
a niebieski odpowiada szacunkom,
które uzyskano po użyciu elastycznych, elektronicznych systemów i algorytmów.
W tym momencie
przybiliśmy sobie mentalną piątkę.
Niektóre z naszych wyobrażeń spełniły się
i widzieliśmy ich użycie w klinikach.
Mieliśmy jednak problem.
Problem leżał w budowaniu tych układów,
który był nieefektywny,
przynosił słabe rezultaty
i był podatny na błędy.
W dodatku,
po rozmowach z pielęgniarkami w szpitalu,
zachęcono nas do tego,
aby nasza elektronika współdziałała z medycznymi taśmami klejącymi,
których używa się w szpitalu.
Doznaliśmy objawienia.
Zamiast współdziałania z taśmami klejącymi,
zintegrujmy je z nimi,
co mogłoby rozwiązać problem produkcji.
Na zdjęciu widać,
że udało się umieścić czujniki na taśmie klejącej,
odklejając je z półprzewodnika.
Badania prowadzone w naszym zespole pozwalają nam dodatkowo
umieścić zintegrowane układy na elastycznych taśmach klejących,
aby wzmocnić i zdigitalizować sygnały,
przetworzyć
oraz przekazać je bezprzewodowo.
Wszystko jest zintegrowane z medycznymi taśmami klejącymi,
których używa się w szpitalu.
Kiedy doszliśmy do tego punktu,
natrafiliśmy na kolejne wyzwania
związane z ich budową i przydatnością,
aby upewnić się, że da się je wykorzystać w praktyce.
W dyskusjach o cyfrowej służbie zdrowia
ludzie zgadzają się z pomysłem, że da się zdigitalizować dane,
przesłać je bezprzewodowo,
wysłać je do chmury,
a w chmurze
wybrać ważne informacje do interpretacji.
Rzeczywiście da się to zrobić.
Jeśli nie myśli się o wyzwaniach związanych z energią.
Zastanówmy się nad Jane.
Nie mieszka w Palo Alto
ani w Beverly Hills.
To oznacza,
że trzeba być świadomym jej limitu danych w ramach abonamentu
i kosztów stałego przesyłania danych.
Jest jeszcze wyzwanie,
o którym nie każdy z personelu medycznego chce rozmawiać.
Jane nie ma dużo zaufania
do placówek medycznych.
Jane, ludzie tacy jak ona, jej przodkowie nie mieli najlepszych doświadczeń
z lekarzami, szpitalami
i firmami ubezpieczeniowymi.
Musimy być świadomi kwestii związanych z prywatnością.
Jane może nie być zadowolona,
że jej dane są przetwarzane w chmurze.
Jane nie można oszukać,
bo czyta wiadomości.
Jeśli rząd federalny można zhakować,
podobnie jak Fortune 500,
da się i jej lekarza.
Mając to na myśli,
doznaliśmy olśnienia.
Nie możemy przechytrzyć wszystkich hakerów na świecie,
ale możemy dać im mniejszy cel.
A gdyby można,
zamiast algorytmów do interpretacji danych
działających w chmurze,
wykorzystać algorytmy na niewielkich, zintegrowanych układach,
które są osadzone na taśmach klejących?
Kiedy połączymy to ze sobą,
będziemy myśleli o przyszłości,
w której osoba taka jak Jane będzie prowadziła normalne życie,
będąc monitorowaną,
tak, aby nie musiała znaleźć innej pracy,
aby zapłacić za limit danych,
a my zajęlibyśmy się jej obawami odnośnie prywatności.
W tym momencie
jesteśmy z siebie zadowoleni.
Dokonaliśmy tego.
Zajęliśmy się niektórymi z pytań dotyczących prywatności,
i sądzimy, że ten rozdział jest zamknięty.
Wszyscy żyli długo i szczęśliwie, prawda?
Nie tak szybko.
(Śmiech)
Trzeba pamiętać o tym, o czym wspomniałem wcześniej,
że Jane nie ma zaufania do placówek medycznych.
Trzeba pamiętać
o rosnących i powiększających się różnicach dotyczących zdrowia
i nierówności w kwestii prawidłowego zarządzania opieką.
Proste wyobrażenie o Jane i jej danych,
zgodzie na przesyłanie danych do chmury,
co pozwala lekarzowi interweniować w razie potrzeby,
to niepełny obraz.
Zaczynamy
myśleć o zaufanych partnerach w roli pośredników
między ludźmi takimi jak Jane a pracownikami służby zdrowia.
Na przykład, współpracujemy z kościołami
i myślimy o pielęgniarkach będących członkami kościoła,
które należą do zaufanych społeczności,
jako adwokatach i coachach dla pacjentów takich jak Jane.
Kolejną korzyścią jest to,
że firmy ubezpieczeniowe coraz bardziej
są zainteresowane naszymi pomysłami.
Uświadamiają sobie coraz bardziej,
że lepiej wydać o dolara więcej
na elektronikę nadającą się do noszenia i coachy zdrowotnych,
zamiast zapłacić 10 dolarów później,
kiedy urodzi się wcześniak
i trafi na oddział intensywnej terapii noworodka,
jednego z najdroższych oddziałów szpitalnych.
Była to dla nas długa lekcja.
Wielokrotny proces mierzenia się z jednym problemem,
poczucie niepewności,
i rozpoznawanie kolejnego problemu,
pomógł nam w tym,
aby nie tylko stworzyć innowacyjną technologię,
ale wykorzystać ją dla ludzi, którzy jej najbardziej potrzebują.
Kolejną lekcją z tego procesu,
która uczy pokory,
jest to, że technologia rozwija się w przyspieszającym tempie,
a trzeba pamiętać o tym, że ludzie korzystają z tej technologii,
dlatego trzeba mieć świadomość,
że każdy z ludzi ma osobowość,
imię
i życie.
W przypadku Jane,
miejmy nadzieję, że dwa.
Dziękuję.
(Brawa)