Dit is Jane.
Ze heeft een zwangerschap met hoog risico.
Binnen de 24 weken
heeft ze bedrust in het ziekenhuis
waar ze wordt gecontroleerd voor premature weeën.
Ze kijkt niet al te gelukkig.
Dat is deels omdat technici en deskundigen
deze onhandige riemen moeten aanleggen
om haar weeën te controleren.
Nog een reden waarom Jane niet blij is, is omdat ze bezorgd is.
In het bijzonder om wat er gebeurt
na haar 10-daagse bedrust in het ziekenhuis.
Wat gebeurt er als ze weer thuis is?
Als ze zo vroeg zou bevallen, zou dat verschrikkelijk zijn.
Als Afro-Amerikaanse vrouw
heeft ze twee keer zoveel kans op een vroeggeboorte
of op een doodgeboren kind.
Jane heeft twee opties:
ofwel bedrust in het ziekenhuis,
een gevangene van de technologie tot ze bevalt,
en dan de rest van haar leven de factuur afbetalen,
ofwel na 10 dagen naar huis gaan en hopen dat het goed afloopt.
Geen van deze twee opties lijkt aantrekkelijk.
Toen ik aan verhalen als deze begon te denken
en ze ook hoorde vertellen,
begon ik me af te vragen
of er geen alternatief was.
Kunnen we de voordelen van nauwkeurige controle hebben,
zoals met onze vertrouwde partners in het ziekenhuis,
terwijl de patiënt thuis haar dagelijkse leven leidt?
Met dat in gedachten
moedigde ik mensen in mijn onderzoeksgroep aan
om samen met een aantal slimme materiaalwetenschappers
te gaan brainstormen.
Na een lang proces
kwamen we met een visie, een idee,
van een draagbaar systeem dat je misschien kon dragen als een sieraad
of op jezelf kon aanbrengen als een pleister.
Na veel experimenteren en jaren van moeite
maakten we deze flexibele elektronische pleister,
vervaardigd volgens dezelfde processen
als voor het bouwen van computerchips,
behalve dan dat de elektronica werd overgebracht van een halfgeleiderwafel
op een flexibel materiaal dat met het menselijk lichaam kan communiceren.
Deze systemen zijn ongeveer zo dik als een mensenhaar.
Zij kunnen de soorten informatie meten die we willen hebben,
zoals:
lichaamsbeweging,
lichaamstemperatuur,
elektrische ritmes van het lichaam
enzovoorts.
We kunnen ook deze systemen zo inrichten,
dat ze energiebronnen kunnen integreren
en draadloze transmissie-mogelijkheden hebben.
Toen we dit soort systemen begonnen te bouwen,
testten we ze op onszelf in onze onderzoeksgroep.
Maar we legden ook contacten met onze partnerklinieken in San Diego,
en testten ze op verschillende patiënten in verschillende klinische omstandigheden,
ook op aanstaande mama's als Jane.
Hier een zwangere vrouw bij de bevalling in ons universitair ziekenhuis.
Haar weeën worden gevolgd met de conventionele riem.
Daarnaast ook met onze flexibele elektronische pleisters.
Deze foto toont golfvormen van de hartslag van de foetus
waar de rode overeenstemt met hetgeen is verkregen
met conventionele banden
en de blauwe correspondeert met onze metingen
met onze flexibele elektronische systemen en algoritmen.
Toen gaven we onszelf een grote mentale high five.
Sommige dingen die we ons voorgesteld hadden, begonnen vruchten af te werpen
en we zagen ze al in een klinische context.
Maar er was nog steeds een probleem.
De manier waarop we deze systemen vervaardigden
was zeer inefficiënt,
had een lage opbrengst
en was erg foutgevoelig.
Daarbij vonden de verpleegkundigen in het ziekenhuis
dat we ervoor moesten zorgen
dat onze elektronica werkte met de typische medische klevers
die in een ziekenhuis worden gebruikt.
We hadden een openbaring en zeiden: "Wacht even.
In plaats van ze alleen met een klever te laten werken,
laten we ze integreren in de klever.
Dat lost meteen ons productieprobleem op."
Dit beeld toont
hoe we deze sensors in een stukje plakband insluiten
door ze simpelweg van een wafer af te pellen.
Verder werk in onze onderzoeksgroep maakt het ons daarbij mogelijk
om geïntegreerde schakelingen in te sluiten in de flexibele klevers
om dingen te doen als het versterken van signalen en ze te digitaliseren,
ze te bewerken
en te coderen voor draadloze transmissie.
Dit allemaal geïntegreerd in dezelfde medische klevers
die worden gebruikt in het ziekenhuis.
Op dit punt gekomen
kregen we nog andere uitdagingen,
zowel van technische aard als voor bruikbaarheid
om ervoor te zorgen dat we ze praktisch konden gebruiken.
In veel discussies over digitale gezondheid
geloven mensen dat we de gegevens gewoon kunnen digitaliseren,
ze draadloos doorzenden,
ze in de cloud steken,
en we er in de cloud
zinvolle informatie voor interpretatie kunnen uit halen.
Je kan dat inderdaad allemaal doen,
als je je geen zorgen maakt over de energieproblemen.
Denk even aan Jane.
Ze woont niet in Palo Alto
en ook niet in Beverly Hills.
Daarom moeten we ons bewust zijn van haar data-abonnement
en hoeveel het kost om een voortdurende stroom van data te verzenden.
Er is nog een uitdaging
waar niet iedereen in de medische beroepen graag over praat.
En dat is dat Jane niet te veel vertrouwen heeft
in de medische wereld.
Mensen zoals zij en haar voorouders hebben niet de beste ervaringen
met artsen, het ziekenhuis
of verzekeringsmaatschappijen.
Dat betekent dat we rekening moeten houden
met vragen over de persoonlijke levenssfeer.
Jane is misschien niet zo blij
over al die gegevens die in de cloud worden verwerkt.
Je kan Jane niet voor de gek houden.
Ze leest het nieuws.
Ze weet dat als de federale overheid gehackt kan worden
of als de Fortune 500 kan worden gehackt,
kan haar arts ook gehackt worden.
En met dat in het achterhoofd
hadden we een openbaring.
We kunnen niet alle hackers in de wereld te slim af zijn,
maar misschien kunnen we ze een kleinere doelgroep presenteren.
Wat als we in plaats van de algoritmen
de data in de cloud te laten interpreteren,
we die algoritmes lieten draaien op die kleine geïntegreerde schakelingen
ingebed in die klevers?
Als we deze dingen integreren,
kunnen we in de toekomst
iemand als Jane haar normale dagelijkse leven laten leiden
en haar opvolgen
zonder dat ze moet uitkijken naar een tweede baan
om haar data-abonnement te betalen,
evenals dat we kunnen tegemoet komen aan haar bezorgdheid over haar privacy.
Op dit punt gekomen
voelen we ons heel goed over onszelf.
We hebben dit bereikt,
we pakken de vragen over privacy aan
en we hebben het gevoel dat dit hoofdstuk nu is afgesloten.
Iedereen leefde nog lang en gelukkig, toch?
Nou, niet zo snel.
(Gelach)
Ik zei al dat een van de dingen die we moeten onthouden,
is dat Jane niet al te veel vertrouwen in de medische wereld heeft.
We moeten niet vergeten
dat verschillen in gezondheid blijven toenemen,
en dat er ongelijkheid is in termen van goed zorgmanagement.
Dat betekent dat dit eenvoudige beeld
van Jane en haar data --
zelfs als ze zich er goed bij voelt dat ze naar de cloud worden verzonden,
om een arts indien nodig te laten ingrijpen --
niet het hele verhaal is.
We denken aan
manieren om vertrouwde partijen te laten fungeren als tussenpersoon
tussen mensen als Jane en haar zorgverleners.
We zijn een partnerschap met kerken begonnen
en denken na over verpleegkundigen die kerkleden zijn,
en afkomstig zijn uit die vertrouwde gemeenschap,
als voorvechters voor de patiënten
en gezondheidscoaches voor mensen als Jane.
Een ander voordeel dat we hebben,
is dat verzekeringsmaatschappijen in toenemende mate
deze ideeën weten te appreciëren.
Ze realiseren zich meer en meer
dat het misschien beter is om nu 1 dollar betalen
voor een draagbaar apparaat en een gezondheidscoach,
in plaats van later 10 dollar te betalen,
wanneer de baby te vroeg wordt geboren
en in de neonatale intensive care afdeling belandt --
een van de duurste afdelingen van een ziekenhuis.
Dit was een lang leerproces voor ons.
Dit iteratief proces van een probleem aanpakken
en er ons niet helemaal goed bij voelen,
en het volgende probleem identificeren,
heeft ons geholpen
om niet alleen met deze technologie te vernieuwen,
maar er ook voor te zorgen dat ze terecht komt
bij de mensen die ze het meest nodig hebben.
Nog iets dat we van dit proces hebben geleerd
en ons zeer nederig maakte,
is dat als de technologie alsmaar sneller voortschrijdt,
we niet moeten vergeten dat het mensen zijn die deze technologie gebruiken,
en we moeten er aan denken
dat deze mensen een gezicht,
een naam
en een leven hebben.
En in het geval van Jane,
hopelijk twee.
Dankjewel.
(Applaus)