Hallo allemaal. Laten we beginnen met onze rondleiding.
Welkom in het Museum van de Musea.
Musea maken al meer dan 2000 jaar deel uit van de menselijke geschiedenis.
Maar ze waren niet altijd zoals die van vandaag.
De geschiedenis van het museum is veel ouder
en veel vreemder dan je zou denken.
We beginnen in de Griekse vleugel.
Ons woord museum komt van het Griekse mouseion.
Dat waren tempels gewijd aan de muzen, de godinnen van kunsten en wetenschappen.
Smekelingen vroegen de Muzen om te waken over de academici
en vindingrijkheid te verlenen aan wie zij waardig achtten.
De tempels werden gevuld met offers van sculpturen,
mozaïeken,
complexe wetenschappelijke apparaten,
poëtische en literaire inscripties,
en allerlei attributen die aantoonden
hoezeer een sterveling goddelijke inspiratie waard was.
We zijn aangekomen bij de Mesopotamische vleugel.
Het eerste museum werd in 530 voor Christus opgericht
in wat nu Irak heet.
De eerste conservator was eigenlijk een prinses.
Ennigaldi-Nanna begon Mesopotamische antiquiteiten te verzamelen en op te slaan
in E-Gig-Par, haar huis.
Toen archeologen daar opgravingen deden,
ontdekten zij tientallen artefacten, netjes in rijen gerangschikt,
met kleilabels beschreven in drie talen.
Haar feestjes moeten leuk zijn geweest.
De traditie van het verzamelen en tentoonstellen
van intrigerende items werkte aanstekelijk,
zoals je hier kunt zien in de vleugel van het Romeinse Rijk.
Schatkamers van politici en generaals
werden gevuld met oorlogsbuit.
Koninklijke dierentuinen stelden exotische dieren ten toon
bij speciale gelegenheden, zoals bij gladiatorenspelen.
Hier hebben we een leeuw en een gladiator,
en, nou ja, de conciërge hoort duidelijk in deze vleugel thuis.
Maar we gaan verder.
De volgende stap in de evolutie van musea voltrok zich in de Renaissance,
toen de studie van de natuur opnieuw werd gestimuleerd
na bijna een millennium van westerse onwetendheid.
Rariteitenkabinetten, ook wel Wunderkammers genoemd,
waren verzamelingen van objecten die dienden
als een soort encyclopedie van dingen,
door de presentatie van artefacten.
We moeten even door deze kast hier. Let op de jassen.
We bekijken het kabinet van Ole Worm,
een van de meest opmerkelijke Wunderkammers,
van de rijke 17e-eeuwse naturalist,
antiquair en arts Ole Worm.
Ole Worm verzamelde natuurlijke exemplaren,
menselijke skeletten,
oude runenteksten,
en artefacten uit de Nieuwe Wereld.
In andere rariteitenkabinetten,
trof je genetische afwijkingen aan,
evenals edelstenen,
kunstwerken
en religieuze en historische relikwieën.
Oh jee. Daar kan je beter afblijven.
Deze kasten waren privé, meestal te vinden in residenties,
onderhouden door hun eigenaren: koningen en aristocraten,
alsook kooplui en vroege wetenschappers.
Wie hoort een circusorgel?
In de jaren 1840 kocht
een ondernemende jonge showman Phineas T. Barnum
een aantal van de bekendste rariteitenkabinetten uit Europa
en begon Barnum's American Museum in New York City.
Een spectaculaire mengelmoes van dierentuin,
collegezaal,
wassenbeeldenmuseum,
theater
en freakshow die bekend stond om zijn uiteenlopende bewoners,
zoals beren,
olifanten,
acrobaten,
reuzen,
Siamese tweelingen,
een Fiji zeemeermin,
en een bebaarde dame,
samen met een hoop moderne machines en wetenschappelijke instrumenten.
Vrij te bezoeken musea zijn een relatief nieuw fenomeen.
Voor Barnum waren de eerste openbare musea
alleen toegankelijk voor de hogere en middenklassen,
en alleen op bepaalde dagen.
Bezoekers moesten vooraf schriftelijk een museumbezoek aanvragen
en per openingsdag werden slechts kleine groepen toegelaten.
Het Louvre was erom bekend dat iedereen binnen mocht,
maar slechts drie dagen per week.
In de 19e eeuw begon het museum
zoals wij het kennen vorm te krijgen.
Instellingen zoals het Smithsonian gingen open
zodat voorwerpen konden worden gezien en bestudeerd,
in plaats van opgeborgen te blijven.
Vooral Amerikaanse musea
bestelden experimenten
en huurden ontdekkingsreizigers in
om natuurlijke monsters te verzamelen.
Musea werden centra voor wetenschap
en artistieke en wetenschappelijke ontdekking.
Dit wordt vaak het Museum Tijdperk genoemd.
Tegenwoordig zijn musea open voor iedereen,
zijn centra van onderwijs en onderzoek,
en veranderen meer en meer in praktijkgerichte instellingen.
Maar de vraag wie binnen mag, is nog steeds relevant.
Ticketprijzen zijn soms te hoog
voor toekomstige geleerden, kunstenaars en ontvangers van goddelijke inspiratie
met een ontoereikende geldbuidel.
Dank u voor uw bezoek, en alstublieft,
bezoek ook de cadeauwinkel van cadeauwinkels bij de uitgang.