Toen ik jong was, was ik een trotse non-conformist,
in de conservatieve staat waar ik woon, Kansas.
Ik deed niet mee met de menigte.
Ik was niet bang om rare kledingstukken of kapsels te dragen.
Ik was openhartig en heel erg sociaal.
Zelfs deze foto's van mijn semester in Londen van 16 jaar geleden
laten zien dat het me niet kon schelen als men me vreemd of anders vond.
(Gelach)
In dat jaar in Londen, 16 jaar geleden,
leerde ik iets unieks over mezelf
en dat veranderde alles.
Ik werd het tegenovergestelde van degene die ik ooit dacht te zijn.
Ik bleef op mijn kamer in plaats van onder de mensen te komen.
Ik stopte met mijn clubs en leiderschapsactiviteiten.
Ik wilde niet langer opvallen in de menigte.
Ik zei tegen mezelf dat dit kwam omdat ik volwassen werd
en niet omdat ik opeens op zoek was naar goedkeuring.
Ik dacht altijd dat ik nooit goedkeuring nodig had.
Ik was tenslotte een beetje onconventioneel.
Maar nu weet ik
dat het moment waarop ik me realiseerde dat er iets aan mij anders was
precies het moment was waarop ik me begon aan te passen en mezelf ging verbergen.
Verbergen is een progressieve gewoonte
en wanneer je ermee begint,
wordt het steeds moeilijker om naar buiten te treden en jezelf te laten horen.
In feite, zelfs in het heden,
toen ik besprak wat de inhoud van deze talk zou zijn,
bedacht ik een ander verhaal
en verborg ik de waarheid over mijn TED-talk.
Het is dus toepasselijk en beangstigend
dat ik 16 jaar later weer terug in deze stad ben
en dit podium heb uitgekozen om eindelijk te stoppen met mezelf te verbergen.
Wat heb ik 16 jaar lang geheim gehouden?
Ik ben lesbisch.
(Applaus)
Bedankt.
Ik heb veel moeite gehad om die woorden te zeggen,
omdat ik niet wilde dat ze me zouden definiëren.
Elke keer als ik uit de kast wilde komen,
dacht ik na en bepaalde ik dat ik gewoon Morgana wil zijn,
alleen maar Morgana,
niet 'mijn lesbische vriendin Morgana,' of 'mijn homoseksuele collega Morgana'.
Gewoon Morgana.
Degenen van jullie die uit grote steden komen,
zien dit misschien niet als een groot item.
Het lijkt misschien vreemd dat ik de waarheid heb onderdrukt
en zo lang verborgen heb gehouden.
Ik was echter verlamd door de angst om niet geaccepteerd te worden.
Ik ben natuurlijk niet de enige.
Een studie van Deloitte uit 2013 toonde dat een verrassend groot aantal mensen
bepaalde aspecten van hun identiteit verbergen.
Van alle werknemers die ondervraagd zijn,
zei 61 procent dat ze een bepaald aspect van hun gedrag of uiterlijk veranderden
om op het werk er bij te kunnen horen.
Van alle homoseksuele, lesbische en biseksuele werknemers
gaf 83 procent toe dat dat ze bepaalde aspecten aan zichzelf veranderden
zodat ze niet 'te homoseksueel' leken op hun werk.
De studie wees ook uit dat zelfs bij bedrijven
met een diversiteitsbeleid en inclusieprogramma's
de werknemers moeite hebben zichzelf te zijn op het werk,
omdat ze denken dat het cruciaal is dat ze erbij horen
zodat hun carrière op de lange termijn vooruit kan gaan.
Terwijl ik verbaasd was dat zoveel mensen net als ik
zoveel energie verspillen door zichzelf te verbergen,
schrok ik ervan toen ik erachter kwam dat mijn stilte
levensgevaarlijke gevolgen en een sociale impact op lange termijn kon hebben.
Twaalf jaar
is de tijd waarmee je levensverwachting wordt ingekort
als je homo, lesbisch of biseksueel bent in een anti-homo gemeenschap,
ten opzichte van tolerante gemeenschappen.
Een leven dat twaalf jaar korter duurt.
Toen ik dat dit jaar las in het tijdschrift 'The Advocate',
realiseerde ik me dat ik het me niet langer kon veroorloven om stil te zijn.
Persoonlijke stress en sociale stigma's zijn al een dodelijke combinatie.
De studie toonde aan dat homo's in anti-homo gemeenschappen
een grotere kans hadden op hartziekten, geweld en zelfmoord.
Wat ik ooit zag als gewoon een persoonlijke kwestie
had nu een domino-effect
op de werkvloer en in de gemeenschap
voor elk verhaal als het mijne.
Mijn keuze om mezelf te verbergen en niet te laten zien wie ik echt was,
heeft misschien ongewild bijgedragen aan precies deze omgeving
en deze sfeer van discriminatie.
Ik hield mezelf voor dat er geen reden was om te zeggen dat ik lesbisch ben,
maar het idee dat mijn zwijgen sociale gevolgen heeft,
is dit jaar echt tot me doorgedrongen toen ik een mogelijkheid had gemist
om de sfeer van discriminatie in mijn thuisstaat Kansas te veranderen.
In februari werd er door het huis van afgevaardigden een wet voorgesteld
waardoor bedrijven op basis van religieuze vrijheid
homoseksuelen dienstverlening konden weigeren.
Een voormalige collega en vriendin van me
heeft een vader die in Kansas in het huis van afgevaardigden zit.
Hij stemde voor dit wetsvoorstel,
voor een wet die bedrijven toestemming gaf
om mij niet te bedienen.
Wat vindt mijn vriendin
van lesbische, homoseksuele, biseksuele, transseksuele en zoekende mensen?
Wat vindt haar vader van deze mensen?
Ik weet het niet, omdat ik ze nooit eerlijk heb verteld over wie ik ben.
Dat heeft me erg geschokt.
Wat nou als ik haar jaren geleden mijn verhaal had verteld?
Zou ze haar vader over mijn ervaringen vertellen?
Had ik een bijdrage kunnen leveren aan het veranderen van zijn keuze?
Dat zal ik nooit te weten komen
en dat zorgt ervoor dat ik nu weet dat ik niets heb gedaan
om de situatie te veranderen.
Hoe ironisch is het dat ik voor personeelszaken werk?
Een beroep gericht op het verwelkomen,
verbinden en de stimulering van de ontwikkeling van werknemers,
een beroep dat graag wil dat maatschappelijke diversiteit
terug te zien is op de werkvloer.
Toch heb ik niets gedaan om die diversiteit te steunen.
Toen ik een jaar geleden bij dit bedrijf kwam,
bedacht ik me dat dit bedrijf een anti-discriminatiebeleid heeft
dat homo's, lesbiennes, biseksuelen en mensen die transgender zijn, beschermt.
Hun toewijding aan diversiteit is te zien aan hun globale inclusieprogramma's.
Als ik dit bedrijf binnenstap, dan zou ik eindelijk uit de kast komen.
Maar dat deed ik niet.
In plaats van gebruik te maken van deze kans,
deed ik niets.
(Applaus)
Toen ik in mijn plakboek en dagboek van Londen keek,
het buitenlandse semester dat ik 16 jaar geleden volgde,
vond ik dit aangepaste citaat uit het boek 'Paradise' van Toni Morrison:
"Er zijn binnen meer enge dingen dan buiten."
Ik schreef onderaan een notitie aan mezelf:
"Onthoud dit."
Ik weet zeker dat ik mezelf probeerde aan te moedigen
om Londen te gaan verkennen,
maar de boodschap die ik miste was
dat ik mezelf moest leren kennen en accepteren.
Wat pas al deze jaren later tot me doorgedrongen is,
is dat de grootste hordes waar ik in mijn leven overheen moet,
mijn eigen angsten en onzekerheden zijn.
Wanneer ik de angsten in mezelf te lijf ga,
zal ik de realiteit buiten mijzelf kunnen veranderen.
Ik heb vandaag een keuze gemaakt
om iets van mezelf te onthullen dat ik veel te lang geheim heb gehouden.
Ik hoop dat dit betekent dat ik mezelf nooit meer zal verstoppen
en ik hoop, door nu uit de kast te komen, dat ik invloed kan hebben op de cijfers
en ook anderen kan helpen om meer zichzelf te zijn en gelukkiger te worden
in zowel hun persoonlijke als hun professionele leven.
Dankjewel.
(Applaus)