Misschien heb je nog nooit gehoord van Kenema, Sierra Leone
of Arua, Nigeria.
Ik ken ze als de twee heel bijzondere plekken op aarde.
In die ziekenhuizen zijn verplegers, dokters en wetenschappers
al jarenlang aan het vechten
tegen een van de dodelijkste bedreigingen voor de mensheid:
het lassa-virus
Het lassa-virus lijkt op ebola;
het kan heftige koorts veroorzaken en is vaak dodelijk.
Toch riskeren deze mensen elke dag hun leven
om de leden van hun gemeenschap te beschermen
en daarmee ook ons te beschermen.
Maar het meest bijzondere wat ik van hen heb geleerd
tijdens een van mijn eerste bezoeken, jaren geleden:
elke morgen, beginnen zij zingend
aan een uitdagende dag aan het front.
Ze komen samen en delen hun blijdschap.
Ze tonen hun geestdrift.
Door de jaren heen
wanneer ik hen bezocht of zij mij bezochten,
zongen we samen
schreven we samen en genoten ervan.
Zo voelen we dat het niet alleen om de wetenschap gaat;
we zijn verbonden door een gezamenlijk mededogen.
Stel je voor hoe belangrijk dat is,
van levensbelang zelfs toen alles veranderde.
Die grote verandering kwam in maart 2014
toen de ebola-uitbraak werd bevestigd in Guinee
Dit is de eerste uitbraak in West-Afrika,
dichtbij de grens met Sierra Leone en Liberia
Het was beangstigend, voor ons allemaal.
We hadden het vermoeden
dat lassa en ebola meer wijdverspreid waren dan gedacht
en dat het, op een dag, naar Kenema zou komen.
Mijn teamleden gingen er onmiddellijk heen
en sloten aan bij Dr. Humarr Khan en zijn team.
We installeerden een lab voor gevoelige moleculaire testen om
ebola te vinden zodra het over de grens komt,
Sierra Leone in.
We hadden dit soort faciliteiten al voor het lassa-virus,
en wisten hoe het moest.
Het team is geweldig.
We hoefden ze alleen faciliteiten te geven om ebola te zoeken.
En helaas vonden ze het.
Op 23 mei 2014 bezocht een vrouw de kraamkliniek van het ziekenhuis
en het team voerde die belangrijke tests uit
en identificeerde de eerste ebolabesmetting.
Dit was uitzonderlijk werk.
Zij stelden direct de besmetting vast waardoor
de patient veilig behandeld werd
en het virus getraceerd werd om het op te volgen.
Het had daar kunnen stoppen,
maar op dat moment
was de uitbraak al maanden aan het sluimeren.
en met honderd besmettingen, werden vorige uitbraken overschaduwd.
Het was geen uniek geval dat Sierra Leone binnenkwam,
maar een vloedgolf.
We moesten internationaal samenwerken,
met het Ministerie van Gezondheid, met Kenema, om de gevallen te behandelen
want de week erop waren het er 31
toen 92, toen 147. Ze kwamen allemaal naar Kenema,
een van de weinige plekken waar dit behandeld kon worden.
We werkten de klok rond, deden alles wat we konden,
probeerden de patiënten te helpen, probeerden aandacht te trekken
maar we deden ook nog iets simpels.
De bloedmonsters die we namen om ebola aan te tonen.
hadden we weg kunnen gooien.
Maar je kan ook chemicaliën toevoegen en het deactiveren
verpakken en wereldwijd versturen.
Dat hebben we gedaan.
We stuurden het naar mijn team in Boston.
We werkten in ploegendienst, de klok rond.
Snel hadden we 99 genomen van het ebolavirus in kaart gebracht,
de blauwdruk van het virus.
Iedereen heeft genoom.
Het maakt ons tot wie we zijn
en geeft heel veel informatie.
De resultaten van dit werk zijn simpel en krachtig.
We konden deze 99 virussen
bekijken en vergelijken
en door drie van deze genomen te vergelijken
met degene die eerder waren gepubliceerd in Guinee,
toonden we aan dat de uitbraak, maanden eerder plaatsvond in Guinee
éénmaal overgedragen naar een mens
en daarna van mens tot mens overgedragen.
Dat is enorm belangrijk
wanneer je probeert in te grijpen.
Nog belangrijker is de overdracht traceren.
We zagen dat het virus muteerde
tijdens de overdracht.
Elke mutatie is zo belangrijk
vanwege de diagnose, de vaccins,
de behandelingswijze.
Ze zijn gebaseerd op dat genoom,
dat alles aanstuurt.
De mondiale gezondheidsexperten moeten dit weten
om hun onderzoek
te controleren en bij te stellen.
Maar in de wetenschap werkt het zo; ik had de data
en normaliter zou ik
lange tijd, afgezonderd van de rest van de wereld,
zorgvuldig de data kunnen analyseren,
een publicatie opstellen, wikken en wegen, herschrijven
en misschien de data met de publicatie vrijgeven.
Dat is de gebruikelijke gang van zaken.
Maar dat zou in dit geval niet werken.
We hadden vrienden in de eerstelijnszorg.
Voor ons was het duidelijk dat we moesten helpen
heel snel helpen.
Het eerste wat we deden,
zodra de genomen waren opgesteld,
was ze publiceren op het internet.
We gaven ze vrij aan de hele wereld en zeiden: 'Help ons.'
En die hulp kwam.
Voordat we het wisten,
namen wereldwijd mensen contact met ons op.
verbaasd dat de data was vrijgegeven.
Een paar van 's werelds grootste virusjagers
behoorden opeens tot onze gemeenschap.
We konden virtueel samenwerken,
kennis delen, regelmatig gesprekken voeren,
het virus op de voet volgen, om zo een manier
te vinden om het te stoppen.
Er zijn zoveel manieren om zo'n gemeenschap te creëren.
Iedereen, zeker toen de uitbraak zich wereldwijd uitbreidde,
wilde leren, wilde deelnemen, wilde betrokken zijn.
Iedereen wide zijn aandeel leveren.
De grootte van de menselijke capaciteit is wonderbaarlijk
en het internet verbindt ons.
In plaats van bang te zijn voor elkaar,
zeggen we: 'Dit gaan we doen.
Laten we samenwerken en dit voor elkaar krijgen.'
Het probleem is dat het delen van de data te beperkt is.
Googelen is te beperkt voor wat we willen doen.
Zo missen we kansen.
In de eerste fase van de epidemie in Kenema
hadden we 106 patiëntendossiers.
en ook die hebben we wereldwijd vrijgegeven.
In onze eigen laboratorium toonden we aan dat we met deze 106 dossiers
de prognose van ebolapatiënten konden voorspellen,
met bijna 100% betrouwbaarheid.
Daarmee maakten we een app zodat de hulpverleners
het ook konden gebruiken ter plaatse.
Maar met 106 is het nog niet krachtig genoeg om
de methode te valideren.
We wachtten op meer data om de app uit te brengen.
maar die is er nog steeds niet.
We wachten nog steeds, scharrelend naar data,
zitten op eilandjes, in plaats van samen te werken.
We kunnen dat niet zomaar accepteren.
Jij, jullie allemaal, kunnen dit niet accepteren.
Ons leven staat op het spel.
Veel levens zijn verloren gegaan, veel hulpverleners,
waaronder mijn geliefde collega's
vijf collega's: Mbalu Fonnie, Alex Moigboi,
Dr. Humarr Khan, Alice Kovoma and Mohamed Fullah.
Dat zijn maar vijf van de vele hulpverleners
in Kenema en elders
die stierven terwijl de wereld wachtte, terwijl wij werkten
stilletjes en afgezonderd.
Ebalo wordt gevoed door wantrouwen,
afleiding en verdeeldheid. Net als alle bedreigingen voor de mensheid.
Als we onderling grenzen optrekken en onderling vechten,
gedijt het virus.
Anders dan andere bedreigingen;
voor ebola zijn we allen gelijk.
Het is een gezamenlijke strijd.
Ook wij kunnen het volgende slachtoffer zijn.
In dit geval, kennen we dezelfde kwetsbaarheden,
dezelfde kracht, dezelfde angst, dezelfde hoop.
Ik hoop dat we gaan samenwerken, met plezier.
Een van mijn studenten las een boek over Sierra Leone
en ze ontdekte dat het woord 'Kenema'
naam van het ziekenhuis en de stad waar we werkten
afstamt van het woord Mende: "Helder als de rivier, doorzichtig,
open voor het publiek".
Voor ons was dat betekenisvol,
want zonder te weten, hebben we het gevoeld
dat we, volgens de lokale gebruiken in Kenema
transparant moesten werken, delen
en samenwerken.
We moeten allemaal eisen - van onszelf en anderen -
open te zijn naar elkaar bij een uitbraak,
om gezamenlijk te vechten.
Want dit is niet de eerste uitbraak van ebola
en niet de laatste.
Er staan nog andere microben klaar
zoals lassavirus en andere.
De volgende keer
kan het gebeuren in een miljoenenstad,
kan het verspreid worden door de lucht,
kan het zelfs opzettelijk verspreid worden.
Dat is beangstigend, dat begrijp ik.
Maar ik weet ook, uit ervaring,
dat we de techniek en de kennis hebben
om dit te overwinnen,
en de virussen onder controle te houden.
We kunnen dit alleen samen doen
en met plezier doen.
Dus voor Dr. Khan
en voor allen die hun leven hebben gegeven aan het front,
in deze strijd altijd bij ons
laten we altijd met hen blijven strijden.
Laten we zorgen dat de wereld niet
ten onder gaat aan een virus,
maar verlicht wordt door een eenheid van miljoenen harten en geesten.
Dankuwel.
(Applaus)