Մենք բոլորս ունենք շրջադարձային իրադարձություններ
մեր կյանքում, որոնք մենք վառ ենք հիշում:
Դրանցից առաջինն ինձ համար մանկապարտեզ գնալն էր:
Իմ մեծ եղբայրը դպրոցում էր սովորում, և Աստված վկա, իմ ժամանակն էր:
Ես վազվզում էի այդ միջանցքով:
Ես չափազանց հուզված էի:
Ես գնում եմ դեպի դուռը,
այնտեղ ուսուցիչն էր. ջերմ ընդունելությամբ
նա ուղեկցեց ինձ դասարան,
ցույց տվեց ինձ իմ փոքրիկ դարակը,
(մենք բոլորս հիշում ենք այդ փոքր դարակները, այնպես չէ՞)
և մեր իրերը այնտեղ դրեցինք:
Այնուհետև նա ասաց. «Գնա շրջանի մոտ
և երեխաների հետ խաղա մինչև դասը սկսի»:
Այսպիսով ես գնացի այնտեղ և թրմփոցով նստեցի կարծես այդ վայրն իմ սեփականությունն էր,
և ես խաղում եմ,
անսպասելիորեն կողքիս տղա հայտնվեց,
նա հագել էր սպիտակ վերնաշապիկ կապույտ շորտերի հետ:
Ես երեկվա պես հիշում եմ դա:
Հանկարծ նա դադարեցրեց խաղալը և ասաց.
«Ինչու՞ ես այդքան ցածրահասակ»:
Ես պարզապես շարունակում էի խաղալ: Ես չկարծեցի, թե ինձ հետ էր խոսում:
(Ծիծաղ)
Եվ ավելի բարձր ձայնով նա ասաց.
«Հե՜յ, ինչու՞ ես այդքան ցածրահասակ»:
Ես վերև նայեցի և ասացի.
«Ինչի՞ մասին ես խոսում: Արի ուղղակի խաղանք: Մենք երջանիկ ենք:
Ես սպասում էի սրան»:
Այսպիսով մենք խաղում էինք, և մոտ մեկ րոպե անց
նրա կողքի աղջիկը, սպիտակ վերնաշապիկով և վարդագույն շրջազգեստով,
կանգնեց, ձեռքերը դրեց իր գոտկատեղին
և ասաց. «Այո՛, ինչու՞ ես դու այսքան տարբեր երևում»:
Ես ասացի. «Ինչի՞ մասին ես խոսում:
Ես ուրիշ չեմ երևում: Ես ցածրահասակ չեմ: Կրկին, արի պարզապես խաղանք»:
Այս անգամ ես նայեցի ամբող շրջանի շուրջը, որի ներսում էի,
և բոլոր երեխաները դադարեցրել էին խաղալը և ինձ էին նայում:
Եվ ես մտածում եմ`
այսօրվա լեզվով դա կլիներ «Աստված իմ» կամ «Գրողը տանի»:
(Ծիծաղ)
Ի՞նչ պատահեց հենց նոր:
Ամբողջ ինքնավստահությունը, որ առավոտյան ունեի,
վերանում էր,
քանի որ հարցերը շարունակում էին տրվել:
Առավոտվա ավարտին` մինչ տուն գնալը,
ուսուցիչը ասաց շրջան կազմենք
և ես շրջանից դուրս էի:
Չէի կարողանում նայել ինչ-որ մեկին:
Ես չէի կարողանում հասկանալ, թե ինչ պատահեց:
Առաջիկա մի քանի տարիներին
ես ատում էի հանրության առջև դուրս գալը:
Ես զգում էի յուրաքանչյուր հայացք, յուրաքանչյուր հռհռոց,
յուրաքանչյուր մատնացույց լինելը,
ոչ թե մատը,
այլ մատնացույց լինելը
և ես ատում էի դա:
Ես կթաքնվեի ծնողներիս ոտքերի ետևում կարծես ոչ ոք չէր կարող տեսնել ինձ:
Որպես երեխա`
դու չես կարողանում հասկանալ մեկ այլ երեխայի հետաքրքրությունը
և ոչ էլ հասուն մարդու անիրազեկությունը:
Ակներև դարձավ ինձ համար, որ իրական աշխարհը կառուցված չէր
մի մարդու համար, ով ուներ իմ չափսերը թե՛ ուղղակի և թե՛ փոխաբերական իմաստով:
Եվ այսպես ես չունեմ անանունություն, ինչպես դուք հավանաբար կասեք
և ինչպես տեսնում եք իմ չափսերը,
մենք բոլորս մեր կյանքում անցնում ենք մարտահրավերների միջով:
Որոշները դուք կարող եք տեսնել, ինչպիսին որ իմն է:
Մեծ մասը դուք չեք կարող:
Դուք չեք կարող ասել արդյո՞ք ինչ-որ մեկն ունի մտավոր հիվանդություն,
կամ արդյո՞ք պայքարում է իր գենդերային ինքնության հետ,
խնամում ծերացող ծնողի,
ունի ֆինանսական դժվարություն:
Դուք չեք կարող տեսնել այդպիսի բաները:
Ինչպես տեսնում եք,
իմ մարտահրավերներից մեկը իմ չափսերն են,
տեսնելը չի նշանակում, որ հասկանում եք,
թե ինչ է նշանակում լինել ինձ պես օրական կտրվածքով, կամ թե ինչերի միջով եմ անցնում:
Եվ ահա ես այստեղ եմ մերկացնելու միֆը:
Ես չեմ հավատում, որ մինչ ինչ-որ մեկին դա- տելով դուք կհասկանաք դժվարությունները,
ինչով նա անցնում է, այդ պատճառով մենք պետք է ընտրենք ինքներս մեզ տալու նոր ճանապարհ:
Պարզ ասած` ես երբեք չեմ իմանա ինչ է նշանակում լինել ձեզ պես,
և դուք երբեք չեք իմանա ինչ է նշանակում լինել ինձ պես:
Ես չեմ կարող դիմակայել ձեր վախերը կամ հետապնդել ձեր երազանքները,
և դուք չեք կարող անել դա ինձ համար,
բայց մենք կարող ենք աջակցել միմյանց:
Միմյանց տեղում լինելու փոխարեն,
մենք պետք է ընտրենք ինքներս մեզ տալու նոր ճանապարհ:
Ես վաղ տարիքում սովորեցի,
որ որոշ բաներ պետք է այլ կերպ անեի, քան մարդկանց մեծ մասը,
բայց նաև սովորեցի, որ կային բաներ, որում հավասար էինք
և դրանցից մեկը դասարանն էր:
Ես հավասար էի մյուսներին:
Փաստացիորեն ես աչքի էի ընկնում դասարանում:
Սա էականորեն կարևոր էր, ես հայտնաբերեցի, երբ մեծանում էի
և հասկացա, որ ի վիճակի չէի լինելու ֆիզիկական աշխատանք անելու:
Ես պետք է կրթություն ստանայի:
Ես շարունակեցի և ստացա համալսարանի դիպլոմ,
բայց զգում էի, որ մեկ քայլ առաջ էի բոլորից աշխատանքի համար,
ես պետք է ունենայի համալսարանի ավելի բարձր դիպլոմ,
այսպիսով ես առաջ շարժվեցի և ստացա այն:
Այժմ ես պատրաստ եմ հարցազրույցիս:
Հիշու՞մ եք ձեր առաջին հարցազրույցը: Ի՞նչ եմ հագնելու:
Ի՞նչ հարցեր են տալու:
Եվ մի մոռացեք այդ ամուր ձեռքսեղմումը:
Ես հենց այնտեղ եմ եղել ձեզ հետ:
Այսպիսով հարցազրույցիցս 24 ժամ առաջ
ընկերս, ում ամբողջ կյանքս եմ իմացել,
զանգահարեց և ասաց. «Միշել, այն կառույցը, ուր գնում ես, աստիճաններ ունի»:
Նա գիտեր, որ չէի կարող աստիճաններ բարձրանալ:
Եվ հանկարծ կիզակետս փոխվեց:
Ես անհանգստանում էի` ինչպե՞ս եմ հասնելու այնտեղ:
Ես շուտ գնացի և թեքահարթակ գտա, ներս մտա և հիանալի հարցազրույց ունեցա:
Նրանք գաղափար չունեին ինչերի միջով անցա այդ օրը և դա նորմալ էր:
Դուք հավանաբար մտածում եք, որ այդ օրվա իմ ամենամեծ մարտահրավերը հարցազրույցն էր
կամ շենք մտնելը:
Իրականում այդ օրվա իմ ամենամեծ մարտահրավերը
առանց հապաղելու թեքահարթակով անցնելն էր:
Ես շատ խոցելի եմ որոշակի իրավիճակներում`
օդանավակայաններում, միջանցքներում, ավտոկայանատեղիներում,
թեքահարթակներում:
Ես պետք է շատ զգույշ լինեմ:
Պետք է նախատեսեմ, ճկուն լինեմ
և երբեմն տեղաշարժվեմ ինչքան հնարավոր է արագ:
Այսպիսով ես ընդունվեցի աշխատանքի
և ներկայիս պաշտոնում փոքր-ինչ ճանապարհորդում եմ:
Այս օրերին ճամփորդելը մարտահրավեր է բոլորիս համար:
Հավանաբար հասնում ես օդանավակայան,
արագորեն անցնում անվտանգության համակարգի միջով և հասնում մուտքին:
Ես նսեցի միջանցքի թե՞ պատուհանի կողմը: Վերցրի՞ իմ վերապատրաստման որակավորումը:
Ես, առաջին հերթին, չեմ վազում որևէ բանի միջով:
(Ծիծաղ)
Ես հիմնականում արագ չեմ անցնում անվտանգության համակարգով,
որովհետև ես պետք է անցնեմ անհատական ստուգում:
Ես դա չեմ մեկնաբանի:
Այնուհետև ես գնում եմ դեպի մուտքը
և իմ շատախոսության պարգևով, որ ծնողներս ասում էին դրանով եմ ծնվել,
ես խոսում եմ մուտքի գործակալի հետ և ապա ասում.«Ի դեպ, իմ սայլակը այսքան է կշռում,
ունեմ չոր բջջային մարտկոց
և ես կարող եմ քշել սայլակս մինչև ինքնաթիռի դուռը»:
Նաև նախորդ օրը ես զանգահարել էի այն քաղաք, որտեղ ես ճամփորդում եմ,
որ պարզեի, որտեղ կարող եմ վարձել հաշման- դամի սայլակ իմ սայլակի կոտրվելու դեպքում:
Այսպիսով իմ կյանքը փոքր-ինչ այլ է:
Ինքնաթիռ բարձրանալիս,
օգտագործում եմ շատ խոսեկս,
որ տիկինը պայուսակս վերևում դնի, և նա ներողամտորեն դնում է:
Ես փորձում եմ չուտել և չխմել ինքնաթիռում,
որովհետև չեմ ուզում ստիպված լինել վեր կանալ և քայլել ինքնաթիռում,
բայց բնությունն ունի իր գրաֆիկը
և վերջերս այն թակեց, և ես պատասխանեցի:
Այսպիսով ես բարձրացա ինքնաթիռի առջևի հատվածը
և չվերթի սպասավորին ասացի.
«Կարո՞ղ ես հետևել դռանը: Ես չեմ կարող հասնել կողպեքին»:
Այսպիսով ես ներսն եմ, գործս եմ անում, և դուռը կտրուկ բացվում է:
Մի տղամարդ էր այնտեղ`
սարսափած դեմքով:
Ես համոզված եմ` նույն հայացքն էլ ինձ մոտ էր:
Երբ ես դուրս եկա, նկատեցի, որ նա նստում էր իմ հակառակ կողմում
և նա ամբողջովին շփոթության մեջ էր:
Ես քայլեցի դեպի նրան և հանգիստ կերպով սկսեցի.
«Դուք էլ եք սա հիշելու՞ այնքան, որքան ես»:
(Ծիծաղ)
Եվ նա պատասխանում է. «Այդպես եմ կարծում»:
(Ծիծաղ)
Հիմա երբ նա հավանաբար չի խոսում դրա մասին հրապարակավ, ես եմ խոսում:
(Ծիծաղ)
Սակայն մենք խոսեցինք թռիչքի մնացած ժամանակ
և սկսեցինք ճանաչել միմյանց, մեր ընտանիքները, սպորտը, աշխատանքը
երբ մենք վայրէջք կատարեցինք,նա ասաց
«Միշել, ես նկատեցի, որ մի կին պայուսակդ վերևում դրեց:
Կարո՞ղ եմ վերցնել այն քեզ համար»:
Ես պատասխանեցի. «Իհարկե, մերսի»:
Միմյանց լավը մաղթեցինք
և այդ օրվա ամենակարևոր բանն այն էր,
որ նա չէր հեռանալու այդ շփոթվածությամբ,
այդ ամոթալի դեպքով:
Նա չի մոռանա դա, ես նույնպես,
բայց կարծում եմ, որ նա ավելի շատ կհիշի
մեր զրույցը և մեր տարբեր տեսակետները:
Երբ միջազգայնորեն ես ճանապարհորդում,
կարող է նույնիսկ ավելի դժվար լինել որոշակի պատճառներով:
Մի քանի տարի առաջ Զանզիբարում էի,
գալիս եմ անիվներն առաջ պտտելով
և մտածում դրա շուրջ:
Կարճահասակ, սպիտակամորթ, շիկահեր կին աթոռին է:
Դա հավանաբար ամեն օր չի պատահում:
Այսպիսով դեպի վեր եմ գնում և սկսում խոսել գործակալի հետ:
Այնքան ընկերական էր, և ես հարցնում եմ իրենց մշակույթի և այլնի մասին
և նկատում, որ այնտեղ չկար ռեակտիվ կամուրջ:
Ստիպված էի մի տեսակ ասել.
«Դուք ոչ միայն ստիպված եք բարձրացնել իմ աթոռը,
ես կարող էի օգնություն ստանալ աստիճանները բարձրանալու համար»:
Մենք պետք է մոտավորապես մեկ ժամ անցկա- ցնեինք միասին, մինչ սպասում էինք թռիչքին
և դա ամենահոյակապ մեկ ժամն էր:
Մեր տեսակետները երկուսիս համար էլ փոխվեցին այդ օրը:
Եվ հենց բարձրացա թռիչքի,
նա թփթփացրեց մեջքս և լավը մաղթեց:
և ես շնորհակալություն հայտնեցի նրան:
Եվ կրկին, ես կարծում եմ նա կհիշի այդ դեպքը ավելի շատ,
քան այն, երբ առաջին անգամ ներս մտա և մի փոքր երկմտանք կար:
Ինչպես նկատում եք, ինձ շատ են օգնում:
Ես չէի լինի այնտեղ, որտեղ հիմա եմ,
եթե չլինեին ընտանիքս, ընկերներս, կոլեգաներս
և շատ անծանոթներ,
ովքեր օգնում են ինձ կյանքիս յուրաքանչյուր օր:
Կարևոր է, որ բոլորս ունենք աջակցողներ:
Օգնություն խնդրելը ուժեղության նշան է,
ոչ թե թուլության:
(Ծափահարություն)
Մենք բոլորս օգնության կարիք ունենք մեր ողջ կյանքի ընթացքում,
բայց նույնքան կարևոր է:
այլ մարդկանց աջակցելը:
Մենք պետք է ընդունենք փոխհատուցման այդ եղանակը:
Ակնհայտորեն մենք բոլորս պետք է դեր ունենանք մեր իսկ հաջողություններում,
բայց մտածեք այն դերի մասին, որ մենք պետք է ունենանք այլ մարդկանց հաջողություններում,
ճիշտ այնպես`ինչպես մարդիկ յուրաքանչյուր օր անում են ինձ համար:
Էականորեն կարևոր է, որ մենք օգնենք միմյանց,
որովհետև հասարակությունը գնալով մեկուսացնում է մարդկանց`
կողմնակալությունների և գաղափարախոսությունների հիման վրա:
Մենք պետք է ետ նայենք
և բախվենք այն ճշմարտությանը,
որ մեզանից ոչ ոք այն չէ, ինչ դուք եք կարող տեսնել:
Ավելին կա, քան դա,
և մենք բոլորս գործ ունենք որոշ բաների հետ, որոնք դուք չեք կարող տեսնել:
Այսպիսով առանց այլոց դատողությունների ապրելը
մեզ բոլորիս թույլ է տալիս ապրել այդ փորձառությունները միասին
և ունենալ ամբողջովին այլ տեսակետ`
հենց այն մի քանի մարդկանց նման, որ քիչ առաջ պատմություններումս նշեցի:
Այնպես որ հիշեք, միայն ձեր կյանքն է,
որ կարող եք իսկապես ապրել ինքներդ:
Ես չեմ կարող ձեր կյանքն ապրել:
Ես գիտեմ` դուք չեք կարող քայլել իմ 1s չափսում:
(Ծիծաղ)
բայց կարող եք փորձել:
Սակայն մենք կարող ենք անել ավելին, քան դա:
Կարեկցանքով, քաջությամբ և փոխըմբռնմամբ
մենք կարող ենք կողք կողքի քայլել,
աջակցել միմյանց և մտածել,
թե ինչպես հասարակությունը կարող է փոխվել,
եթե մենք բոլորս անենք այդպես,
ոչ թե դատողություններ անենք միայն տեսածի հիման վրա:
Շնորհակալություն
(Ծափահարություն)
Շնորհակալ եմ: