We hebben genoeg films gezien waar een monster,
gecreëerd in een labo,
ontsnapt om zich te wreken op de buitenwereld.
Maar wat als het monster geen reusachtig beest was,
dat steden vernietigt, maar een klein stukje zeewier
met de macht om volledige ecosystemen langs de kust te verstoren?
Dit is het verhaal van Caulerpa taxifolia,
een oorspronkelijk natuurlijk zeewier,
inheems in tropische wateren.
In de jaren 1980 bleek één stam te gedijen in koudere omgevingen.
Deze soort met zijn prachtige, heldere groene kleur,
die snel kon groeien zonder veel onderhoud,
was ideaal voor aquaria, die het bovendien reinigde
door voedsel en chemicaliën uit het water te halen.
Verdere selectieve teelt maakte het nog sterker
en zorgde dat het wereldwijd in aquaria gebruikt werd.
Maar toen kwam een stukje van deze
in aquarium ontwikkelde superalgen
in de Middellandse Zee terecht,
naast het Oceanografisch museum van Monaco.
De mariene bioloog die het vond, dacht
dat het museum het per ongeluk met het aquariumwater
in de oceaan had gegoten,
terwijl de museumdirecteurs
beweerden dat die met de zeestromingen meegebracht werd.
Ongeacht hoe het gebeurde,
de Caulerpa vermenigvuldigde snel
zonder natuurlijke vijanden
dankzij een toxine dat de alg beschermt tegen vissen.
En zoals een mythisch monster, kan elk klein afgebroken stukje
uitgroeien tot een hele kolonie.
Door de stroming en contact met ankers en vislijnen
verspreidde de alg zich over Middellandse kuststeden
en bedekte koraalriffen.
Wat was het resultaat van deze invasie?
Het hangt af aan wie je het vraagt.
Vele wetenschappers vrezen dat deze verspreiding
de biodiversiteit zal verminderen door het lokale zeewier
dat vissen eten, te overwoekeren.
De bioloog die ze eerst ontdekte, noemde hen 'Killeralgen'.
Andere onderzoeken beweren
dat de algen positief zijn, omdat ze
chemische stoffen opruimen --
daarvoor werden ze in aquaria gekweekt.
Maar de verstoring van een natuurlijk ecosysteem
door een vreemde soort,
kan onvoorspelbare en oncontroleerbare gevolgen hebben,
die niet onmiddeijk zichtbaar zijn.
Wanneer Culerpa taxifolia ontdekt werd
aan de Agua Hedionda Lagune in Garlsbad
naast San Diego in 2000,
waarschijnlijk afkomstig van de dumping
van aquariumwater in een verbindende riool,
besliste men die te stoppen voordat ze zich verspreidde
door dekzeilen over Culerpa kolonies te plaatsen
en chloor in te spuiten.
Hoewel deze methode
alle andere zeeleven onder de dekzeilen doodde,
lukte de uitroeiing van de algen,
en het inheemse zeegras kon op die plaats groeien.
Door de snelle reactie heeft de lokale regering
vermeden dat Culerpa zich kon verspreiden.
Maar een andere stam
in de wetlands van zuidoost Australië
werd niet opgemerkt en kon zich verspreiden.
Helaas, er is geen zeil dat de Middellandse Zee,
of de Australische kust kan bedekken.
Invasieve soorten zijn geen nieuw probleem
en gebeuren ook op natuurlijke wijze.
Wanneer dergelijke soorten
resultaat zijn van gerichte selectie of genetische modificatie,
die dan in de natuur worden vrijgelaten,
kan hun invloed op ecosystemen
veel drastischer en onomkeerbaar zijn.
Met de wildgroei van technologieën
en de vele bedreigingen voor het milieu,
is het zeer belangrijk voor wetenschappers
de risico's en gevaren ervan te monitoren en te evalueren.
En wij moeten beseffen
dat wat aan ons huis begint
invloed kan hebben op ecosystemen aan de andere kant van de wereld.