Şöyle yazmıştı:
"Ünlü olduğumda, herkese Marlon Peterson adında
bir kahraman tanıdığımı söyleyeceğim."
Kahramanlar nadiren benim gibidir.
Aslında,
ben çöplüğe benziyorum.
Hayır, belki de bir konuşma veya sohbeti
bu şekilde başlatmak güzel değildir
ve bu konu hakkında belki de sorularınız vardır.
Bir insan kendisi hakkında niçin böyle konuşur?
Ne demek istiyor?
O kendisini bir çöplük gibi görürken, başkası onu nasıl kahraman olarak görür?
Cevaplardan çok, soruların bir şeyler öğrettiğine inanıyorum.
Çünkü bir şeyleri sorgularken,
kendimizi bazı yeni bilgileri almaya odaklarız
veya bizi huzursuz eden bir tür cahillikle boğuşuruz.
Bu yüzden buradayım:
Bize huzursuzluk verse bile,
sorgulamaya teşvik etmek için.
Ailem Trinidad ve Tobago'dan,
Karayipler'in en güneydeki adası.
Trinidad aynı zamanda 20. yy'da icat edilen
tek akustik enstrümanın da bölgesi:
çelik davul.
Afrikalıların davullarından geliyor
ve Trinidad'daki gettolardan birisinde, Laventille adlı bir kentte
ve Amerikan ordusunun
önemsemediği yerde geliştirildi...
Pekala, size söylemeliyim,
İkinci Dünya Savaşında Amerika'nın, Trinidad'da üsleri vardı
ve savaş bittiğinde,
adayı boş yağ varilleriyle kirletilmiş bir halde bıraktılar --
yani çöpleriyle.
Laventille'de yaşayan insanlar, geride bırakılan bu varilleri
tam kromatik gama dönüştürdüler:
yani çelik davula.
Beethoven, Bob Marley ve 50 Cent'e kadar, türlü müzik çalan bu insanlar
gerçekten çöplükten müzik ürettiler.
Yirminci doğum günümden 12 gün önce,
aşağı Manhattan'da şiddet içeren bir soygun girişiminde rol aldığım için,
tutuklandım.
İnsanlar bir kafede otururken,
dört insan vuruldu.
İki kişi öldürüldü.
Beşimiz tutuklandık.
Biz Trinidad ve Tobago'nun ürünleriydik.
Bizler, Trump'ın ve milyonlarca
Amerikalının kolaylıkla kötülediği "kötü göçmenler" veya "çapa bebekleriz".
Tıpkı atık madde gibi, atıldım
ve birçoğumuz da atıldı.
Sonrasında 10 yıl, iki ay, yedi gün hapis cezası aldım.
Bir ıslah kurumunda on yıllık bir cezaya mahkum edildim.
İlgisizliğe mahkum edildim --
insanlığın tam aksine.
İlginç olan şu ki,
hapishanedeki yıllarım boyunca bir seri mektup beni kurtardı,
gençliğimin en kötü anıyla bağlantılı olan karanlığın
ve suçluluk duygusunun ötesine geçmeme yardımcı oldu.
İşe yarıyormuşum gibi hissettirdi.
O kız, 13 yaşındaydı.
Beni bir kahraman olarak gördüğünü yazdı.
Okuduğum anı hatırlıyorum,
o kelimeleri okuduğumda ağladığımı hatırlıyorum.
Memleketim olan Brooklyn'deki
bir ortaokulda öğretmeni olan bir arkadaşımla tasarladığımız
bir mektuplaşma programı
esnasında yazdığım 150 mektup ve 50 öğrenciden
birisiydi.
Genç Bilginler Programı adını vermiştik.
Bu genç insanlar benimle hikayelerini, mücadelelerini
ne zaman paylaşsalar
ve en sevdikleri çizgi film kahramanını çizip bana gönderseler
ve mektuplarıma,
önerilerime bağlı kaldıklarını ne zaman söyleseler,
bu benim değerli hissetmemi sağlardı.
Bu gezegene bir katkı sağladığımı hissederdim.
Bu, benim yaşamımı değiştirdi.
Bu mektuplar ve benimle paylaştıkları şeylerden ötürü,
bu gençlik hikayeleri
bana izin verdiler,
bahanelerin değil, nedenlerin olduğunu,
1999 yılının Ekim ayındaki o kaçınılmaz gün için
nedenlerin olduğunu kabul etme cesareti verdiler;
silah almanın ayakkabı almaktan daha kolay olduğu
bir toplumda yaşamanın neden olduğu travma,
14 yaşında silah zoruyla tecavüze uğramanın neden olduğu travma,
tüm bunlar, benim
o tehlikeli kararı almamın
neden beklenmedik bir mesele olmadığının sebebidir.
Bu mektuplar benim için çok önemli olduğundan,
yazmak, mektup almak
ve gençlerle iletişim kurmak
yaşamıma çok etki ettiğinden,
benimle birlikte içeride olan birkaç arkadaşımla bu fırsatı
paylaşmaya karar verdim.
Şiddet içeren suçlardan ötürü hapiste olan
arkadaşlarım Bill, Cory ve Arocks da
güzel sözlerini genç insanlarla paylaştılar
ve karşılığında ilgi hissi aldılar.
Bizler şimdi kitabı yayımlanmış yazarlarız, gençlik programı
yapan insanlarız, travma uzmanları
ve silahlı şiddeti önleme avukatlarıyız
ve TED konuşmacılarıyız, --
(Gülüşmeler)
ve iyi babalarız.
İşte buna, pozitif yatırım dönüşümü diyoruz.
Her şeyin ötesinde,
bu programı oluşturmanın bana öğrettiği şey şu,
insanlar nerede olursa olsun, insanlığa yatırım yaptığımız zaman
muhteşem ödüller alabiliriz.
Ceza adaleti reformunun bu son dönemlerinde,
sık sık nedenleri sorguluyorum,
neden çoğu insan
yalnızca, şiddet içermeyen uyuşturucudan suçlu bulunanların
empatiyi ve insanlığı hak ettiğine inanıyor?
Ceza adaleti reformu, insan adaletidir.
Ben insan değil miyim?
Laventille'e veya Brooklyn'in bazı bölgelerine veya yakınınızdaki
kenar mahalleye ait insanların
ilgisini yükselten kaynaklara yatırım
yaptığımızda, istediğimiz toplulukları yaratabiliriz.
Daha iyisini yapabiliriz.
Yalnızca kanun hükmüne kaynak yatırımı yapmaktan iyisini yapabiliriz
çünkü onlar bizlere, önem hususunda, neden çoğumuzun
bunca zararlı şeyi yaptığının sebebine dair bir ilgi hissiyatı
yaratmıyorlar.
Görüyorsunuz, silahlı şiddet, altta yatan birçok travmanın bir görüntüsü.
İlginin kurtarıcı değerine yatırım yaptığımız zaman,
hem kişisel sorumluluk hem de iyileşme konusunda bir değişim sağlayabiliriz.
İşte ilgilendiğim insan işi bu,
çünkü insanlar çalışır.
Ailem, sizden bu zahmetli işi yapmanızı istiyorum,
bu zor işi;
çöplük olarak gördüğümüz, kolaylıkla yok saydığımız
ve gözden çıkardığımız insanlara
hak edilmeyen iyiliği sunma ve yayma işini.
Kendime soruyorum.
Geçtiğimiz iki ayda,
masum görgü tanıkları olan iki arkadaşımı
silah şiddeti yüzünden kaybettim.
Birisi eve yürürken araçtan açılan ateşle hayatını kaybetti.
Diğeri de Miami'de tatildeydi,
bir kafede kahvaltı yapıyordu.
Onları öldüren insanlardaki kurtarıcı ilişki değerini görüp
göremeyeceğimi soruyorum kendime,
çünkü kendi değerimi görmem zor bir iş.
Kolaylıkla görmemeyi tercih ettiğimiz
insanların yaşantılarını tamamen anlayarak,
insanlığı tam olarak
tecrübe edip sınırlarımızı zorlamaya davet ediyorum,
çünkü kahramanlar fark edilmeyi bekliyorlar,
müzik de çalınmayı.
Teşekkürler.
(Alkışlar)