Նա գրել է.
“Երբ ես հայտնի դառնամ, ես կպատմեմ բոլորին
որ ես գիտեմ մի հերոսի, ում անունն է Մառլոն Պետերսոն”:
Հերոսները հազվադեպ են ինձ նման լինում:
Իրականում,
Ես ունեմ այն տեսքը, ինչ աղբը:
Ոչ, սա ամենագրավիչ ձևը չէ խոսքը բացելու
կամ խոսակցությունը սկսելու,
և միգուցե դուք ունեք հարցեր այս ամենի վերաբերյալ որոնք պտտվում են Ձեր գլխում:
Ինչու՞ պետք է այս մարդը այսպիսի բաներ ասի իր մասին:
Ինչ ի նկատի ունի նա:
Ինչպես կարող է մեկը իրեն հերոս կոչել, երբ նա իրեն աղբի տեղ է դնում:
Ես հավատում եմ, որ մենք ավելի շատ սովորում ենք հարցերից, քան պատասխաններից:
Քանզի երբ մենք հարցի տակ ենք դնում մի բան,
մենք ստանձնում ենք ստանալու նոր տեսակի ինֆորմացիա,
կամ պայքարելու ինչ-որ տեսակի արհամարհանքի դեմ, որը մեզ ստիպում է անհարմար զգալ:
Ահա դրա համար եմ ես այստեղ.
մեզ դրդելու հարց տալու,
նույնիսկ եթե այն մեզ ստիպում է անհարմար զգալ:
Իմ ծնողները Տրինիդադից և Տոբագոյից են,
Կարիբյանի ամենահարավային կղզուց:
Տրինիդադը նաև միակ ակուստիկ գործիքի ծննդավայրն է,
որը ստեղծվել է 20-րդ դարում`
“պողպատյա թավա”:
Ծագելով Աֆրիկյան հարվածային գործիքներից,
և զարգանալով Տրինիդադի գետտոներից մեկի հանճարներից,
քաղաք որ անվանվում է Լավենտիլ,
և անտեսելով Ամերիկյան ռազմական ներուժը…
Դե, ես պետք է Ձեզ պատմեմ,
Ամերիկան, II Համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ուներ ռազմակայաններ Տրինիդադում,
և երբ պատերազմը ավարտվել է,
նրանք կղզին թողել են դատարկ ձեթի տակառներով աղտոտված -
իրենց աղբով:
Այսպիսով Լավենտիլի մարդիկ հին լքված տակառները վերածեցին
ամբողջական քրոմատիկ գամմայի.
“պողպատյա թավայի”:
Այժմ նվագելով երաժշտություն, սկսած Բեթհովենից Միչև Բոբ Մարլի և Ֆիֆթի Սենթ,
այդ մարդիկ բառացիորեն ստեղծեցին երաժշտություն աղբից:
Իմ քսանամյակից տասներկու օր առաջ,
ես ձերբակալվեցի դաժան գողության փորձի մեջ իմ դերի համար
Ստորին Մանհեթենում:
Մինչ մարդիկ նստած էին սրճարանում,
չորս հոգու կրակեցին:
Երկուսը սպանված էին:
Մեզնից հինգին ձերբակալեցին:
Մենք բոլորս Տրինիդադ և Տոբագոյի արտադրանք էին:
մենք “վատ ներգաղթյալներ” էինք,
կամ “հենարանային երեխաներ” ում Թրամփը և միլիոնավոր Ամերիկացիներ զրպարտում էին:
Ես անտեսված էի, ինչպես թափոնը -
և ինչպես շատերն էին կարծում` արդարացիորեն:
Եվ ի վերջո ես դատապարտվեցի 10 տարի, 2 ամիս և 7 օր ազատազարկման:
Ինձ դատապարտեցին մեկ տասնամյակ պատժի ուղղիչ գաղութում:
Ես դատապարտված էի ավելորդության -
մարդկության հակառակին:
Հետաքրքիրն այն է,
որ բանտում գտնվելու այդ տարիներին էր, որ մի շարք նամակներ փրկեցին ինձ,
օգնեցին ինձ առաջ շարժվել խավարից և մեղքի զգացումից
որը կապված էր իմ երիտասարդության ամենավատ պահի հետ:
Այն հնարավորություն տվեց ինձ պիտանի զգալ:
Նա տասներեք տարեկան էր:
Նա գրում էր, որ ինձ որպես հերոս է տեսնում:
Ես հիշում եմ ինձ այդ տողերը կարդալուց
և հիշում եմ լացելուց, երբ կարդում էի այդ բառերը:
Նա այն 50-ից ավել աշակերտներից
և 150 նամակներից մեկն էր, որ ես գրել էի մենթորության ծրագրի շրջանակներում
որ ես ձևավորել էի իմ ընկերոջ հետ
ով Բրուկլինի միջնակարգ դպրոցում ուսուցիչ էր
իմ հայրենիքում:
մենք այն անվանել էինք Պատանի գիտնականների ծրագիր:
Ամեն անգամ այդ երիտասարները կիսվում էին իրենց պատմություններով,
իրենց պայքարներով,
ամեն անգամ, երբ նրանք նկարում էին իրենց սիրելի մուլտհերոսին
և ուղարկում դրանք ինձ,
ամեն անգամ, ասում էին, որ սպասում են իմ նամակներին և իմ խորհուրդներին,
դա ամրապնդում էր արժանավորությանս զգացումը:
Այն տալիս էր ինձ իմաստ, թե ինչով կարող եմ նպաստել այս մոլորակին:
Այն ձևափոխեց իմ կյանքը:
Այդ նամակների պատճառով, և այն ամենի, ինչով նրանք կիսվում էին ինձ հետ,
իրենց պատանի կյանքի պատմությունների,
նրանք ինձ տվեցին թույլտվություն,
նրանք ինձ տվեցին համարձակություն ինքս ինձ համար ընդունելու
որ կային պատճառներ – ոչ արդարացումներ -
բայց կային պատճառներ այդ ճակատագրական օրվա համար 1999թվականի հոկտեմբերին;
տրավման, որ ասոցացվում է ապրելով հասարակության մեջ
որտեղ ատրճանակներ ավելի հեշտ է ձեռք բերել, քան սպորտային կոշիկներ;
տրավման, որ ասոցացվում է 14 տարեկանում բռնաբարված լինելու հետ;
որ դրանք էին պատճառները ինձ համար
այդ որոշումը կայացնելու,
այդ ճակատագրական որոշումը,
անհավանական առաջարկ չէր:
քանզի այդ նամակները մեծ արժեք ունեին ինձ համար,
քանի որ գրելը և ստանալը
և նրանց հետ կապի մեջ լինելը
այդքան մեծ ազդեցություն ունեցան կյանքիս վրա,
և որոշեցի կիսվեմ այդ հնարավորությամբ իմ որոշ ընկերների հետ
ովքեր նույնպես ինձ հետ ներսում էին:
Իմ ընկերներ Բիլը, Կորին և Արոկսը,
ովքեր բոլորը նույնպես բանտում էին դաժան հանցագործությունների համար
նույնպես իրենց իմաստության խոսքերով էին կիսվում երիտասարդների հետ
և ստանում կարևորության իմաստ դրա դիմաց:
Այժմ մենք հրապարակվող գրողներ ենք, երիտասարդական ծրագրի հիմնադիրներ,
վնասվածքաբանության փորձագետներ
և զենքով բռնությունների կանխարգելման փաստաբաններ,
TED-ի խոսնակներ և -
(Ծիծաղ)
և լավ հայրիկներ:
Ահա թե ինչն եմ ես անվանում ներդրման դրական վերադարձ:
Այս ամենից զատ,
ծրագիրը ստեղծելը ինձ սովորեցրեց, որ երբ մենք ցանում ենք,
երբ ներդրում ենք ունենում մարդկության մեջ կապ չունի թե որտեղ,
մենք կարող ենք քաղել հրաշալի պարգևներ:
Եվ քրեական արդարադատության բարեփոխումների վերջին շրջանում
ես հաճախ հարցնում և զարմանում եմ, թե ինչու -
ինչու են այդքան շատերը հավատում
որ միայն նրանք, ովքեր դատապարտվել են ոչ բռնի թմրանյութի իրավախախտման
արժանի են համակրանքի և մարդկային ճանաչվելու?
քրեական արդարադատության բարեփոխումները մարդկային արդարադատություն է:
Արդյո՞ք ես մարդ չեմ:
Երբ մենք ներդնենք մարդկանց կարևորություն արժեքի բարձրացնելու մեջ,
այն համայնքներում ինչպիսիք են Լավենտիլը,
կամ Բրուկլինի տարածքներ, կամ ՁԵր կողքին գտնվող գետտոներ,
մենք բառացիորեն կստեղծենք համայնքներ որ մենք ցանկանում ենք ունենալ:
Մենք կարող ենք ավելին անել:
Մենք կարող ենք անել ավելին, քան միայն ներդնել իրավապահության մեջ ինչպես ռեսուրս
քանզի դրանք մեզ չեն տալիս անհրաժեշտ լինելու զգացողություն
այդ պատճառով է որ մեզանից շատերը անում են վնասակար բաներ
ընկնելով “պիտանի լինելու” ետևից:
Տեսնում եք, հրազենային բռնությունը միայն տեսանելի մասն է բազում թաքնված տրավմաների:
Երբ մենք ներդնում ենք ունենում կարևորության արժեքի բարձրացման մեջ,
մենք կարող ենք մատուցել վերադարձ և անձնական պատասխանատվության և բուժման:
Աշխատող մարդկանց մասին եմ ես հոգ տանում,
քանզի մարդիկ աշխատում են:
Ընտանիք, ես խնդրում եմ Ձեզ անելու ծանր աշխատանքը,
դժվարին աշխատանքը,
անհանգիստ աշխատանքը շնորհելու անարժան բարություն
բոլոր նրանց, ում կարող ենք աստիճանազրկել մինչև աղբի,
ում կարող ենք հեշտությամբ անտեսել և մերժել:
Ես ինքս ինձ եմ խնդրում:
Վերջին երկու ամիսներին,
ես կորցրել եմ երկու ընկեր հրազենային բռնության ժամանակ,
երկուսն էլ անմեղ ներկաներ էին պարզապես:
Մեկը սպանվեց տուն քայլելու ճանապարհին:
Մյուսն էլ սրճարանում նստած, նախաճաշելուց,
Մայամիում հանգստալիս,
ես ինքս ինձ խնդրում եմ տեսնել փրկիչ արժեքը կարևորության
մարդկանց մեջ, ովքեր սպանել են նրանց
ինքս ինձ մեջ արժեքը տեսնելու ծանր աշխատանքի պատճառով:
Ես դրդում եմ մեզ մեր ողջ կարևորության սահմաններով
մեր ողջ մարդկությունը գործադրել,
հասկանալով ողջ կենսագրությունը
մարդկանց ում մենք հեշտության կարող ենք չտեսնելու տալ,
քանզի հերոսները սպասում են ճանաչված լինելուն,
և երաժշտությունը սպասվում է ստեղծվելուն:
Շնորհակալություն:
(Ծափահարություններ)