Weten jullie nog waar je was op 12 juni 2016?
Een paar van jullie misschien wel maar de overgrote meerderheid niet.
Op 12 juni 2016 liep een schutter in zijn eentje Pulse Nightclub binnen
en schoot 46 mensen neer in de meest dodelijke schietpartij door één schutter
in de geschiedenis van de VS.
We gaan nu tien jaar terug,
naar 29 augustus 2005.
Weet je nog waar je toen was?
Ik zie hier en daar een paar mensen knikken.
Dat was orkaan Katrina.
Meer dan 1800 doden door de meest kostbare natuurramp
die het Noord-Amerikaanse continent ooit heeft getroffen.
Nu nog een paar jaar terug,
een moment dat 100 procent van jullie zich herinnert.
Weet je nog waar je was op 11 september 2001?
Nu zie ik iedereen ja knikken.
De aanslag van 11 september zorgde voor 3 000 doden
en was de bloedigste terreuraanslag in de geschiedenis van de VS.
Weet je nog hoe je je voelde?
Was je in de war?
Bang?
Voelde je je ziek?
Voelde je je kwetsbaar?
Elke keer als er zoiets gebeurt, worden we gevoellozer.
We zien vaak nieuwsuitzendingen over massa-schietpartijen,
natuurrampen die enorm veel levens kosten,
terroristische aanslagen
en dan schakelen we over op een wat vriendelijker kanaal.
In zo'n maatschappij leven we nu,
maar de impact van dit soort gebeurtenissen
is aanzienlijk voor degenen die hier direct mee te maken hebben,
en de impact van emotionele pijn op onze samenleving
is nu problematischer dan ooit tevoren.
Weet je nog waar je was op 20 april 1999?
Twee studenten liepen Columbine High School binnen,
bewapend met geweren, semiautomatische wapens en zelfgemaakte explosieven.
Ze vermoordden 12 studenten en een leraar.
Het was in die tijd de ergste schietpartij op een middelbare school die de VS kende.
Ik weet nog waar ik was.
Ik liep net de bibliotheek in met mijn beste vriend;
we wachtten daar op wat anderen om mee te lunchen.
Even later rende een leraar door dezelfde deur als wij
en schreeuwde dat iedereen onder de tafels moest duiken.
Iemand had een vuurwapen.
Ik weet nog hoe ik me voelde.
Ik was in de war.
Ik was bang.
Ik voelde me ziek.
En ik was kwetsbaar.
Een paar minuten later lag ik onder een tafel alsof ik dood was,
naast een plas bloed.
Ik was zojuist neergeschoten
en getuige geweest van de moord op mijn vriend, recht voor m'n neus,
terwijl we bij elkaar lagen en op hulp wachtten.
Ik was gebroken.
Ik was in shock
en ik had pijn.
Maar mijn begrip van pijn die dag
was totaal anders dan mijn begrip van pijn vandaag de dag.
Waar denk je als eerste aan bij pijn?
Een gebroken arm? Hoofdpijn? Een verstuikte enkel?
Een schotwond misschien?
Die dingen associeerde ik met pijn,
wat ongeveer overeenkomt met de medische definitie van pijn:
een veranderlijke onplezierige sensatie geassocieerd met mogelijke weefselschade
en gemedieerd door specifieke zenuwvezels naar het brein
waar de bewuste appreciatie
door verschillende factoren gemodificeerd kan worden.
Valt je op wat we missen in deze definitie?
Worden er emotionele componenten van pijn genoemd?
Volgens mij niet.
In 1996 introduceerde de 'American Pain Society' de zin:
"Pijn is de vijfde vitale functie."
Dat betekende dat als je naar de eerste hulp ging,
de initiële beoordeling van je conditie gebaseerd werd op vijf datapunten:
polsslag, temperatuur, ademhalingsritme, bloeddruk en pijn.
Dit was tot stand gekomen door een culturele beweging
die ervan overtuigd was dat we pijn onderbehandelden.
Er kwamen patiëntenvragenlijsten
om de uitkomst en effectiviteit van de nieuwe implementatie te meten.
Hoe kun je dit nieuwe beleid beter promoten
dan door huisarts- en ziekenhuisbeloningen te koppelen aan patiënttevredenheid?
Een recent onderzoek door de sector van praktiserende artsen
rapporteert dat drie op de tien artsen bonussen ontvangen
op basis van patiënttevredenheidsenquêtes
en dat verzekeraars meer uitkeren aan ziekenhuizen met hogere scores.
Logischerwijs steunden bestuurders en huisartsen deze nieuwe beweging
met als doel dat niemand ook maar enige pijn zou hoeven lijden.
Dat was het doel.
Het ethische dilemma werd direct:
"Schrijf ik deze patiënt narcotische pijnstillers voor,
of doe ik dat niet en schaad ik mogelijk de hoogte van mijn salaris,
de omzet van het ziekenhuis,
of erger, ontvang ik klachten wegens het onderbehandelen van pijn
wat kan leiden tot het verlies van mijn baan?"
Ik heb ervaring met pijn.
Nog geen uur nadat ik door de achterdeur
van Columbine High School naar buiten strompelde,
kreeg ik verschillende medicijnen om te kalmeren en de pijn te verlichten.
Ik was 17 en ik had nog nooit bier gedronken of een joint gerookt
en zeker niets heftigers geprobeerd.
Ik had geen idee waar deze medicijnen goed voor waren.
Het enige wat ik wist op die leeftijd was dat hoogopgeleide mensen
mij medicijnen hadden voorgeschreven waardoor ik me beter zou voelen
en ze werkten,
alleen niet op de manier waarop dat zou moeten.
Als er iets is wat je moet onthouden van mijn talk is dat het volgende:
Opiaten zijn veel effectiever voor het verlichten van emotionele pijn
dan voor het verlichten van lichamelijke pijn.
Ik denk vaak terug aan de pijn van toen
en als ik die een cijfer moest geven,
zou ik voor mijn lichamelijke pijn een drie of een vier geven,
dat was mijn antwoord geweest als het me was gevraagd.
Maar mijn emotionele pijn was absoluut een tien waard.
Het is onmogelijk te begrijpen hoeveel pijn mijn ziel deed.
Maar niemand vroeg ernaar;
er werd nooit over gesproken.
Acute lichamelijke pijn verdwijnt snel, complexe emotionele pijn niet.
Mijn lichamelijke pijn verdween binnen een paar dagen,
maar mijn emotionele pijn was nog even slopend
als de dag in het ziekenhuisbed,
dus bleef ik de medicijnen innemen die mij voor pijn waren voorgeschreven.
Ik was verslaafd voordat ik begreep wat er gebeurde.
Volgens de Amerikaanse Vereniging voor Verslavingsgeneeskunde
is 86 procent van de heroïnegebruikers met voorgeschreven opiaten begonnen.
In 2012 alleen al zijn er in de VS 259 miljoen recepten uitgeschreven.
Dat is genoeg om iedere Amerikaanse volwassene
zijn eigen potje met pillen te geven.
Al snel ging ik op zoek naar drugs om mijn emotionele pijn te verlichten
en het duurde niet lang voordat ik mijn toevlucht zocht
in alcohol, marihuana, en verdovende middelen.
Zoals dat bij verslavingen gaat,
werd in de tien jaar die daarop volgde mijn tolerantie steeds groter,
mijn leven bleef een puinhoop en mijn emotionele pijn onopgelost.
Alsof ik op de pauzeknop had gedrukt van mijn emotionele groei.
Ik behandelde mijn pijn op de enige manier die ik kende
en ik was niet alleen.
Ik geloof dat emotionele pijn de motor is van de verslavingsepidemie.
Denk eens aan iemand die worstelt met een verslaving.
Ik durf te wedden dat je iets kunt aanwijzen
van onverwerkte of onopgeloste emotionele pijn bij die persoon.
Denk eens aan een periode dat je emotioneel diep in de put zat
en dat je ten einde raad was.
Stel dat iemand je een snelle oplossing had aangeboden.
Stel je voor dat je je been breekt in een lawine.
Die verwonding op zich kan een traumatische ervaring zijn,
maar daar kun je mee omgaan.
Met kortstondige pijnbestrijding komen de meesten er bovenop.
Stel je nu eens voor dat je dezelfde verwonding hebt,
maar deze keer is je beste vriend, die naast je skiede,
niet levend uit de lawine gekomen.
Voor mij is het zonneklaar
dat hier twee verschillende pijnmanagement-strategieën nodig zijn
voor wat een identiek fysiologische verwonding lijkt te zijn,
maar die zijn er niet.
Emotionele pijn is giftig, indringend
en de samenleving schrijft ons voor die pijn te vermijden.
We behandelen het met alcohol, drugs, seks en porno,
zelfs met tv en technologie,
en vaak doen we dat zonder dat we het in de gaten hebben.
Onze samenleving wordt letterlijk gedefinieerd door dit soort pijn.
En nu gaan er elke maand steeds meer mensen dood
omdat ze op zoek zijn naar troost op de enige manier die ze kennen.
Zo zijn we voorgeprogrammeerd.
Iedereen heeft pijn; het is onvermijdelijk.
Ik heb een eenvoudige conclusie voor hoe dit gekomen is.
We hebben een samenleving gecreëerd vol met emotionele pijn en trauma,
die gecombineerd met gezondheidszorg
die gebaseerd is op het behandelen van fysiologische symptomen
en de farmaceutische industrie in de bestuurdersstoel gezet,
welke gericht is op winst met reguleringen die eenvoudig te manipuleren zijn.
En nu zitten we middenin de grootste gezondheidscrisis
die de voormalig Algemeen Chirurg 'de grootste ooit' noemde -
2 jaar geleden.
Het is alleen maar erger geworden.
Wat toen de verslavingsepidemie was,
wordt nu de verslavingspandemie genoemd.
Hier zie je hoe we er nu voorstaan.
Volgens de New York Times
is het aantal drugsdoden in 2016 met 19 procent gestegen;
de voorlopige data van 2017 laten zien dat het alleen maar slechter gaat.
Dat is veel meer dan de ergste jaren van geregistreerde overlijdens
door vuurwapengeweld, aids en auto-ongelukken.
Ik vind die data verschrikkelijk.
Er zijn nog steeds mensen in onze samenleving die dit wegwuiven
alsof het gewoon om een stel junks zou gaan.
Ik ben hier om je te vertellen ...
dat dat niet zo is.
We hebben het over vaders, moeders,
broers, zussen,
we praten over kinderen die soms nog niet eens tiener zijn.
We hebben het over mensen zoals jij en ik,
die proberen met problemen om te gaan op de enige manier die ze kennen
en ze sterven bij bosjes,
elke maand weer en in een snelstijgend tempo.
Verslaving is de enige ziekte waarbij we doorgaans wachten
tot de situatie acuut is voordat we er iets aan doen.
Dan is het vaak te laat.
We moeten eerder beginnen.
We moeten eerder ingrijpen.
We moeten de jeugd grootbrengen met methoden uit de echte wereld.
We moeten af van het idee dat mensen in 30 dagen ontwend kunnen zijn
en we moeten de toegang tot langetermijnbehandelingen vergroten.
We moeten af van het stigma dat geassocieerd wordt met verslaving,
maar het belangrijkste is
dat we de kapotte gezondheidszorg hervormen,
bij wie het nu langzaam doordringt
dat zij verantwoordelijk zijn voor deze pandemie.
(Applaus) (Gejuich)
Het kostte me tien jaar aan actieve verslaving
en nog veel meer aan herstel
voordat ik eindelijk het verschil begreep
tussen me beter voelen en beter zijn.
Want ik moest leren om met pijn om te gaan.
Ik moest stoppen met zoeken naar de snelle weg voor verlichting.
Ik moest het emotionele werk doen dat me te doen stond,
ongeacht hoeveel pijn dat doet.
Na vele kortetermijnpogingen
vond ik eindelijk de wil om te doen wat ervoor nodig was
en verbleef ik 14 maanden in continue zorg
om hier uit te komen.
Ik moest door de verwerkingsfasen heen
waar ik doorheen had moeten gaan toen ik 17 was of 29.
Maar ik weigerde om te blijven rennen
en het werkte.
(Applaus)
Gelukkig voor ons bestaat er zoiets als posttraumatische groei,
dat zie je vandaag voor je op het podium.
De definitie van posttraumatische groei
is een positieve psychologische verandering in een persoon,
nadat ze een traumatische gebeurtenis hebben ervaren.
Het impliceert dat het vinden van een weg om aanzienlijk lijden te doorstaan,
feitelijk je persoonlijke karakter betekenisvol kan ontwikkelen
en jezelf naar een hoger functioneringsniveau kan brengen.
Maar om posttraumatische groei te bereiken, moet je pijn doorstaan.
Je kunt er niet van wegrennen.
Je kunt het niet met medicijnen bestrijden.
Ik daag jullie nu uit.
Ga eens na op welk niveau van emotionele pijn je je begeeft.
Heb je verdriet om iets waar je niets aan doet?
Is je iets traumatisch overkomen waar je nog niet bovenop bent?
Als dat zo is, neem dan de stap om iets met die pijn te doen.
Bel een vriend, praat met een therapeut, vertel je verhaal gewoon aan een vreemde.
Neem een kleine stap om licht in de duisternis te brengen,
want ik heb gezien wat duisternis met je kan doen.
Ik zag het in ziekenhuizen
toen eentje meer niet verliep zoals het was bedoeld.
Ik zag het in gevangenissen met mensen die verslaafd geboren waren
en nooit de kans kregen om beter te weten.
Ik zag het op begrafenissen van kinderen
die stierven voordat ze een kans kregen om te leven.
En ik zag het van onder een tafel in de schoolbibliotheek.
Ik wil dat jullie iets bijblijft dat ik graag had geweten toen ik 17 was.
Wie je ook bent, wat je ook doormaakt,
hoe je er ook doorheen komt, onthou dit:
om iets te genezen, moet je het voelen.
De oplossing van de verslavingspandemie zal niet over één nacht ijs gaan.
Maar we zullen vooruitgang boeken als mensen leren begrijpen
wat het verschil is tussen fysieke en emotionele pijn
en er dan voor kiezen om er iets aan te doen.
Tijdens het herstel zeggen we vaak:
je houdt wat je hebt door het weg te geven.
Vind de moed om pijn te voelen
en jij kunt de kracht zijn bij het helpen van anderen.
Dank je wel.
(Applaus)