De toekomst is eng.
De miljoenen opties en wegen
die voor ons liggen,
kunnen ons welzijn schaden.
Veranderingen in ons leven, verlies,
niet in staat zijn te kiezen wat je doet of wie je bent.
Die momenten waarop je denkt "wat nu?"
kunnen leiden tot stress, angst, zorgen,
en in mijn geval depressie.
Vier jaar geleden maakte ik mijn high school af.
Ik had nooit echt plannen voor een vervolgstudie.
Ik kon niet beslissen
en heb altijd de drang gehad om mijn eigen weg te gaan,
ook al wist ik niet wat die weg was.
Daardoor voelde ik me anders dan de anderen.
Het leek alsof iedereen
zijn of haar leven al gepland had
en aan het pakken was
om naar dat nieuwe avontuur te trekken.
En hier was ik, gewoon aan het zijn.
Ik wist niet wat nu te doen.
Na high school werkte ik een jaar
en besliste dan dat ik op reis wilde gaan.
Daarom combineerde ik drie jobs
en werkte 70 uur per week.
Ik nam nooit echt de tijd om te ontspannen
of om me zorgen te maken.
Ik was te druk bezig en het deed er niet toe.
Want ik zou uiteindelijk die baantjes opgeven,
op een vliegtuig stappen en naar de andere kant van de wereld vliegen.
De eerste maand van die reis
was ongelooflijk.
Ik was op de mooiste plek ter wereld
met mijn beste vriendin.
Ik zag en deed dingen
waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze zou doen.
Maar toen gebeurde er iets.
Ik zag dingen met mijn eigen ogen,
ik deed dingen met mijn eigen handen,
maar ik voelde niets.
Het drong hier niet door
en het drong hier ook niet door.
Op een of andere manier was ik niet meer in staat om opwinding te voelen.
Ik nam thuis nooit tijd om te ontspannen
en voeling te houden met mezelf.
Ik wist dus niet hoe ik dat moest doen aan de andere kant van de wereld
toen ik er wel de tijd voor had.
Ik leefde in complete ontevredenheid.
Het voelde alsof er voortdurend iets ontbrak.
Het was mijn geluk dat ontbrak.
Toen ik terug thuis was, voelde ik me tijdelijk heel goed.
Ik besefte dat ik mijn ene doel bereikt had.
Maar dat duurde niet lang.
Er volgde al snel een gevoel van "wat nu?"
Een paar maanden later
begon ik mijn studies aan de universiteit.
Om dat kort samen te vatten: het ging daarna alleen maar bergaf.
Ik ging niet naar de lessen
zodat ik naar huis kon om te slapen.
In december besliste ik
niet meer terug te gaan voor het tweede semester.
Ik was altijd op zoek naar iets nieuws en naar iets beters.
Niets was goed genoeg.
Je kan je wel voorstellen
dat dit slechte gevolgen had voor mijn relaties.
Ik had alles wat ik nodig had.
Maar ik haatte alles zonder echte reden.
Ik was mijn voeling met de wereld kwijt.
Ik had voortdurend tranen in de ogen.
Vaak zat ik gewoon ergens niets te doen.
En dan plots
liepen de tranen over mijn wangen.
Ik was niet in staat te stoppen met huilen.
Mijn moeder vroeg me wat er scheelde
en het enige wat ik kon zeggen, was "ik ben zo ongelukkig."
Het voelde alsof er betonblokken in mijn borstkas zaten
die geen enkele emotie toelieten behalve droefheid.
Uiteindelijk kwam ik op een punt
dat ik ongelukkig was over dat ongelukkig zijn
en ik besefte dat ik de enige was
die iets kon doen aan die betonblokken.
Er waren veel factoren
die bijdroegen aan mijn depressie.
Vooral druk, het ontbreken van doelen
en een gebrek aan zelfvertrouwen
waren de grote boosdoeners.
In het leven
ervaren we druk langs alle kanten,
vooral in onze tienerjaren.
Druk vanuit de maatschappij, van onze ouders,
onze vrienden en leeftijdsgenoten
en de grootste druk
komt vanuit onszelf.
We willen niemand teleurstellen.
We willen niet bekend staan als een mislukkeling.
Maar we mogen niet vergeten
dat wij eerst onszelf blij moeten maken.
Als we voortdurend leven voor anderen,
gaan we ons nooit goed genoeg voelen.
Zoek uit wat voor jou zinvol is en gebruik dat om jezelf te motiveren.
Omring jezelf met mensen met dezelfde interesses,
dezelfde doelstellingen, waarden en normen.
Dan zal je je niet meer anders voelen dan de rest
want dat ben je dan niet.
Zeg tegen mensen die je niet begrijpen
dat als je wist hoe je toekomst eruit zag
en waarvoor je bent voorbestemd, je ernaartoe zou werken.
Leg uit dat vastzitten geen keuze is.
Voor mij was het dat zeker niet.
Dat gevoel dat je vastzit, is afgrijselijk.
Dat verlangen om iets te doen, zonder te weten wat,
of een idee hebben maar ervoor terugdeinzen
omdat je vreest dat het fout is.
Het is dit gebrek aan een doel waardoor we vastzitten.
En het is ook daarom
dat we 's ochtends niet uit bed willen.
Hoe meer mijn gedachten veranderden, hoe meer ik gefrustreerd raakte
en hoe negatiever mijn houding en leven werden.
Mijn verstand zat in een negatieve sleur die maar niet ophield.
Alles was slecht, ik haatte alles.
Maar geloof me, het is mogelijk je brein te herprogrammeren.
Maar geloof me ook als ik zeg dat dat niet gemakkelijk is.
Ik persoonlijk heb dat gedaan aan de hand van doelen.
Geen doelstellingen voor de komende vijf of tien jaar,
maar voor het volgende uur, de volgende dag, de volgende week.
Voor kleine doelen op korte termijn, raak je wel uit bed.
Het geeft je leven zin en iets om naartoe te werken.
Een positieve of negatieve houding is gewoon een gedrag
waaraan onze hersenen gewend zijn.
Zo raak je vast in die routine. Met doelen bevrijd je jezelf weer.
Je werkt ergens naartoe.
Doelen bezorgen je een positieve en voorwaartse impuls.
En wanneer het gemakkelijker wordt om die kleine dingen te doen,
kan je je concentreren op grotere uitdagingen.
Nu zou ik het even over zelfvertrouwen willen hebben.
Ik vind dat we daar allemaal veel meer van kunnen gebruiken.
Dat gevoel vanbinnen.
Als je niet op jezelf kan vertrouwen,
hoe kan iemand anders dat dan?
Het beste advies dat ik ooit gekregen heb, stond op de verpakking van een snoepje.
Ik voelde me die dag vreselijk,
tijdens de slechtste periode uit mijn leven.
En daar kwam nog eens bij dat ik ziek was.
Ik opende dat snoepje
en het deed me letterlijk even stilstaan.
Er stonden een paar korte, eenvoudige woorden op
die zoveel kracht bevatten
en voor mij alles in perspectief plaatsten.
Er stond: "Geef jezelf niet op."
Dat is enorm belangrijk.
We mogen onszelf niet opgeven.
Als je een slechte dag hebt, mag je niet opgeven.
Iedereen heeft slechte dagen.
Iedereen heeft dagen
waarop 's ochtends uit je bed komen
gewoonweg onmogelijk lijkt.
Maar het is oké zulke dagen te hebben.
We zijn allemaal menselijk.
En soms zijn die slechte dagen
een signaal van ons lichaam dat we gas moeten terugnemen.
Dat we een stap terug moeten zetten,
ontspannen en ons concentreren op wat er aan de hand is.
Waarom ervaren we die slechte dagen?
Soms voel ik mezelf weer afglijden
en dat gevoel maakt me enorm bang.
Op zulke momenten moet ik stoppen,
een stap terugzetten en bij mezelf zeggen:
"Ik ben zeker van alles wat ik geleerd heb.
Ik ben zeker van mijn vaardigheden
en zeker van mezelf."
En ik sta mezelf niet toe opnieuw af te glijden.
Je mag heus wel een slechte dag hebben, maar je moet er ook uit leren.
Dan kan je misschien voorkomen
dat het in de toekomst nog gebeurt.
Als die slechte dagen maar blijven komen, wees dan niet bang om hulp te vragen.
Ik stelde vroeger nooit vragen en vroeg niet om hulp.
Maar uiteindelijk heeft dat me wel gered.
Er zijn mensen die willen luisteren, je advies willen geven en op weg helpen.
In mijn geval was het mijn therapeut
bij wie ik elke week een uur zat te janken.
Maar die mensen zijn er voor jou.
Niemand zal ooit helemaal begrijpen wat jij vanbinnen voelt.
Niemand gaat die gevoelens begrijpen,
niemand gaat die droefheid begrijpen.
Maar als de tijd rijp is, zal je merken dat,
hoe meer jij je openstelt voor hen, hoe meer zij zich zullen openstellen.
Toen ik me eindelijk opende naar vrienden die ik al jaren en jaren kende,
maakten we op het einde van dat gesprek
elkaars zinnen af.
Er zijn mensen die willen luisteren en helpen.
Hoe kunnen we weerstand bieden aan alle veranderingen in het leven?
We moeten een sterke geest hebben,
een sterk lichaam en een sterke ziel.
Draag zorg voor je lichaam.
Hoe sterker en gezonder je bent, des te beter ben je in staat
om doorheen alle negativiteit rondom je te breken.
En wees lief voor jezelf. Het is oké om onzeker te zijn.
Het is oké om slechte dagen te hebben.
Dat is menselijk.
We moeten er gewoon uit leren.
En neem een risico, doe iets nieuws.
Als je iets probeert en het mislukt,
dan heb je iets bijgeleerd over jezelf.
We leren voortdurend bij, wat soort les het ook is.
Het hoeft niet in een handboek of in een klaslokaal te zijn.
We kunnen waardevolle lessen trekken uit elk succes en elke mislukking.
Zoek uit wat voor jou werkt. Iedereen is anders.
En als je de weg kwijtraakt, helpt dat ook om jezelf te vinden.
Ik nam een groot risico door naar Nelson te komen.
Maar het bleek de verandering te zijn die ik nodig had voor mezelf
en ik heb eindelijk het gevoel dat ik ergens thuishoor.
Die betonblokken zullen hier altijd blijven zitten.
Ik ga er voor de rest van mijn leven elke dag aan zitten breken.
Maar ik ben zeker van mezelf, zeker van mijn vaardigheden
en zeker van alles wat ik geleerd heb
in de tijd die ik nodig gehad heb
om me goed te voelen over mezelf.
Maar ik ga eraan moeten blijven breken,
elke dag van mijn leven.
Niemand weet precies hoe alles moet.
Als ze dat zeggen, hebben ze het mis.
Zaken kunnen veranderen binnen een dag,
een week, een maand, een jaar.
Zaken veranderen met één vingerknip.
Maar doorheen alle veranderingen moet je blijven onthouden:
geef jezelf niet op.