Ben bir blog yazarı, film yapımcısı ve kasabım
ve bu kimliklerin nasıl bir araya geldiğini açıklayacağım.
Dört yıl önce başladı,
bir arkadaşımla birlikte New York'ta ki en kalabalık
camilerden birinde Ramazan'ın ilk orucunu açtığımızda.
Sakallı ve takkeli adamlarla dolup taşıyordu caddeler.
Bir FBI ajanının erotik rüyasıydı adeta. (Kahkahalar)
Ama bu toplumun parçası olarak ne kadar samimi olduğunu biliyorduk.
Yıllarca, bu mekanın cansız ve soğuk bir taş parçası
gibi gösterildiği fotoğraflar gördüm.
Tıpkı Amerikalı Müslüman hayatı için çizilen klişe portre gibi.
Bu miyop bakıştan rahatsız olunca
arkadaşımın ve benim aklıma bir fikir geldi:
Her Ramazan gecesi orucumuzu farklı bir eyaletteki
farklı bir camide açalım
ve bu hikayeleri blogda paylaşalım.
Buna "30 Günde 30 Cami" dedik ve
50 eyaletin hepsine gidip
Los Angeles varoşlarındaki Kamboçyalı mültecilerden tutun da
Güney Karolina ormanlarında yaşayan kara Sufilere kadar
100 değişik Müslüman toplumlarından hikayeler paylaştık.
Beliren şey Amerika'nın güzel ve çetrefilli bir portresiydi.
Medyanın ilgisi yerel gazetecileri Müslüman toplumları
yeniden ziyaret etmeye zorladı
ama gerçekten heyecan verici şey dünya çapında insanların kendi
30 Cami Seyahatleri'ne çıkmaya ilham almalarıydı.
Hatta bunu yapmak için maaş izinli
Ulusal Futbol Ligi sporcuları bile vardı.
Ve 30 Cami dünyaya yayılırken ben
Pakistan'da tıkılı kalmıştım film üzerinde çalışırken.
Yardımcı yönetmenim Omar ve ben filmi nasıl konumlandıracağımıza dair bir
kırılma notasındaydık birçoğumuz.
Filmin adı "Bu Kuşlar Yürür" ve
bir aile sureti arayan
başıboş sokak çocuklarıyla ilgili.
Biz gençlik ve aile anlaşmazlığının karmaşasına odaklandık ama
arkadaşlarımız bizi tembellik ve hedefli öldürmeyi yorumlamamız ,
filmi "konuyla daha ilintili" yapmamız,
aslında, hikayelerini bize emanet eden insanları sosyopolitik
simgelere indirme için dürtükleyip durdu.
Tabii ki onları dinlemedik ve yerine
sevginin nazik jestlerini ve
gençliğin pervasız parlamalarını savunduk.
Sinematik algımızın arkasındaki gündem sadece empatiydi,
dünyanın bizim olan bölgesinden gelen filmlerde
fazlaca noksan olan bir duygu.
Ve "Bu Kuşlar Yürür" uluslararası film festivalleri ve sinemalarda oynayınca,
sonunda kendimi New York'ta ki evime atabildim,
bütün bu fazladan zamanla ve hala hiç gerçek para olmadan.
Karım daha sık yemek yapmakla görevlendirdi beni.
Ve ne zaman helal et almak için semt kasabına gitsem, içime
kötü bir his doğuyordu.
Bilmeyenler için helal; çok kesin İslami esaslara göre
insanca yetiştirilen ve kesilen et için kullanılan bir terimdir.
Ne yazık ki, Amerika'da ki helal etin çoğunluğu
inancımın gerektirdiği ölçüte gelemiyor.
Bu etik olmayan uygulamaları öğrendikçe,
kendimi daha bozulmuş hissediyordum.
Özellikle benim tutuculuğumdan çıkar sağlayanların
kendi zümremin işletmesi olduğundan.
Bu yüzden, yükselen duygularla ve bu konuda hiçbir tecrübemiz olmadan
birkaç arkadaş ve ben East Village
moda bölgesinin kalbinde bir et dükkanı açtık.
(Kahkahalar)
Adını Şerefli Satır Darbeleri koyduk
ve organik kaynaklı, insanca yetiştirilen hayvanlarla ve işçi ailelerinin
karşılayabileceği şekilde helal eti yeniden sunuyoruz.
Amerika'da bunun gibisi yok gerçekten.
İnanılmaz olansa, mevcut müşterilerimizin yüzde 90'ı
Müslüman bile değil.
Birçokları için, İslam'la bu kadar yakın bir
iletişime geçmeleri ilk kez oluyor.
Yani tüm bu birbirinden alakasız projeler -- (Kahkahalar)--
huzursuzluğun sonucu.
Bunlar benim inançlarımı ve zümremi basitleştirmeye çabalayan
işletmeler ve idareciler için içgüdüsel karşılıklar.
Ve onların çarkını yenmenin tek yolu, oyunu farklı kurallara göre oynamak.
Özenli bir yaklaşımla mücadele etmeliyiz.
Güvenle, erişimle, sadece bizim getirebileceğimiz sevgiyle, özür
dilemeksizin kendi inançlarımızı geri kazanmalıyız
her hareketli görüntüde, her et parçasında.
Çünkü çoğunluğun hatrı için kendi hikayelerimizi örtbas edersek,
başarısız olmakla kalmayıp,
bizim hikayelerimizi anlatmaları için daha çok paraları ve kaynakları
olanlar tarafından kandırılacağız.
Ama yaratıcı cesaret için olan çağrı yenilik ya da alaka için değil.
Bu basitçe, bizim zümremiz çok eşsiz ve güzel olduğu için.
Kabullenilmek ve saygı görmek için uzlaşmaz yollar bulmamızı talep ediyorlar.
Teşekkürler.
(Alkışlar)